1Ora, logo que essas coisas foram terminadas, vieram ter comigo os príncipes, dizendo: O povo de Israel, e os sacerdotes, e os levitas, não se têm separado dos povos destas terras, das abominações dos cananeus, dos heteus, dos perizeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos epípcios e dos amorreus;
1Ut chirix chic aßan, eb laj cßamol be saß xyânkeb laj Israel queßcuulac cuiqßuin ut queßxye cue: —Cuanqueb aj Israel yôqueb chixjunajinquil ribeb riqßuineb li jalaneb xtenamit. Saß xyânkeb aßan cuanqueb laj tij ut laj levita. Yôqueb chixjunajinquil ribeb riqßuineb laj cananeo, eb laj heteo, eb laj ferezeo, eb laj jebuseo, eb laj amonita, eb laj moabita, eb laj Egipto ut eb laj amorreo ut yôqueb chixbânunquil li mâusilal nequeßxbânu eb aßan.
2pois tomaram das suas filhas para si e para seus filhos; de maneira que a raça santa se tem misturado com os povos de outras terras; e até os oficiais e magistrados foram os primeiros nesta transgressão.
2Yôqueb chi sumlâc riqßuineb ut yôqueb ajcuiß chixsumubanquil eb li ralal riqßuineb lix rabin li cuanqueb saß li tenamit aßan. Lix tenamit li Dios, li tîqueb raj xchßôl, queßxjunaji ribeb riqßuineb li jalaneb xtenamit. Ut eb li queßcßamoc xbe chixbânunquil li mâc aßan, aßaneb ajcuiß li cuanqueb saß xcuanquil ut eb li nequeßtaklan saß xbêneb li tenamit, chanqueb.
3Ouvindo eu isto, rasguei a minha túnica e o meu manto, e arranquei os cabelos da minha cabeça e da minha barba, e me sentei atônito.
3Nak quicuabi li âtin aßan, quinpej li cuakß ut quinmichß li cuismal ut lin mach. Ut quincßojla chi kßaxal ra saß inchßôl.
4Então se ajuntaram a mim todos os que tremiam das palavras do Deus de Israel por causa da transgressão dos do cativeiro; porém eu permaneci sentado atônito até a oblação da tarde.
4Ut queßxchßutub ribeb cuiqßuin chixjunileb li queßoc xxiu nak lix Dioseb laj Israel tixqßue raylal saß xbêneb xban lix mâqueb li rech tenamitil. Ut lâin cßajoß xrahil inchßôl ut quincana aran toj quicuulac x-ôril li mayejac re li ecuu.
5A hora da oblação da tarde levantei-me da minha humilhação, e com a túnica e o manto rasgados, pus-me de joelhos, estendi as mãos ao Senhor meu Deus,
5Saß x-ôril li mayejac re li ecuu, quincuacli saß li naßajej bar quincßojla cuiß chi ra saß inchßôl. Ac xinpej li cuakß nak quincuikßib cuib. Quintaksi li cuukß ut quin-oc chi tijoc chiru li Kâcuaß lin Dios.
6e disse: Ó meu Deus! Estou confuso e envergonhado, para levantar o meu rosto a ti, meu Deus; porque as nossas iniqüidades se multiplicaram sobre a nossa cabeça, e a nossa culpa tem crescido até o céu.
6Ut quinye: —At Kâcuaß, at inDios, sachso innaßleb ut ninxutânac chixtaksinquil li cuilobâl châcuu xban nak kßaxal numtajenak li kamâusilal. At Kâcuaß, xban nak kßaxal nabal li kamâc chanchan nak ac xcuulac toj saß choxa.
7Desde os dias de nossos pais até o dia de hoje temos estado em grande culpa, e por causa das nossas iniqüidades fomos entregues, nós, os nossos reis e os nossos sacerdotes, na mão dos reis das terras, � espada, ao cativeiro, � rapina e � confusão do rosto, como hoje se vê.
7Chalen nak toj cuanqueb li kaxeßtônil yucuaß toj anakcuan yôco chi mâcobc châcuu. Xban li kamâusilal, ut xban ajcuiß lix mâusilaleb li karey ut eb laj tij, lâo cokßaxtesîc saß rukßeb li rey li jalan xtenamiteb. Cochapeß ut cocßameß chi najt saß jalan tenamit. Cuan queßcamsîc riqßuin chßîchß. Queßrelkßa li cßaßru cuan ke ut quicßuteß kaxutân toj chalen anakcuan.
8Agora, por um pequeno momento se manifestou a graça da parte do Senhor, nosso Deus, para nos deixar um restante que escape, e para nos dar estabilidade no seu santo lugar, a fim de que o nosso Deus nos alumie os olhos, e nos dê um pouco de refrigério em nossa escravidão;
8Abanan anakcuan, at Kâcuaß, at kaDios, lâat xacuil xtokßobâl ku ut xoâcol lâo lâ cualal âcßajol li joß qßuial chic xocana. Xaqßue kanaßaj saß li santil naßajej bar mâcßaß na-oc ke. Lâat nacacutanobresi li kabe ut xoâqßue chi hilânc junpât.
