¹Eu sou o homem que viu a aflição causada pela vara do seu furor.

¹Ég er maðurinn, sem eymd hefi reynt undir sprota reiði hans.

²Ele me guiou e me fez andar em trevas e não na luz.

²Mig hefir hann rekið og fært út í myrkur og niðdimmu.

³Deveras fez virar e revirar a sua mão contra mim o dia todo.

³Já, gegn mér snýr hann æ að nýju hendi sinni allan daginn.

⁴Fez envelhecer a minha carne e a minha pele; quebrou-me os ossos.

⁴Hann hefir tálgað af mér hold mitt og hörund, brotið sundur bein mín,

⁵Levantou trincheiras contra mim, e me cercou de fel e trabalho.

⁵hlaðið hringinn í kringum mig fári og mæðu,

⁶Fez-me habitar em lugares tenebrosos, como os que estavam mortos há muito.

⁶hneppt mig í myrkur eins og þá sem dánir eru fyrir löngu.

⁷Cercou-me de uma sebe de modo que não posso sair; agravou os meus grilhões.

⁷Hann hefir girt fyrir mig, svo að ég kemst ekki út, gjört fjötra mína þunga.

⁸Ainda quando grito e clamo por socorro, ele exclui a minha oração.

⁸Þótt ég hrópi og kalli, hnekkir hann bæn minni.

⁹Fechou os meus caminhos com pedras lavradas, fez tortuosas as minhas veredas.

⁹Hann girti fyrir vegu mína með höggnum steinum, gjörði stigu mína ófæra.

¹⁰Fez-se-me como urso de emboscada, um leão em esconderijos.

¹⁰Hann var mér eins og björn, sem situr um bráð, eins og ljón í launsátri.

¹¹Desviou os meus caminhos, e fez-me em pedaços; deixou-me desolado.

¹¹Hann hefir leitt mig afleiðis og tætt mig sundur, hann hefir látið mig eyddan,

¹²Armou o seu arco, e me pôs como alvo � flecha.

¹²hann hefir bent boga sinn og reist mig að skotspæni fyrir örina,

¹³Fez entrar nos meus rins as flechas da sua aljava.

¹³hefir sent í nýru mín sonu örvamælis síns.

¹⁴Fui feito um objeto de escárnio para todo o meu povo, e a sua canção o dia todo.

¹⁴Ég varð öllum þjóðum að athlægi, þeim að háðkvæði liðlangan daginn.

¹⁵Encheu-me de amarguras, fartou-me de absinto.

¹⁵Hann mettaði mig á beiskum jurtum, drykkjaði mig á malurt

¹⁶Quebrou com pedrinhas de areia os meus dentes, cobriu-me de cinza.

¹⁶og lét tennur mínar myljast sundur á malarsteinum, lét mig velta mér í ösku.

¹⁷Alongaste da paz a minha alma; esqueci-me do que seja a felicidade.

¹⁷Þú sviptir sálu mína friði, ég gleymdi því góða

¹⁸Digo, pois: Já pereceu a minha força, como também a minha esperança no Senhor.

¹⁸og sagði: ,,Horfinn er lífskraftur minn, von mín fjarri Drottni.``

¹⁹Lembra-te da minha aflição e amargura, do absinto e do fel.

¹⁹Minnstu eymdar minnar og mæðu, malurtarinnar og eitursins.

²⁰Minha alma ainda os conserva na memória, e se abate dentro de mim.

²⁰Sál mín hugsar stöðugt um þetta og er döpur í brjósti mér.

²¹Torno a trazer isso � mente, portanto tenho esperança.

²¹Þetta vil ég hugfesta, þess vegna vil ég vona:

²²A benignidade do Senhor jamais acaba, as suas misericórdias não têm fim;

²²Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda,

²³renovam-se cada manhã. Grande é a tua fidelidade.

²³hún er ný á hverjum morgni, mikil er trúfesti þín!

