¹Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.

¹MAS ahora los más mozos de días que yo, se ríen de mí; Cuyos padres yo desdeñara ponerlos con los perros de mi ganado.

²Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.

²Porque ¿para qué yo habría menester la fuerza de sus manos, En los cuales había perecido con el tiempo?

³Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;

³Por causa de la pobreza y del hambre andaban solos; Huían á la soledad, á lugar tenebroso, asolado y desierto.

⁴Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.

⁴Que cogían malvas entre los arbustos, Y raíces de enebro para calentarse.

⁵Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,

⁵Eran echados de entre las gentes, Y todos les daban grita como al ladrón.

⁶Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.

⁶Habitaban en las barrancas de los arroyos, En las cavernas de la tierra, y en las rocas.

⁷Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.

⁷Bramaban entre las matas, Y se reunían debajo de las espinas.

⁸Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.

⁸Hijos de viles, y hombres sin nombre, Más bajos que la misma tierra.

⁹Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.

⁹Y ahora yo soy su canción, Y he sido hecho su refrán.

¹⁰Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.

¹⁰Abomínanme, aléjanse de mí, Y aun de mi rostro no detuvieron su saliva.

¹¹Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.

¹¹Porque Dios desató mi cuerda, y me afligió, Por eso se desenfrenaron delante de mi rostro.

¹²Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.

¹²A la mano derecha se levantaron los jóvenes; Empujaron mis pies, Y sentaron contra mí las vías de su ruina.

¹³Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.

¹³Mi senda desbarataron, Aprovecháronse de mi quebrantamiento, Contra los cuales no hubo ayudador.

¹⁴Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.

¹⁴Vinieron como por portillo ancho, Revolviéronse á mi calamidad.

¹⁵Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.

¹⁵Hanse revuelto turbaciones sobre mí; Combatieron como viento mi alma, Y mi salud pasó como nube

¹⁶A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;

¹⁶Y ahora mi alma está derramada en mí; Días de aflicción me han aprehendido.

¹⁷Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.

¹⁷De noche taladra sobre mí mis huesos, Y mis pulsos no reposan.

¹⁸Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.

¹⁸Con la grande copia de materia mi vestidura está demudada; Cíñeme como el cuello de mi túnica.

¹⁹Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

¹⁹Derribóme en el lodo, Y soy semejante al polvo y á la ceniza.

²⁰Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.

²⁰Clamo á ti, y no me oyes; Preséntome, y no me atiendes.

²¹Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.

²¹Haste tornado cruel para mí: Con la fortaleza de tu mano me amenazas.

²²Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię naó, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.

²²Levantásteme, é hicísteme cabalgar sobre el viento, Y disolviste mi sustancia.

²³Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.

²³Porque yo conozco que me reduces á la muerte; Y á la casa determinada á todo viviente.

²⁴Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.

²⁴Mas él no extenderá la mano contra el sepulcro; ¿Clamarán los sepultados cuando él los quebrantare?

²⁵Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?

²⁵¿No lloré yo al afligido? Y mi alma ¿no se entristeció sobre el menesteroso?

²⁶Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.

²⁶Cuando esperaba yo el bien, entonces vino el mal; Y cuando esperaba luz, la oscuridad vino.

²⁷Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.

²⁷Mis entrañas hierven, y no reposan; Días de aflicción me han sobrecogido.

²⁸Chodzę szczerniawszy, ale nie od słoóca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.

²⁸Denegrido ando, y no por el sol: Levantádome he en la congregación, y clamado.

²⁹Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.

²⁹He venido á ser hermano de los dragones, Y compañero de los buhos.

³⁰Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.

³⁰Mi piel está denegrida sobre mí, Y mis huesos se secaron con ardentía.

³¹Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.

³¹Y hase tornado mi arpa en luto, Y mi órgano en voz de lamentadores.