¹Então Elias, o tisbita, que habitava em Gileade, disse a Acabe: Vive o Senhor, Deus de Israel, em cuja presença estou, que nestes anos não haverá orvalho nem chuva, senão segundo a minha palavra.

¹Тада рече Ахаву Илија Тесвићанин, један од насељеника галадских: Тако да је жив Господ Бог Израиљев, пред којим стојим, ових година неће бити росе ни дажда докле ја не кажем.

²Depois veio a Elias a palavra do Senhor, dizendo:

²Потом дође њему реч Господња говорећи:

³Retira-te daqui, vai para a banda de oriente, e esconde-te junto ao ribeiro de Querite, que está ao oriente do Jordão.

³Иди одавде, и обрати се на исток, и сакриј се код потока Хората према Јордану.

⁴Beberás do ribeiro; e eu tenho ordenado aos corvos que ali te sustentem.

⁴И из оног потока пиј, а гавранима сам заповедио да те хране онде.

⁵Partiu, pois, e fez conforme a palavra do Senhor; foi habitar junto ao ribeiro de Querite, que está ao oriente do Jordão.

⁵И он отиде и учини по речи Господњој, и отишавши стани се код потока Хората, који је према Јордану.

⁶E os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, como também pão e carne � tarde; e ele bebia do ribeiro.

⁶И онде му гаврани доношаху хлеба и меса јутром и вечером, а из потока пијаше.

⁷Mas, decorridos alguns dias, o ribeiro secou, porque não tinha havido chuva na terra.

⁷Али после годину дана пресахну поток, јер не беше дажда у земљи.

⁸Veio-lhe então a palavra do Senhor, dizendo:

⁸Тада дође њему реч Господња говорећи:

⁹Levanta-te, vai para Sarepta, que pertence a Sidom, e habita ali; eis que eu ordenei a uma mulher viúva ali que te sustente.

⁹Устани, иди у Сарепту сидонску, и седи онде; ево заповедио сам онде жени удовици да те храни.

¹⁰Levantou-se, pois, e foi para Sarepta. Chegando ele � porta da cidade, eis que estava ali uma mulher viúva apanhando lenha; ele a chamou e lhe disse: Traze-me, peço-te, num vaso um pouco d'água, para eu beber.

¹⁰И уставши отиде у Сарепту; и кад дође на врата градска, гле, жена удовица купљаше онде дрва; и он је дозва и рече јој: Донеси ми мало воде у суду да се напијем.

¹¹Quando ela ia buscá-la, ele a chamou e lhe disse: Traze-me também um bocado de pão contigo.

¹¹И она пође да донесе; а он је викну и рече: Донеси ми и хлеба мало.

¹²Ela, porém, respondeu: Vive o Senhor teu Deus, que não tenho nem um bolo, senão somente um punhado de farinha na vasilha, e um pouco de azeite na botija; e eis que estou apanhando uns dois gravetos, para ir prepará-lo para mim e para meu filho, a fim de que o comamos, e morramos.

¹²А она рече: Тако да је жив Господ Бог твој, немам печеног хлеба до грст брашна у здели и мало уља у крчагу; и ето купим дрваца да отидем и зготовим себи и сину свом, да поједемо, па онда да умремо.

¹³Ao que lhe disse Elias: Não temas; vai, faze como disseste; porém, faze disso primeiro para mim um bolo pequeno, e traze-mo aqui; depois o farás para ti e para teu filho.

¹³А Илија рече јој: Не бој се, иди, зготови како си рекла; али умеси прво мени један колачић од тога, и донеси ми, па после готови себи и сину свом.

¹⁴Pois assim diz o Senhor Deus de Israel: A farinha da vasilha não se acabará, e o azeite da botija não faltará, até o dia em que o Senhor dê chuva sobre a terra.

¹⁴Јер овако вели Господ Бог Израиљев: Брашно се из зделе неће потрошити нити ће уља у крчагу нестати докле не пусти Господ дажда на земљу.

¹⁵Ela foi e fez conforme a palavra de Elias; e assim comeram, ele, e ela e a sua casa, durante muitos dias.

¹⁵И она отиде и учини како рече Илија; и једе и она и он и дом њен годину дана;

¹⁶Da vasilha a farinha não se acabou, e da botija o azeite não faltou, conforme a palavra do Senhor, que ele falara por intermédio de Elias.

¹⁶Брашно се из зделе не потроши нити уља у крчагу неста по речи Господњој, коју рече преко Илије.

¹⁷Depois destas coisas aconteceu adoecer o filho desta mulher, dona da casa; e a sua doença se agravou tanto, que nele não ficou mais fôlego.

¹⁷А после тога разболе се син жени домаћици, и болест његова би врло тешка, тако да издахну.

¹⁸Então disse ela a Elias: Que tenho eu contigo, ó homem de Deus? Vieste tu a mim para trazeres � memória a minha iniqüidade, e matares meu filho?

¹⁸И она рече Илији: Шта је теби до мене, човече Божји? Јеси ли дошао к мени да споменеш безакоње моје и да ми умориш сина?

¹⁹Respondeu-lhe ele: Dá-me o teu filho. E ele o tomou do seu regaço, e o levou para cima, ao quarto onde ele mesmo habitava, e o deitou em sua cama.

¹⁹А он јој рече: Дај ми сина свог. И узевши га из наручја њеног однесе га у горњу клет, где он сеђаше, и положи га на постељу своју.

²⁰E, clamando ao Senhor, disse: ç Senhor meu Deus, até sobre esta viúva, que me hospeda, trouxeste o mal, matando-lhe o filho?

²⁰Тада завапи ка Господу и рече: Господе Боже мој, зар си и ову удовицу код које сам гост тако уцвелио уморивши јој сина?

²¹Então se estendeu sobre o menino três vezes, e clamou ao Senhor, dizendo: ç Senhor meu Deus, faze que a vida deste menino torne a entrar nele.

²¹И пруживши се над дететом три пута завапи ка Господу говорећи: Господе Боже мој, нека се поврати у дете душа његова.

²²O Senhor ouviu a voz de Elias, e a vida do menino tornou a entrar nele, e ele reviveu.

²²И Господ услиши глас Илијин, те се поврати у дете душа његова, и оживе.

²³E Elias tomou o menino, trouxe-o do quarto � casa, e o entregou a sua mãe; e disse Elias: Vês aí, teu filho vive:

²³А Илија узевши дете снесе га из горње клети у кућу, и даде га матери његовој, и рече Илија: Види, жив је твој син.

²⁴Então a mulher disse a Elias: Agora sei que tu és homem de Deus, e que a palavra do Senhor na tua boca é verdade.

²⁴А жена рече Илији: Сада знам да си човек Божји и да је реч Господња у твојим устима истина.