1Por que o Todo-Poderoso não designa tempos? e por que os que o conhecem não vêem os seus dias?
1¿Cßaßut nak li nimajcual Dios incßaß naxqßue retal li cßaßru nequeßxbânu li incßaß useb xnaßleb? ¿Cßaßut nak incßaß narakoc âtin chi junpât re nak li nequeßpâban re teßxqßue retal nak narakoc âtin saß tîquilal?
2Há os que removem os limites; roubam os rebanhos, e os apascentam.
2Eb li incßaß useb xnaßleb nequeßxjal li nubâl reheb li chßochß ut nequeßrelkßa li carner re jalan re nak tâcuânk nabal reheb.
3Levam o jumento do órfão, tomam em penhor o boi da viúva.
3Nequeßxmakß lix bûreb li mâcßaßeb xnaß xyucuaßeb. Ut nequeßxcßam chi prenda lix bôyxeb li xmâlcaßan.
4Desviam do caminho os necessitados; e os oprimidos da terra juntos se escondem.
4Incßaß nequeßxqßue saß ruheb li nebaß ut incßaß nequeßcuan saß tîquilal riqßuineb. Eb li nebaß nequeßxmuk ribeb chiruheb xban xxiuheb.
5Eis que, como jumentos monteses no deserto, saem eles ao seu trabalho, procurando no ermo a presa que lhes sirva de sustento para seus filhos.
5Eb li nebaß cau nequeßtrabajic re xsicßbal xtzacaêmkeb li ralal xcßajol. Chanchaneb li bûr nak nequeßxsicß xtzacaêmkeb saß li naßajej bar mâcßaß cuan.
6No campo segam o seu pasto, e vindimam a vinha do ímpio.
6Nequeßxic saß racuîmkeb jalan chixsicßbal li trigo re teßtzacânk. Ut nequeßxsicß lix uvas saß xnaßajeb li racuîmkeb li incßaß useb xnaßleb.
7Passam a noite nus, sem roupa, não tendo coberta contra o frio.
7Nak nequeßoc chi cuârc mâcßaß riseb re teßxtzßap cuiß ribeb. Mâcßaß cuan reheb re teßxcol ribeb chiru li que.
8Pelas chuvas das montanhas são molhados e, por falta de abrigo, abraçam-se com as rochas.
8Nak nachal li hab saß eb li tzûl, nequeßtßaka ut nequeßxic chi muhênc rubel li nînki pec re nak teßxcol rib chiru li hab.
9Há os que arrancam do peito o órfão, e tomam o penhor do pobre;
9Eb li incßaß useb xnaßleb nequeßxmakß lix cßulaßaleb li xmâlcaßan ut nequeßxcßam chi prenda xban nak cuan xcßaseb.
10fazem que estes andem nus, sem roupa, e, embora famintos, carreguem os molhos.
10Eb li nebaß incßaß tzßakal li rakßeb ut teßtzßocâk nak yôqueb chixsicßbal ru li racuîmkeb li cuanqueb cuiß xcßas.
11Espremem o azeite dentro dos muros daqueles homens; pisam os seus lagares, e ainda têm sede.
11Yôqueb chixyatzßbal li aceite oliva saß li molino ut yôqueb chixyatzßbal li uvas. Teßchakik reheb, abanan mâ ani naqßuehoc bayak rucßaheb.
12Dentro das cidades gemem os moribundos, e a alma dos feridos clama; e contudo Deus não considera o seu clamor.
12Saß li tenamit yôqueb chi âcanac li rahobtesinbileb. Yôqueb chixtzßâmanquil xtenkßanquil li câmqueb re. Abanan li Dios incßaß narabi lix tijeb.
13Há os que se revoltam contra a luz; não conhecem os caminhos dela, e não permanecem nas suas veredas.
13Eb li incßaß useb xnaßleb xicß nequeßril li cutan. Incßaß nequeßraj êlc chi cutan xban nak xicß nequeßril li us.
14O homicida se levanta de madrugada, mata o pobre e o necessitado, e de noite torna-se ladrão.
