1Jaz sem tisti mož, ki okuša bridkost po šibi togote njegove.
1Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.
2Mene vodi in goni po temi, ne pa po svetlobi.
2Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;
3Samo meni nasprotujoč, obrača proti meni roko svojo ves dan.
3Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzieó.
4Storil je, da se je postaralo meso moje in koža moja, kosti moje je potrl.
4Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.
5Zidal je zoper mene in me obdal s strupeno grenkobo in nadlogo.
5Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą;
6Velel mi je bivati v temnih krajih, kakor tisti, ki so mrtvi za vselej.
6W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.
7Ogradil me je, da ne morem uiti, dejal me je v težko železje.
7Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;
8Ko tudi kličem in vpijem, ne pusti k sebi prošnje moje.
8A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.
9Pota moja je zagradil z rezanim kamenjem, steze mi je izprevrgel.
9Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.
10Kakor prežeč medved mi je, kakor lev v zasedi.
10Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.
11Pota moja je napravil tavajoča in me je raztrgal, me opustošil.
11Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.
12Napel je lok svoj in me je postavil pšici svoji za cilj.
12Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.
13V ledice moje je izpustil tula svojega strelice.
13Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.
14V smeh sem vsemu ljudstvu svojemu, njih pesmica ves dan.
14Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzieó.
15Nasitil me je z najhujšo bridkostjo, upijanil me je s pelinom.
15Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.
16In s kamenjem mi je zdrobil zobe, povalil me je v pepel.
16Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.
17In vržena je daleč od miru duša moja, pozabil sem, kar je sreča.
17Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam.
18In rekel sem: Izginila je moč moja in moje upanje v GOSPODA.
18I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.
19Spomni se edinščine moje in tavanja mojega, pelina in grenkega strupa!
19Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.
20Spominja se tega vedno duša moja in je potrta v meni.
20Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja.
21To si hočem vtisniti v srce, zato bom upal:
21Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję.
22Prevelika dobrotljivost GOSPODOVA je, da nismo docela pokončani, ker nima konca usmiljenje njegovo,
22Wielkie jest miłosierdzie Paóskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego.
23novo je vsako jutro; preobila je zvestoba tvoja.
23Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.
24Delež moj je GOSPOD, govori duša moja, zato bom upal vanj.
24Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.
25Dober je GOSPOD njim, ki ga čakajo, duši, ki ga išče.
25Dobry jest Pan tym, którzy naó oczekują, duszy takowej, która go szuka.
26Dobro je možu, da upa in tiho čaka rešitve GOSPODOVE.
26Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Paóskie.
27Dobro je možu, da je nosil jarem v mladosti svoji.
27Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dziecióstwa swego;
28Samoten naj sedi in molči, ker mu ga je naložil Gospod.
28Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co naó włożono;
29V prah naj položi usta: morda je še upanje.
29Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja;
30Njemu, ki ga bije, naj pomoli lice svoje; nasiti se naj s sramoto.
30Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem.
31Kajti Gospod ne zameta vekomaj;
31Bo Pan na wieki nie odrzuca;
32marveč, ko je užalostil, se tudi usmili po obilosti dobrot svojih.
32Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.
33Nikakor ne muči iz srca, ne žali otrok človeških.
33Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich.
34Če kdo gazi vse zvezane na zemlji,
34Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi;
35če zavija pravico možu pred obličjem Najvišjega,
35Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego;
36če prekanja človeka v pravdi njegovi: ne bo li Gospod pazil na to?
36Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha.
37Kdo je, ki je velel, in se je zgodilo, če ni tega zapovedal Gospod?
37Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał?
38Ali ne prihaja iz ust Najvišjega hudo in dobro?
38Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre?
39Kaj bi tožil človek, dokler živi? Vsakdo naj toži zaradi svojih grehov!
39Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje.
40Preiskujmo ter izsledujmo pota svoja in vrnimo se do GOSPODA!
40Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana;
41Povzdignimo dušo svojo z rokami vred k Bogu mogočnemu v nebesih!
41Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga.
42Mi, mi smo se pregrešili in se uprli; ti nisi odpustil.
42Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz.
43Ogrnil si se z jezo in preganjal nas, moril si brez milosti.
43Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz.
44Z oblakom si se ogrnil, da ne predere molitev.
44Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.
45Za nesnago in izmeček si nas postavil sredi ljudstev.
45Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów.
46Vsi sovražniki naši so usta svoja razširili zoper nas.
46Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi.
47Groza in jama sta blizu nas, razdejanje in poguba.
47Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie.
48Potoke vodá toči oko moje zavoljo pogube hčere mojega ljudstva.
48Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego.
49Oko moje se solzi in ne neha, ni nobenega prestanka,
49Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi,
50dokler se GOSPOD iz nebes ne ozre in ne vidi.
50Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba.
51Oko moje mi žali srce zavoljo vseh hčer mesta mojega.
51Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego.
52Lovili so me hudo kakor ptičico, kateri me sovražijo brez vzroka.
52Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny.
53V jamo so pehnili življenje moje, da me uničijo, in kamenje so lučali v me.
53Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem.
54Vode so mi kipele čez glavo, dejal sem: Pokončan sem!
54Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie!
55Klical sem ime tvoje, o GOSPOD, iz jame pregloboke.
55Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego.
56Glas moj si čul; ne skrivaj ušesa svojega zdihovanju mojemu, vpitju mojemu.
56Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem.
57Približal si se tisti dan, ko sem klical; rekel si: Ne boj se!
57Przybliżając się do mnie w dzieó, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się.
58Sodil si, Gospod, pravdo duše moje, odrešil si življenje moje.
58Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój.
59Videl si, o GOSPOD, krivico, ki se mi godi; razsodi pravdo mojo!
59Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję.
60Videl si vse njih maščevanje in vse njih naklepe zoper mene.
60Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
61Slišal si njih zasramovanje, o GOSPOD, in vse njih namere zoper mene,
61Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
62govorjenje tistih, ki so vstali nadme, in njih izmišljevanje zoper mene ves dan.
62Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzieó.
63Glej jih, ko sede in ko vstajajo, da jim sem za pesmico!
63Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam zawżdy jest pieśnią ich.
64Plačaj jim povračilo, GOSPOD, po njih rok delu.
64Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich;
65Daj jim zaslepljenost srca, prokletje tvoje pridi nadnje!Preganjaj jih v jezi in zatri jih izpod nebes GOSPODOVIH!
65Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich;
66Preganjaj jih v jezi in zatri jih izpod nebes GOSPODOVIH!
66Goó ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!