¹Mądrość człowieka oświeca oblicze jego, a hardość twarzy jego odmienia.

¹Kto je ako múdry, a kto zná výklad veci? Múdrosť človeka osvecuje jeho tvár, a tvrdosť jeho tvári sa mení.

²Jać radzę, abyś wyroku królewskiego przestrzegał a wszakże według przysięgi Bożej.

²Ja ti radím: Ostríhaj slovo kráľovo, a to pre prísahu Božiu.

³Nie skwapiaj się odejść od oblicza jego, ani trwaj w uporze; albowiem cobykolwiek chciał, uczyniłciby.

³Neponáhľaj sa odísť zpred jeho tvári ani nestoj v zlej veci, lebo učiní všetko, čo chce;

⁴Bo gdzie słowo królewskie, tam i moc jego: a któż mu rzecze: Co czynisz?

⁴pretože slovo kráľovo má moc, a kto mu povie: Čo robíš?

⁵Kto strzeże przykazania, nie uzna nic złego; i czas i przyczyny zna serce mądrego.

⁵Ten, kto ostríha prikázanie, nepozná ničoho zlého. A srdce múdreho pozná čas a súd.

⁶Albowiem wszelki zamysł ma czas i przyczyny; aleć wielka bieda trzyma się człowieka,

⁶Lebo každá vec má svoj čas a súd, pretože zlo človeka je mnohé na ňom.

⁷Że nie wie, co ma być; bo kiedy się co stanie, któż mu oznajmi?

⁷Lebo nevie toho, čo bude; lebo jako bude, kto mu to oznámi?

⁸Niemasz człowieka, coby miał moc nad żywotem, żeby zahamował duszę, ani ma mocy nade dniem śmierci; ani ma, czemby się bronił w tym boju, ani wyswobodzi niezbożnego niepobożność.

⁸Niet človeka, ktorý by vládol nad duchom, aby zadržal ducha, ani niet vlády nado dňom smrti, ani niet prepustenia z toho boja, ako ani nezachráni bezbožnosť toho, kto ju pácha.

⁹Tom wszystko widział, gdym przyłożył serce swoje do tego wszystkiego, co się pod słoócem dzieje; widziałem ten czas, którego panuje człowiek nad człowiekiem na jego złe.

⁹To všetko som videl priložiac svoje srdce ku každému dielu, ktoré sa deje pod slnkom, a videl som i to, že niekedy vládne človek nad človekom na svoje zlé.

¹⁰Tedym widział niezbożnych pogrzebionych, że się zaś nawrócili; ale którzy z miejsca świętego odeszli, przyszli w zapamiętanie w onem mieście, w którem dobrze czynili. I toć jest marność.

¹⁰A tak som videl bezbožných pochovaných, a došli pokoja; ale zo svätého miesta odišli a boli zabudnutí v meste tí, ktorí robili spravedlivo. Aj to je márnosť.

¹¹Bo iż nie zaraz wychodzi dekret na złe sprawy, przetoż na tem jest wszystko serce synów ludzkich, aby czynili złe rzeczy.

¹¹Pretože sa ihneď nevykonáva súdny výrok za zlý skutok, preto je plné srdce synov človeka v nich robiť zlé.

¹²A chociaż grzesznik sto kroć źle czyni, i odwłacza mu się, wszakże ja wiem, że dobrze będzie bojącym się Boga, którzy się boją oblicza jego.

¹²Hoci sa niekedy hriešnikovi, ktorý vykoná i stokrát zlé, odkladá, viem i to cele iste, že bude dobre tým, ktorí sa boja Boha, ktorí sa boja jeho tvári.

¹³Ale niezbożnemu nie dobrze będzie, ani się przedłużą dni jego, owszem pomija jako cieó, przeto, iż się nie boi oblicza Bożego.

¹³Ale nebude dobre bezbožnému, ani nepredĺži svojich dní, ktoré sa pominú jako tieň, pretože sa nebojí tvári Božej.

¹⁴Jest też marność, która się dzieje na ziemi, że bywają sprawiedliwi, którym się tak powodzi, jakoby czynili uczynki niepobożnych; zasię bywają niepobożni, którym się tak powodzi, jakoby czynili uczynki sprawiedliwych. Przetożem rzekł: I toć jest marność.

¹⁴Je márnosť, ktorá sa deje na zemi, že sú spravedliví, ktorých stíha zlé, jako keby robili skutky bezbožných, a sú bezbožní, ktorých stíha dobré, jako keby robili skutky spravedlivých. Povedal som, že aj to je márnosť.

¹⁵A tak chwaliłem wesele, przeto, iż niemasz nic lepszego człowiekowi pod słoócem, jedno jeść, i pić, i weselić się, a iż mu jedno to zostaje z pracy jego po wszystkie dni żywota jego, które mu Bóg dał pod słoócem.

¹⁵Preto som vychvaľoval radosť, pretože človek nemá ničoho dobrého pod slncom krome jesť a piť a radovať sa, a to aby ho sprevádzalo v jeho trudnej práci vo dňoch jeho života, ktoré mu dal Bôh pod slnkom.

¹⁶A chociażem udał serce swe na to, abym doszedł mądrości, i zrozumiał kłopoty, które się dzieją na ziemi, dla których człowiek ani we dnie ani w nocy nie śpi;

¹⁶A keď som priložil svoje srdce, aby som poznal múdrosť a videl zamestnanie, ktoré sa vykonáva na zemi, lebo ani vodne ani vnoci nevidí človek spánku na svojich očiach,

¹⁷A wszakże widziałem przy każdym uczynku Bożym, że nie może człowiek doścignąć sprawy, która się dzieje pod słoócem. Starać się człowiek chcąc tego dojść, ale nie dochodzi; owszem choćby rzekł mądry, że się chce dowiedzieć, nie będzie mógł znaleść.

¹⁷videl som všetko dielo Boha, že človek nemôže vystihnúť dielo, ktoré sa deje pod slnkom; keby sa i jakokoľvek namáhal človek vyhľadať, nenajde, ba ani keby povedal múdry, že pozná, nebude môcť najsť.