14Eb li incßaß useb xnaßleb aj camsineleb. Nak toj mâjiß nasakêu, nequeßxic chixcamsinquileb li nebaß. Ut nak na-oc li kßojyîn, nequeßoc chi elkßac.
15Também os olhos do adúltero aguardam o crepúsculo, dizendo: Ninguém me verá; e disfarça o rosto.
15Ut eb li nequeßmuxuc caxâr chi kßek nequeßxbânu li cßaßru nequeßraj. Nequeßxmuk ribeb re nak mâ ani tâilok reheb ut nequeßxye, “Cui takamuk kib, mâ ani tâilok ke,” chanqueb.
16Nas trevas minam as casas; de dia se conservam encerrados; não conhecem a luz.
16Eb laj êlkß nequeßoc saß eb li cab chi elkßac chiru kßojyîn ut chi cutan nequeßxtzßap rib saß rochocheb. Mâ bar nequeßel chi cutan.
17Pois para eles a profunda escuridão é a sua manhã; porque são amigos das trevas espessas.
17Eb aßan nequeßxucuac chi êlc chi cutan xban nak nequeßxcßoxla nak teßchapekß. Joßcan nak chiru kßojyîn nequeßel chi mâcßaßeb xxiu xban nak nequeßxnau nak mâ ani tâilok reheb.
18São levados ligeiramente sobre a face das águas; maldita é a sua porção sobre a terra; não tornam pelo caminho das vinhas.
18(Laj Zofar quixye:) —Eb li incßaß useb xnaßleb nequeßosoß. Chanchan nak nequeßcßameß xban li rok li haß. Ut eb lix chßochß tzßektânanbil ut mâ ani chic nequeßcßanjelan re lix naßaj lix uvas.
19A sequidão e o calor desfazem as, águas da neve; assim faz o Seol aos que pecaram.
19Eb laj mâc teßosokß saß junpât joß nak nahaßoß li hielo xban xtikcual li sakßehil.
20A madre se esquecerá dele; os vermes o comerão gostosamente; não será mais lembrado; e a iniqüidade se quebrará como árvore.
20Ut incßaß chic teßcßoxlâk xban lix naßeb. Teßmotzoßînk. Mâ ani chic tâpatzßok reheb. Teßosokß joß nak nakßa li cheß.
21Ele despoja a estéril que não dá � luz, e não faz bem � viúva.
21Eb li incßaß useb xnaßleb nequeßxrahobtesi li ixk li incßaß nequeßqßuiresin ut mâ jun sut nequeßxtenkßaheb li xmâlcaßan.
22Todavia Deus prolonga a vida dos valentes com a sua força; levantam-se quando haviam desesperado da vida.
22Abanan li Dios târisiheb lix cuanquileb li incßaß useb xnaßleb. Nak aßan nachal xjoskßil, mâ ani naru naxcol rib chiru.
23Se ele lhes dá descanso, estribam-se, nisso; e os seus olhos estão sobre os caminhos deles.
23Li Dios naxcanabeb chi cuânc chi mâcßaßeb xcßaßux. Abanan yô chixqßuebal retal li cßaßru nequeßxbânu.
24Eles se exaltam, mas logo desaparecem; são abatidos, colhidos como os demais, e cortados como as espigas do trigo.
24Eb li biom incßaß najt nacuan lix lokßaleb. Junpât nequeßosoß joß nak nequeßosoß li jun chßol chic. Tâsachekß ruheb joß nak nayoqßueß li rok li trigo.¿Ma cuan ta biß junak târûk tâyehok cue nak incßaß yâl li yôquin chixyebal? Cui cuan junak tâyehok nak ticßtiß li yôquin chixyebal, xyehak cue anakcuan.—
25Se não é assim, quem me desmentirá e desfará as minhas palavras?
25¿Ma cuan ta biß junak târûk tâyehok cue nak incßaß yâl li yôquin chixyebal? Cui cuan junak tâyehok nak ticßtiß li yôquin chixyebal, xyehak cue anakcuan.—