¹Eu sou o homem que viu a aflição causada pela vara do seu furor.

¹Ја сам човек који видех муку од прута гнева Његовог.

²Ele me guiou e me fez andar em trevas e não na luz.

²Одведе ме и оправи ме у таму, а не на видело.

³Deveras fez virar e revirar a sua mão contra mim o dia todo.

³Само се на ме обраћа, обраћа руку своју по вас дан.

⁴Fez envelhecer a minha carne e a minha pele; quebrou-me os ossos.

⁴Учини, те ми остаре тело и кожа, потре кости моје.

⁵Levantou trincheiras contra mim, e me cercou de fel e trabalho.

⁵Зазида ме, и опточи ме жучју и муком.

⁶Fez-me habitar em lugares tenebrosos, como os que estavam mortos há muito.

⁶Посади ме у таму као умрле одавна.

⁷Cercou-me de uma sebe de modo que não posso sair; agravou os meus grilhões.

⁷Огради ме да не изађем, и метну на ме тешке окове.

⁸Ainda quando grito e clamo por socorro, ele exclui a minha oração.

⁸Кад вичем и вапим, одбија молитву моју.

⁹Fechou os meus caminhos com pedras lavradas, fez tortuosas as minhas veredas.

⁹Загради путеве моје тесаним каменом, и преврати стазе моје.

¹⁰Fez-se-me como urso de emboscada, um leão em esconderijos.

¹⁰Поста ми као медвед у заседи, као лав у потаји.

¹¹Desviou os meus caminhos, e fez-me em pedaços; deixou-me desolado.

¹¹Помете путеве моје, и раздре ме, и уништи ме.

¹²Armou o seu arco, e me pôs como alvo � flecha.

¹²Натеже лук свој, и метну ме стрели за белегу.

¹³Fez entrar nos meus rins as flechas da sua aljava.

¹³Устрели ме у бубреге стрелама из тула свог.

¹⁴Fui feito um objeto de escárnio para todo o meu povo, e a sua canção o dia todo.

¹⁴Постах подсмех свему народу свом и песма њихова по вас дан.

¹⁵Encheu-me de amarguras, fartou-me de absinto.

¹⁵Насити ме горчином, опоји ме пеленом.

¹⁶Quebrou com pedrinhas de areia os meus dentes, cobriu-me de cinza.

¹⁶Поломи ми зубе камењем, ували ме у пепео.

¹⁷Alongaste da paz a minha alma; esqueci-me do que seja a felicidade.

¹⁷Удаљио си душу моју од мира, заборавих добро.

¹⁸Digo, pois: Já pereceu a minha força, como também a minha esperança no Senhor.

¹⁸И рекох: Пропаде сила моја и надање моје од Господа.

¹⁹Lembra-te da minha aflição e amargura, do absinto e do fel.

¹⁹Опомени се муке моје и јада мог, пелена и жучи.

²⁰Minha alma ainda os conserva na memória, e se abate dentro de mim.

²⁰Душа се моја опомиње без престанка, и поништила се у мени.

²¹Torno a trazer isso � mente, portanto tenho esperança.

²¹Али ово напомињем срцу свом, те се надам:

²²A benignidade do Senhor jamais acaba, as suas misericórdias não têm fim;

²²Милост је Господња што не изгибосмо сасвим, јер милосрђа Његовог није нестало.

²³renovam-se cada manhã. Grande é a tua fidelidade.

²³Понавља се свако јутро; велика је вера твоја.

²⁴A minha porção é o Senhor, diz a minha alma; portanto esperarei nele.

²⁴Господ је део мој, говори душа моја; зато ћу се у Њега уздати.

²⁵Bom é o Senhor para os que esperam por ele, para a alma que o busca.

²⁵Добар је Господ онима који га чекају, души, која га тражи.

²⁶Bom é ter esperança, e aguardar em silêncio a salvação do Senhor.

²⁶Добро је мирно чекати спасење Господње.

²⁷Bom é para o homem suportar o jugo na sua mocidade.

²⁷Добро је човеку носити јарам за младости своје.

²⁸Que se assente ele, sozinho, e fique calado, porquanto Deus o pôs sobre ele.

²⁸Сам ће седети и ћутати, јер Бог метну бреме на њ.

²⁹Ponha a sua boca no pó; talvez ainda haja esperança.

²⁹Метнуће уста своја у прах, еда би било надања.

³⁰Dê a sua face ao que o fere; farte-se de afronta.

³⁰Подметнуће образ свој ономе који га бије, биће сит срамоте.

³¹Pois o Senhor não rejeitará para sempre.

³¹Јер Господ не одбацује за свагда.

³²Embora entristeça a alguém, contudo terá compaixão segundo a grandeza da sua misericordia.

³²Јер ако и уцвели, опет ће се и смиловати ради мноштва милости своје.

³³Porque não aflige nem entristece de bom grado os filhos dos homens.

³³Јер не мучи из срца свог ни цвели синове човечје.

³⁴Pisar debaixo dos pés a todos os presos da terra,

³⁴Кад газе ногама све сужње на земљи,

³⁵perverter o direito do homem perante a face do Altíssimo,

³⁵Кад изврћу правицу човеку пред Вишњим,

³⁶subverter o homem no seu pleito, não são do agrado do senhor.

