1Potem odpre Job usta in kolne svoj dan.
1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
2In izpregovori Job in reče:
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
3Izgine naj dan, ki sem v njem bil rojen, in noč, ki je rekla: Deček je spočet!
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
4Tisti dan – naj postane teman, ne vprašaj po njem Bog od zgoraj, svit mu ne zasij nikdar!
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
5Tema in senca smrti naj si ga prisvojita, mrak naj se ušatori nad njim, vse, kar temni dan, naj ga prestraši!
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
6Tista noč – tema jo prevzemi, naj se ne veseli med dnevi leta, naj ne pride v mesecev število!
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
7Da, tista noč bodi nerodovitna, veselega glasu ne bodi v njej!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
8Prekolnite jo, čarovniki, ki preklinjate dan, ki ste zmožni zbuditi leviatana.
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
9Potemné naj zvezde njenega somraka, pričakuje naj svetlobe, pa je ne bodi, tudi utripanja jutranje zarje naj ne zagleda:
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
10zato ker mi ni zaprla materinega telesa, ni skrila nadloge mojim očem.
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
11Zakaj nisem umrl kar ob rojstvu, izpustil duše, ko sem prišel iz materinega telesa?
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
12Zakaj sem bil vzet na kolena in zakaj na prsi, da sem sesal?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
13Kajti sedaj bi ležal in bi počival in spal – in imel bi pokoj
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
14s kralji in svetovalci zemlje, ki so si zgradili podrtine,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
15ali s knezi, ki so imeli zlata, ki so napolnili hiše svoje s srebrom.
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
16Ali da bi me sploh ne bilo kakor ni izpovitka, ki so ga zagrebli, kakor otročiči, ki nikdar niso videli luči!
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
17Tam je nehalo krivičnikov divjanje, tam počivajo, ki jim je opešala moč;
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
18tam mirno ležé vkup vsi zasužnjenci, ne slišijo več glasu priganjalca.
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
19Mali in veliki – tam eno je in isto, in hlapec je prost gospodarja svojega.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
20Čemu je dal Bog siromaku luč in življenje onim, ki so v bridkosti duše?
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
21ki čakajo smrti, pa je ni, in hrepene po njej bolj, nego kdor koplje zaklade,
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
22ki bi se silno veselili in radovali, ko bi našli grob?
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
23Čemu je luč možu, čigar pot je prikrita in ki ga je Bog ogradil s trnjem?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
24Zakaj kadar bi imel jesti, mi je zdihovati, in stokanje moje se razliva kakor voda.
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
25Kajti česar sem se bal, to je prišlo nadme, česar me je bilo strah, to me je zadelo.Ni mi miru, ne pokoja, ne počitka, a nova prihaja bridkost!
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
26Ni mi miru, ne pokoja, ne počitka, a nova prihaja bridkost!
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".