1(122:1) Песнь восхождения. К Тебе возвожу очи мои, Живущий на небесах!
1Drejt teje i ngre sytë e mi, drejt teje që je ulur në qiejtë.
2(122:2) Вот, как очи рабов обращены на руку господ их, как очи рабы – на руку госпожи ее, так очи наши – к Господу, Богу нашему, доколе Он помилует нас.
2Ja, ashtu si sytë e shërbëtorëve drejtohen te dora e zotërve të tyre dhe sytë e shërbëtores te dora e zonjës së saj, kështu sytë tona drejtohen te Zoti, Perëndia ynë deri sa ai të ketë mëshirë për ne.
3(122:3) Помилуй нас, Господи, помилуй нас, ибо довольно мы насыщены презрением;
3Ki mëshirë për ne, o Zot, ki mëshirë për ne, sepse jemi velur jashtë mase me përçmimin.
4(122:4) довольно насыщена душа наша поношением от надменных и уничижением от гордых.
4Shpirti ynë është velur jashtë mase me talljen e arrogantëve dhe me përçmimin e krenarëve.