1In odgovarjaje jim zoper govori Jezus v prilikah, rekoč:
1A odpowiadając Jezus, zasię im rzekł w podobieóstwach, mówiąc:
2Nebeško kraljestvo je podobno človeku, kralju, ki je napravil svatovščino sinu svojemu.
2Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu;
3In pošlje hlapce svoje, naj pokličejo tiste, ki so bili povabljeni na svatovščino; a niso hoteli priti.
3I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść.
4Zopet pošlje druge hlapce in veli: Recite povabljencem: Glej, pojedino svojo sem pripravil, junci moji in pitanci so poklani in vse je pripravljeno; pridite na svatovščino!
4Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele.
5Oni pa niso marali in so odšli, eden na polje svoje, drugi pa po kupčiji svoji.
5Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego;
6Drugi pa so zgrabili hlapce njegove in jih zasramotili in ubili.
6A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je.
7Kralj pa se razjezi ter pošlje vojske svoje in pogubi tiste ubijalce in požge njih mesto.
7Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił.
8Tedaj veli hlapcem svojim: Svatovščina je sicer pripravljena, ali povabljenci niso bili vredni.
8Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni.
9Pojdite torej na razpotja, in kolikorkoli jih najdete, pokličite jih na svatovščino!
9Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele.
10In tisti hlapci odidejo na ceste in zbero vse, katerekoli najdejo, hudobne in dobre; in svatovska dvorana se napolni z gostmi.
10Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi.
11Ko pa pride kralj, da pogleda goste, ugleda tu človeka, ki ni bil oblečen v svatovsko oblačilo,
11A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną;
12in mu reče: Prijatelj, kako si prišel sem, ko nimaš svatovskega oblačila? On pa mu umolkne.
12I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął.
13Tedaj reče kralj služabnikom svojim: Zvežite mu roke in noge ter ga vrzite v zunanjo temo; tam bo jok in škripanje z zobmi.
13Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
14Kajti mnogo jih je poklicanih, a malo izvoljenih.
14Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.
15Tedaj odidejo farizeji in se posvetujejo, kako bi ga v besedi ujeli.
15Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie.
16In pošljejo k njemu učence svoje s Herodovci, naj reko: Učenik, vemo, da si resničen in pot Božjo v resnici učiš, in mar ti ni nikogar, kajti ne gledaš ljudem na lice.
16I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką.
17Povej nam torej, kaj se ti zdi? Ali je prav dati cesarju davek ali ne?
17Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie?
18Jezus pa, spoznavši njih hudobnost, reče: Kaj me izkušate, hinavci?
18Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy?
19Pokažite mi davčni denar. In oni mu prineso denar.
19Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz.
20In reče jim: Čigava je ta podoba in napis?
20I rzekł im: Czyjże to obraz i napis?
21Reko mu: Cesarjeva. Tedaj jim reče: Dajte torej cesarju, kar je cesarjevega, in Bogu, kar je Božjega.
21Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.
22In ko to slišijo, se začudijo, ter ga pusté in odidejo.
22To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.
23Tisti dan pristopijo k njemu saduceji, ki pravijo, da ni vstajenja, in ga vprašajo,
23Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go,
24rekoč: Učenik! Mojzes je rekel: „Ako kdo umre brez otrok, naj vzame njegov brat ženo njegovo in zbudi seme bratu svojemu“.
24Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu.
25Pri nas pa je bilo sedem bratov. Prvi se oženi in umre, in ker ni imel zaroda, zapusti ženo svojo bratu svojemu.
25Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.
26Ravno tako tudi drugi in tretji prav do sedmega.
26Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego.
27Nazadnje za vsemi pa umre žena.
27A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta.
28Ob vstajenju torej, čigava žena bo od teh sedmerih? kajti vsi so jo imeli.
28Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli?
29Jezus pa odgovori in jim reče: Motite se, ker ne poznate ne pisma, ne moči Božje.
29A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej.
30Ob vstajenju namreč se ne ženijo in ne može, temuč so kakor angeli Božji v nebesih.
30Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie.
31Za vstajenje mrtvih pa, ali niste brali, kar vam je rekel Bog, govoreč:
31A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego:
32„Jaz sem Bog Abrahamov in Bog Izakov in Bog Jakobov“? On ni Bog mrtvih, ampak živih.
32Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych.
33In ko to slišijo množice, se silno čudijo nauku njegovemu.
33A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego.
34Ko pa farizeji slišijo, da je saducejem zavezal jezik, se zbero vkup.
34Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół.
35In eden izmed njih, učenik postave, vpraša, izkušaje ga:
35I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc:
36Učenik, katera zapoved je v postavi največja?
36Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie?
37Jezus mu pa reče: „Ljubi Gospoda, Boga svojega, iz vsega srca svojega in iz vse duše svoje in iz vse pameti svoje“.
37A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej.
38Ta je prva in največja zapoved.
38To jest pierwsze i największe przykazanie.
39Druga pa je tej podobna: „Ljubi bližnjega svojega kakor samega sebe“.
39A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.
40Ob teh dveh zapovedih visi vsa postava in proroki.
40Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli.
41Ko se pa farizeji snidejo, jih vpraša Jezus,
41A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus,
42rekoč: Kaj se vam zdi o Kristusu? Čigav sin je? Reko mu: Davidov.
42Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym.
43Vpraša jih: Kako ga torej David v Duhu imenuje Gospoda, ko pravi:
43I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc:
44„Rekel je Gospod Gospodu mojemu: Sedi na desnico mojo, dokler ne položim sovražnikov tvojih nogam tvojim za podnožje“.
44Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.
45Če ga torej David imenuje Gospoda, kako je sin njegov?In nihče mu ni mogel odgovoriti besede, in od tega dne si ga ni upal nihče več vprašati.
45Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego?
46In nihče mu ni mogel odgovoriti besede, in od tega dne si ga ni upal nihče več vprašati.
46A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.