9pois somos escravos; contudo o nosso Deus não nos abandonou em nossa escravidão, mas estendeu sobre nós a sua benevolência perante os reis da Pérsia, para nos dar a vida, a fim de levantarmos a casa do nosso Deus e repararmos as suas assolações, e para nos dar um abrigo em Judá e em Jerusalém.
9Lâo cuanco rubel xtak lix reyeb laj Persia, abanan incßaß xoâcanab kajunes. Chiruheb li rey xacßut chiku lix nimal lâ cuusilal ut xaqßue li kayußam re nak târûk takayîb cuißchic lâ templo li quijuqßueß. Ut lâat xat-iloc ke arin Judá ut Jerusalén.
10Agora, ó nosso Deus, que diremos depois disto? Pois temos deixado os teus mandamentos,
10Abanan anakcuan, at Kâcuaß, at kaDios, ¿Cßaßru târûk takaye chirix chixjunil aßin? Lâo xkakßet lâ chakßrab,
11os quais ordenaste por intermédio de teus servos, os profetas, dizendo: A terra em que estais entrando para a possuir, é uma terra imunda pelas imundícias dos povos das terras, pelas abominações com que, na sua corrupção, a encheram duma extremidade � outra.
11li caqßue reheb li profeta, li queßcßanjelac châcuu. Eb aßan queßxye ke cßaßru caye saß lâ chakßrab. Lâat caye reheb li kaxeßtônil yucuaß nak li naßajej li xiqueb cuiß re chi cuânc, numtajenak chi mâusilal xban li incßaß us li nequeßxbânu li tenamit li cuanqueb aran.
12Por isso não deis vossas filhas a seus filhos, e não tomeis suas filhas para vossos filhos, nem procureis jamais a sua paz ou a sua prosperidade; para que sejais fortes e comais o bem da terra, e a deixeis por herança a vossos filhos para sempre.
12Lâat caye nak incßaß takasumubeb li karabin riqßuineb li ralal eb aßan chi moco li kalal teßsumlâk riqßuineb lix rabin eb aßan. Ut caye ajcuiß ke nak incßaß tocuânk chi sum âtin riqßuineb chi moco takatenkßaheb re nak us teßêlk. Incßaß takatenkßaheb re nak cauhako ut takatzaca li châbil tzacaêmk li tâêlk saß li chßochß ut re ajcuiß nak li kalal kacßajol teßêchanînk re li naßajej aßin chi junaj cua.
13E depois de tudo o que nos tem sucedido por causa das nossas más obras, e da nossa grande culpa, ainda assim tu, ó nosso Deus, nos tens castigado menos do que merecem as nossas iniqüidades, e ainda nos deixaste este remanescente;
13Li raylal li xkacßul, aßan xban li kamâusilal ut xban li kamâc. Abanan lâat incßaß xoâqßue chixtojbal rix li kamâc joß kacßulub raj xcßulbal. Xacuy ban li kamâc ut incßaß xasach ku chi junaj cua.
14tornaremos, pois, agora a violar os teus mandamentos, e a aparentar-nos com os povos que cometem estas abominações? Não estarias tu indignado contra nós até de todo nos consumires, de modo que não ficasse restante, nem quem escapasse?
14¿Ma toj yôko ajcuiß chixkßetbal lâ chakßrab? Ut, ¿ma toj yôko ajcuiß chixjunajinquil kib riqßuineb li tenamit aßin li nequeßxbânu mâusilal? ¿Ma incßaß ta biß tatjoskßok saß kabên cui toj yôko chixbânunquil li mâc? Ut, ¿ma incßaß ta biß târûk raj tâsach ku chi junaj cua chikajunilo?At Kâcuaß, at kaDios, lâat li kaDios lâo aj Israel. Lâat tîc lâ chßôl. Joßcan nak toj yoßyôco lâo anakcuan, li joß qßuial chic xocoleß. Yâl nak cuan li kamâc châcuu. Joßcan nak incßaß naru nococuan chi sum âtin âcuiqßuin, chan laj Esdras nak quitijoc.
15Ó Senhor Deus de Israel, justo és, pois ficamos qual um restante que escapou, como hoje se vê. Eis que estamos diante de ti em nossa culpa; e, por causa disto, ninguém há que possa subsistir na tua presença.
15At Kâcuaß, at kaDios, lâat li kaDios lâo aj Israel. Lâat tîc lâ chßôl. Joßcan nak toj yoßyôco lâo anakcuan, li joß qßuial chic xocoleß. Yâl nak cuan li kamâc châcuu. Joßcan nak incßaß naru nococuan chi sum âtin âcuiqßuin, chan laj Esdras nak quitijoc.