²⁴A minha porção é o Senhor, diz a minha alma; portanto esperarei nele.

²⁴Drottinn er hlutdeild mín, segir sál mín, þess vegna vil ég vona á hann.

²⁵Bom é o Senhor para os que esperam por ele, para a alma que o busca.

²⁵Góður er Drottinn þeim er á hann vona, og þeirri sál er til hans leitar.

²⁶Bom é ter esperança, e aguardar em silêncio a salvação do Senhor.

²⁶Gott er að bíða hljóður eftir hjálp Drottins.

²⁷Bom é para o homem suportar o jugo na sua mocidade.

²⁷Gott er fyrir manninn að bera ok í æsku.

²⁸Que se assente ele, sozinho, e fique calado, porquanto Deus o pôs sobre ele.

²⁸Hann sitji einmana og hljóður, af því að Hann hefir lagt það á hann.

²⁹Ponha a sua boca no pó; talvez ainda haja esperança.

²⁹Hann beygi munninn ofan að jörðu, vera má að enn sé von,

³⁰Dê a sua face ao que o fere; farte-se de afronta.

³⁰hann bjóði þeim kinnina sem slær hann, láti metta sig með smán.

³¹Pois o Senhor não rejeitará para sempre.

³¹Því að ekki útskúfar Drottinn um alla eilífð,

³²Embora entristeça a alguém, contudo terá compaixão segundo a grandeza da sua misericordia.

³²heldur miskunnar hann aftur, þegar hann hrellir, eftir sinni miklu náð.

³³Porque não aflige nem entristece de bom grado os filhos dos homens.

³³Því að ekki langar hann til að þjá né hrella mannanna börn.

³⁴Pisar debaixo dos pés a todos os presos da terra,

³⁴Að menn troða undir fótum alla bandingja landsins,

³⁵perverter o direito do homem perante a face do Altíssimo,

³⁵að menn halla rétti manns fyrir augliti hins Hæsta,

³⁶subverter o homem no seu pleito, não são do agrado do senhor.

³⁶að menn beita mann ranglæti í máli hans, _ skyldi Drottinn ekki sjá það?

³⁷Quem é aquele que manda, e assim acontece, sem que o Senhor o tenha ordenado?

³⁷Hver er sá er talaði, og það varð, án þess að Drottinn hafi boðið það?

³⁸Não sai da boca do Altíssimo tanto o mal como o bem?

³⁸Fram gengur ekki af munni hins Hæsta bæði hamingja og óhamingja?

³⁹Por que se queixaria o homem vivente, o varão por causa do castigo dos seus pecados?

³⁹Hví andvarpar maðurinn alla ævi? Hver andvarpi yfir eigin syndum!

⁴⁰Esquadrinhemos os nossos caminhos, provemo-los, e voltemos para o Senhor.

⁴⁰Rannsökum breytni vora og prófum og snúum oss til Drottins.

⁴¹Levantemos os nossos corações com as mãos para Deus no céu dizendo;

⁴¹Fórnum hjarta voru og höndum til Guðs í himninum.

⁴²Nós transgredimos, e fomos rebeldes, e não perdoaste,

⁴²Vér höfum syndgað og verið óhlýðnir, þú hefir ekki fyrirgefið,

⁴³Cobriste-te de ira, e nos perseguiste; mataste, não te apiedaste.

⁴³þú hefir hulið þig í reiði og ofsótt oss, myrt vægðarlaust,

⁴⁴Cobriste-te de nuvens, para que não passe a nossa oração.

⁴⁴þú hefir hulið þig í skýi, svo að engin bæn kemst í gegn.

⁴⁵Como escória e refugo nos puseste no meio dos povos.

⁴⁵Þú gjörðir oss að afhraki og viðbjóð mitt á meðal þjóðanna.

⁴⁶Todos os nossos inimigos abriram contra nós a sua boca.

⁴⁶Yfir oss glenntu upp ginið allir óvinir vorir.