³⁶Кад чине криво човеку у парници његовој, не види ли Господ?

³⁷Quem é aquele que manda, e assim acontece, sem que o Senhor o tenha ordenado?

³⁷Ко је рекао што и збило се, а Господ да није заповедио?

³⁸Não sai da boca do Altíssimo tanto o mal como o bem?

³⁸Не долазе ли и зла и добра из уста Вишњег?

³⁹Por que se queixaria o homem vivente, o varão por causa do castigo dos seus pecados?

³⁹Зашто се тужи човек жив, човек на кар за грехе своје?

⁴⁰Esquadrinhemos os nossos caminhos, provemo-los, e voltemos para o Senhor.

⁴⁰Претражимо и разгледајмо путе своје, и повратимо се ка Господу.

⁴¹Levantemos os nossos corações com as mãos para Deus no céu dizendo;

⁴¹Подигнимо срце своје и руке к Богу на небесима.

⁴²Nós transgredimos, e fomos rebeldes, e não perdoaste,

⁴²Згрешисмо и непокорни бисмо; Ти не прашташ.

⁴³Cobriste-te de ira, e nos perseguiste; mataste, não te apiedaste.

⁴³Обастро си се гневом, и гониш нас, убијаш и не жалиш.

⁴⁴Cobriste-te de nuvens, para que não passe a nossa oração.

⁴⁴Обастро си си се облаком да не продре молитва.

⁴⁵Como escória e refugo nos puseste no meio dos povos.

⁴⁵Начинио си од нас сметлиште и одмет усред тих народа.

⁴⁶Todos os nossos inimigos abriram contra nós a sua boca.

⁴⁶Разваљују уста своја на нас сви непријатељи наши.

⁴⁷Temor e cova vieram sobre nós, assolação e destruição.

⁴⁷Страх и јама задеси нас, пустошење и затирање.

⁴⁸Torrentes de águas correm dos meus olhos, por causa da destruição da filha do meu povo.

⁴⁸Потоци теку из очију мојих ради погибли кћери народа мог.

⁴⁹Os meus olhos derramam lágrimas, e não cessam, sem haver intermissão,

⁴⁹Очи моје лију сузе без престанка, јер нема одмора,

⁵⁰até que o Senhor atente e veja desde o céu.

⁵⁰Докле Господ не погледа и не види с неба.

⁵¹Os meus olhos me afligem, por causa de todas as filhas da minha cidade.

⁵¹Око моје мучи ми душу ради свих кћери града мог.

⁵²Como ave me caçaram os que, sem causa, são meus inimigos.

⁵²Терају ме једнако као птицу непријатељи моји низашта.

⁵³Atiraram-me vivo na masmorra, e lançaram pedras sobre mim.

⁵³Свалише у јаму живот мој и набацаше камење на ме.

⁵⁴Águas correram sobre a minha cabeça; eu disse: Estou cortado.

⁵⁴Дође ми вода сврх главе; рекох: Погибох!

⁵⁵Invoquei o teu nome, Senhor, desde a profundeza da masmorra.

⁵⁵Призивах име Твоје, Господе, из јаме најдубље.

⁵⁶Ouviste a minha voz; não escondas o teu ouvido ao meu suspiro, ao meu clamor.

⁵⁶Ти чу глас мој; не затискуј уха свог од уздисања мог, од вике моје.

⁵⁷Tu te aproximaste no dia em que te invoquei; disseste: Não temas.

⁵⁷Приступао си кад Те призивах, и говорио си: Не бој се.

⁵⁸Pleiteaste, Senhor, a minha causa; remiste a minha vida.

⁵⁸Расправљао си, Господе, парбу душе моје, и избављао си живот мој.

⁵⁹Viste, Senhor, a injustiça que sofri; julga tu a minha causa.

⁵⁹Видиш, Господе, неправду која ми се чини; расправи парбу моју.

⁶⁰Viste toda a sua vingança, todos os seus desígnios contra mim.

⁶⁰Видиш сву освету њихову, све што ми мисле.

⁶¹Ouviste as suas afrontas, Senhor, todos os seus desígnios contra mim,

⁶¹Чујеш руг њихов, Господе, све што ми мисле,

⁶²os lábios e os pensamentos dos que se levantam contra mim o dia todo.

⁶²Шта говоре они који устају на ме и шта намишљају против мене по вас дан.

⁶³Observa-os ao assentarem-se e ao levantarem-se; eu sou a sua canção.

⁶³Види, кад седају и кад устају, ја сам им песма.

⁶⁴Tu lhes darás a recompensa, Senhor, conforme a obra das suas mãos.

⁶⁴Плати им, Господе, по делима руку њихових.

⁶⁵Tu lhes darás dureza de coração, maldição tua sobre eles.

⁶⁵Подај им упорно срце, проклетство своје.

⁶⁶Na tua ira os perseguirás, e os destruirás de debaixo dos teus céus, ó Senhor.

⁶⁶Гони их гневом, и истреби их испод небеса Господњих.