1(131:1) Песнь восхождения. Вспомни, Господи, Давида и все сокрушение его:
1Mbaje mend, o Zot, Davidin dhe të gjitha mundimet e tij,
2(131:2) как он клялся Господу, давал обет Сильному Иакова:
2ashtu si ai iu betua Zotit dhe lidhi kusht me të Fuqishmin e Jakobit, duke thënë:
3(131:3) „не войду в шатер дома моего, не взойду на ложе мое;
3"Nuk do të hyj në çadrën e shtëpisë sime, nuk do të hipi mbi shtratin tim;
4(131:4) не дам сна очам моим и веждам моим - дремания,
4nuk do t'i jap gjumë syve të mi as pushim qepallave të mia,
5(131:5) доколе не найду места Господу, жилища – Сильному Иакова".
5deri sa të kem gjetur një vend për Zotin, një banesë për të Fuqishmin e Jakobit".
6(131:6) Вот, мы слышали о нем в Ефрафе, нашли его на полях Иарима.
6Ja, dëgjuam të flitet për të në Efratah, e gjetëm në fushat e Jaarit.
7(131:7) Пойдем к жилищу Его, поклонимся подножию ног Его.
7Le të shkojmë në banesën e tij, le ta adhurojmë përpara fronit të këmbëve të tij.
8(131:8) Стань, Господи, на место покоя Твоего, - Ты и ковчег могущества Твоего.
8Çohu, o Zot, dhe eja në vendin ku pushon ti dhe arka e forcës sate.
9(131:9) Священники Твои облекутся правдою, и святые Твои возрадуются.
9Priftërinjtë e tu le të vishen me drejtësi, dhe le të këndojnë nga gëzimi shenjtorët e tu.
10(131:10) Ради Давида, раба Твоего, не отврати лица помазанника Твоего.
10Për hir të Davidit, shërbëtorit tënd, mos e dëbo fytyrën e të vajosurit tënd.
11(131:11) Клялся Господь Давиду в истине, и не отречется ее: „от плода чрева твоего посажу на престоле твоем.
11Zoti iu betua Davidit në të vërtetë dhe nuk do të ndryshojë: "Unë do të vë mbi fronin tënd një fryt të të përbrendëshmëve të tua.
12(131:12) Если сыновья твои будут сохранять завет Мой иоткровения Мои, которым Я научу их, то и их сыновья во веки будут сидеть на престоле твоем".
12Në rast se bijtë e tu do të respektojnë besëlidhjen time dhe porositë e mia, që unë do t'u mësojë atyre, edhe bijtë e tyre do të ulen përjetë mbi fronin tënd".
13(131:13) Ибо избрал Господь Сион, возжелал его в жилище Себе.
13Duke qenë se Zoti e ka zgjedhur Sionin, ai e ka dashur atë për banesën e tij:
14(131:14) „Это покой Мой на веки: здесь вселюсь, ибо Я возжелал его.
14"Ky është vendi im i pushimit përjetë; këtu do të banoj, sepse e kam dashur.
15(131:15) Пищу его благословляя благословлю, нищих его насыщу хлебом;
15Do të bekoj fort zahiretë e tij, do t'i ngop me bukë të varfërit e tij;
16(131:16) священников его облеку во спасение, и святые его радостьювозрадуются.
16do t'i vedh priftërinjtë e tij me shpëtim, do të ngazëllojnë shenjtorët e tij me britma gëzimi.
17(131:17) Там возращу рог Давиду, поставлю светильник помазаннику Моему.
17Këtu do ta rris fuqinë e Davidit dhe do t'i jap një llambë të vajosurit tim.
18(131:18) Врагов его облеку стыдом, а на нем будет сиять венец его".
18Do t'i mbuloj me turp armiqtë e tij, por mbi të do të lulëzojë kurora e tij".