¹Depois da morte de Saul, tendo Davi voltado da derrota dos amalequitas e estando há dois dias em Ziclague,

¹А по смрти Сауловој, кад се Давид врати побивши Амалике и оста у Сиклагу два дана,

²ao terceiro dia veio um homem do arraial de Saul, com as vestes rasgadas e a cabeça coberta de terra; e, chegando ele a Davi, prostrou-se em terra e lhe fez reverência.

²Трећег дана, гле, дође један из војске Саулове раздртих хаљина и главе посуте прахом; и дошав к Давиду паде на земљу и поклони се.

³Perguntou-lhe Davi: Donde vens? Ele lhe respondeu: Escapei do arraial de Israel.

³И рече му Давид: Откуда идеш? А он му рече: Из логора израиљског утекох.

⁴Davi ainda lhe indagou: Como foi lá isso? Dize-mo. Ao que ele lhe respondeu: O povo fugiu da batalha, e muitos do povo caíram, e morreram; também Saul e Jônatas, seu filho, foram mortos.

⁴А Давид му рече: Шта би? Кажи ми. А он рече: Народ побеже из боја; и много народа паде и изгибе, погибе и Саул и син му Јонатан.

⁵Perguntou Davi ao mancebo que lhe trazia as novas: Como sabes que Saul e Jônatas, seu filho, são mortos?

⁵А Давид рече момку који му донесе глас: Како знаш да је погинуо и син му Јонатан?

⁶Então disse o mancebo que lhe dava a notícia: Achava-me por acaso no monte Gilbea, e eis que Saul se encostava sobre a sua lança; os carros e os cavaleiros apertavam com ele.

⁶А момак који му донесе глас рече: Случајно дођох на гору Гелвују, а то се Саул наслонио на копље своје, кола и коњици приближаваху се к њему.

⁷Nisso, olhando ele para trás, viu-me e me chamou; e eu disse: Eis-me aqui.

⁷А он обазревши се натраг угледа ме, па ме викну, а ја му рекох: Ево ме.

⁸Ao que ele me perguntou: Quem és tu? E eu lhe respondi: Sou amalequita.

⁸А он ми рече: Ко си? А ја му рекох: Амалик сам.

⁹Então ele me disse: Chega-te a mim, e mata-me, porque uma vertigem se apoderou de mim, e toda a minha vida está ainda em mim.

⁹А он ми рече: Приступи к мени убиј ме; јер ме обузеше муке, а још је сасвим душа у мени.

¹⁰Cheguei-me, pois, a ele, e o matei, porque bem sabia eu que ele não viveria depois de ter caído; e tomei a coroa que ele tinha na cabeça, e o bracelete que trazia no braço, e os trouxe aqui a meu senhor.

¹⁰И приступих к њему и убих га, јер сам знао да неће остати жив пошто паде; и узех венац царски који му беше на глави и гривну која му беше на руци, и ево донесох господару свом.

¹¹Então pegou Davi nas suas vestes e as rasgou; e assim fizeram também todos os homens que estavam com ele;

¹¹Тада Давид зграби хаљине на себи и раздре их; тако и сви људи који беху с њим.

¹²e prantearam, e choraram, e jejuaram até a tarde por Saul, e por Jônatas, seu filho, e pelo povo do Senhor, e pela casa de Israel, porque tinham caída � espada.

¹²И ридаше и плакаше, и постише до вечери за Саулом и за Јонатаном сином његовим и за народом Господњим и за домом Израиљевим што изгибоше од мача.

¹³Perguntou então Davi ao mancebo que lhe trouxera a nova: Donde és tu? Respondeu ele: Sou filho de um peregrino amalequita.

¹³И рече Давид момку који му донесе глас: Одакле си? А он рече: Ја сам син једног дошљака Амалика.

¹⁴Davi ainda lhe perguntou: Como não temeste estender a mão para matares o ungido do Senhor?

¹⁴Рече му Давид: Како те није било страх подићи руку своју и убити помазаника Господњег?

¹⁵Então Davi, chamando um dos mancebos, disse-lhe: chega-te, e lança-te sobre ele. E o mancebo o feriu, de sorte que morreu.

¹⁵И дозва Давид једног између момака својих и рече: Ходи, погуби га. А он га удари, те умре.

¹⁶Pois Davi lhe dissera: O teu sangue seja sobre a tua cabeça, porque a tua própria boca testificou contra ti, dizendo: Eu matei o ungido do Senhor.

¹⁶И рече му Давид: Крв твоја на твоју главу; јер твоја уста сведочише на те говорећи: Ја сам убио помазаника Господњег.

¹⁷Lamentou Davi a Saul e a Jônatas, seu filho, com esta lamentação,

¹⁷Тада Давид нарица овако за Саулом и за Јонатаном сином његовим,

¹⁸mandando que fosse ensinada aos filhos de Judá; eis que está escrita no livro de Jasar:

¹⁸И изговори, да би се учили синови Јудини луку, и ето је написано у књизи Истинитог:

¹⁹Tua glória, ó Israel, foi morta sobre os teus altos! Como caíram os valorosos!

¹⁹Дико Израиљева! На твојим висинама побијени су; како падоше јунаци?

²⁰Não o noticieis em Gate, nem o publiqueis nas ruas de Asquelom; para que não se alegrem as filhas dos filisteus, para que não exultem as filhas dos incircuncisos.

²⁰Не казујте у Гату, и не разглашујте по улицама аскалонским, да се не веселе кћери филистејске и да не играју кћери необрезаних.

²¹Vós, montes de Gilboa, nem orvalho, nem chuva caia sobre, vós, ó campos de morte; pois ali desprezivelmente foi arrojado o escudo dos valorosos, o escudo de Saul, ungido com óleo.

²¹Горе гелвујске! Не падала роса ни дажд на вас, и не родило поље за принос, јер је ту бачен штит са јунака, штит Саулов, као да није помазан уљем.

²²Do sangue dos feridos, da gordura dos valorosos, nunca recuou o arco de Jônatas, nem voltou vazia a espada de Saul.

²²Без крви побијених и без масти од јунака није се враћао лук Јонатанов, нити је мач Саулов долазио натраг празан.

²³Saul e Jônatas, tão queridos e amáveis na sua vida, também na sua morte não se separaram; eram mais ligeiros do que as águias, mais fortes do que os leões.

²³Саул и Јонатан, мили и драги за живота, ни у смрти се не раставише; лакши од орлова беху.

²⁴Vós, filhas de Israel, chorai por Saul, que vos vestia deliciosamente de escarlata, que vos punha sobre os vestidos adornos de ouro.

²⁴Кћери Израиљеве! Плачите за Саулом, који вас је облачио у скерлет лепо, и китио вас златним закладима по хаљинама вашим.

²⁵Como caíram os valorosos no meio da peleja!

²⁵Како падоше јунаци у боју! Јонатан како погибе на твојим висинама!

²⁶Angustiado estou por ti, meu irmão Jônatas; muito querido me eras! Maravilhoso me era o teu amor, ultrapassando o amor de mulheres.

²⁶Жао ми је за тобом, брате Јонатане; био си ми мио врло; већа ми је била љубав твоја од љубави женске.

²⁷Como caíram os valorosos, e pereceram as armas de guerra!

²⁷Како падоше јунаци, и пропаде оружје убојито!