¹{Načelniku godbe; na strune. Pouk Davidov.} Sliši, o Bog, molitev mojo in prošnji moji se ne skrivaj!

¹(Przedniejszemu śpiewakowi na Neginot pieśó Dawidowa nauczająca.)

²Ozri se v me in mi odgovori; blodim v žalovanju svojem in ječati mi je

²W uszy swe przyjmij, o Boże! modlitwę moję, a nie kryj się przed prośbą moją:

³zavoljo glasú sovražnikovega, zavoljo stiskanja krivičnika. Ker name zvračajo krivico in v jezi me preganjajo.

³Posłuchaj mię z pilnością, a wysłuchaj mię; boć się uskarżam w modlitwie swej, i trwożę sobą:

⁴Srce se mi krči v životu, in smrtni strahovi so me obšli.

⁴Dla głosu nieprzyjaciela, i dla uciśnienia od bezbożnika; albowiem mię zarzucają kłamstwem, a w popędliwości swej sprzeciwiają mi się.

⁵Strah in trepet me napadata, in groza me je prevladala.

⁵Serce moje boleje we mnie, a strachy śmierci przypadły na mię.

⁶In sem rekel: O, da bi imel peruti kakor golob, zletel bi, kjer bi mogel počivati.

⁶Bojaźó ze drżeniem przyszła na mię, a okryła mię trwoga.

⁷Glej, kar najdalje bi pobegnil, prebival bi v puščavi. (Sela.)

⁷I rzekłem: Obym miał skrzydła jako gołębica, zaleciałbym, a odpocząłbym.

⁸Hitel bi, da si najdem zavetja pred besnečim vetrom, pred viharjem.

⁸Otobym daleko zaleciał, a mieszkałbym na puszczy. Sela.

⁹Pogúbi, Gospod, razdeli njih jezik; ker silovitost in prepir vidim v mestu.

⁹Pospieszyłbym, abym uszedł przed wiatrem gwałtownym, i przed wichrem.

¹⁰Po dnevi in po noči prežeč pohajajo po zidovju njegovem, krivica in hudobnost pa sta sredi njega.

¹⁰Zatrać ich, Panie! rozdziel język ich; bom widział bezprawie i rozruch w mieście.

¹¹Škodoželjnost je sredi njega, in z ulic njegovih se ne umakneta zatira in zvijača.

¹¹We dnie i w nocy otaczają ich po murach jego, a złość i przewrotność jest w pośrodku jego.

¹²Kajti ne nasprotnik me sramoti, to bi prenašal; ne sovražilec moj se vzpenja proti meni, njemu bi se skril, –

¹²Ciężkości są w pośrodku jego, a nie ustępuje z ulic jego chytrość i zdrada.

¹³temuč ti, človek, meni enak, prijatelj moj in zaupnik moj,

¹³Albowiem nie nieprzyjaciel jaki zelżył mię, inaczej zniósłbym to był; ani ten, który mię miał w nienawiści, powstał przeciwko mnie; bobym się wżdy był skrył przed nim;

¹⁴ki sva skupaj sladko se družila, v hišo Božjo hodila z veselo množico.

¹⁴Ale ty, człowiecze mnie równy, wodzu mój, i znajomy mój.

¹⁵Smrt naj jih preseneti! živi naj se pogreznejo v kraj mrtvih, ker hudobnost je v njih prebivališču, sredi med njimi.

¹⁵Którzyśmy się z sobą mile w tajności naradzali, i do domu Bożego społecznie chadzali.

¹⁶Jaz pa bom klical Boga, in GOSPOD me bo rešil.

¹⁶Oby ich śmierć z prędka załapiła, tak aby żywo zstąpili do piekła! albowiem złość jest w mieszkaniu ich, i w pośrodku ich.

¹⁷Zvečer in zjutraj in opoldne bom tožil in stokal, dokler ne usliši mojega glasu.

¹⁷Ale ja do Boga zawołam, a Pan mię wybawi.

¹⁸Otel je in v mir postavil dušo mojo iz boja zoper mene; kajti z mnogimi krdeli so se vojskovali proti meni.

¹⁸W wieczór i rano, i w południe modlić się, i z trzaskiem wołać będę, aż wysłucha głos mój.

¹⁹Slišal bo Bog mogočni in jim odgovoril, saj on sedi na prestolu od vekomaj (Sela.), njim, v katerih ni premembe misli in se ne boje Boga.

¹⁹Odkupi duszę moję, abym był w pokoju od wojny przeciwko mnie; bo ich wiele było przy mnie.

²⁰Nezvestnik je iztegnil roko svojo zoper nje, ki so živeli v miru ž njim; zavezo svojo je oskrunil.

²⁰Wysłucha Bóg i utrapi ich, (jako ten, który siedzi od wieku.Sela.) przeto, że nie masz w nich poprawy, ani się Boga boją.

²¹Gladke so, maslene besede njegove, a vojska tiči v njegovem srcu; mehkejši od olja so govori njegovi, in vendar so goli meči.

²¹Wyciągnął ręce swoje na tych, którzy z nim mieli pokój, wzruszył przymierze swoje.

²²Vrzi na GOSPODA breme svoje, in on te bo podpiral; nikdar ne pripusti, da omahne pravičnik.In ti, o Bog, jih pahneš v jamo pogube; ljudje krvoločni in zvijačni ne dožive dni svojih polovice. Jaz pa bom v tebe upal.

²²Gładsze niż masło były słowa ust jego, ale walka w sercu jego: a mię kciejsze słowa jego niż olej, wszakże były jako miecze dobyte:

²³In ti, o Bog, jih pahneš v jamo pogube; ljudje krvoločni in zvijačni ne dožive dni svojih polovice. Jaz pa bom v tebe upal.

²³Wrzuć na Pana brzemię twoje, a on cię opatrzy, i nie dopuści, aby się na wieki zachwiać miał sprawiedliwy.

²⁴Ale ich ty, o Boże! wepchniesz w dół zginienia; mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowy dni swoich; ale ja w tobie nadzieję mieć będę.