⁴⁷Temor e cova vieram sobre nós, assolação e destruição.

⁴⁷Geigur og gildra urðu hlutskipti vort, eyðing og tortíming.

⁴⁸Torrentes de águas correm dos meus olhos, por causa da destruição da filha do meu povo.

⁴⁸Táralækir streyma af augum mér út af tortíming þjóðar minnar.

⁴⁹Os meus olhos derramam lágrimas, e não cessam, sem haver intermissão,

⁴⁹Hvíldarlaust fljóta augu mín í tárum, án þess að hlé verði á,

⁵⁰até que o Senhor atente e veja desde o céu.

⁵⁰uns niður lítur og á horfir Drottinn af himnum.

⁵¹Os meus olhos me afligem, por causa de todas as filhas da minha cidade.

⁵¹Auga mitt veldur sál minni kvöl, vegna allra dætra borgar minnar.

⁵²Como ave me caçaram os que, sem causa, são meus inimigos.

⁵²Með ákefð eltu mig, eins og fugl, þeir er voru óvinir mínir án saka.

⁵³Atiraram-me vivo na masmorra, e lançaram pedras sobre mim.

⁵³Þeir gjörðu því nær út af við mig í gryfju og köstuðu steinum á mig.

⁵⁴Águas correram sobre a minha cabeça; eu disse: Estou cortado.

⁵⁴Vatn flóði yfir höfuð mitt, ég hugsaði: ,,Ég er frá.``

⁵⁵Invoquei o teu nome, Senhor, desde a profundeza da masmorra.

⁵⁵Ég hrópaði á nafn þitt, Drottinn, úr hyldýpi gryfjunnar.

⁵⁶Ouviste a minha voz; não escondas o teu ouvido ao meu suspiro, ao meu clamor.

⁵⁶Þú heyrðir hróp mitt: ,,Byrg ekki eyra þitt, kom mér til fróunar, kom mér til hjálpar.``

⁵⁷Tu te aproximaste no dia em que te invoquei; disseste: Não temas.

⁵⁷Þú varst nálægur, þá er ég hrópaði til þín, sagðir: ,,Óttastu ekki!``

⁵⁸Pleiteaste, Senhor, a minha causa; remiste a minha vida.

⁵⁸Þú varðir, Drottinn, mál mitt, leystir líf mitt.

⁵⁹Viste, Senhor, a injustiça que sofri; julga tu a minha causa.

⁵⁹Þú hefir, Drottinn, séð undirokun mína, rétt þú hluta minn!

⁶⁰Viste toda a sua vingança, todos os seus desígnios contra mim.

⁶⁰Þú hefir séð alla hefnigirni þeirra, allt ráðabrugg þeirra gegn mér,

⁶¹Ouviste as suas afrontas, Senhor, todos os seus desígnios contra mim,

⁶¹þú hefir heyrt smánanir þeirra, Drottinn, allt ráðabrugg þeirra í gegn mér,

⁶²os lábios e os pensamentos dos que se levantam contra mim o dia todo.

⁶²skraf mótstöðumanna minna og hinar stöðugu ráðagjörðir þeirra gegn mér.

⁶³Observa-os ao assentarem-se e ao levantarem-se; eu sou a sua canção.

⁶³Lít þú á, hvort sem þeir sitja eða standa, þá er ég háðkvæði þeirra.

⁶⁴Tu lhes darás a recompensa, Senhor, conforme a obra das suas mãos.

⁶⁴Þú munt endurgjalda þeim, Drottinn, eins og þeir hafa til unnið.

⁶⁵Tu lhes darás dureza de coração, maldição tua sobre eles.

⁶⁵Þú munt leggja hulu yfir hjarta þeirra, bölvan þín komi yfir þá.Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.

⁶⁶Na tua ira os perseguirás, e os destruirás de debaixo dos teus céus, ó Senhor.

⁶⁶Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.