1{Pesem stopinj.} K tebi dvigam oči svoje, o ti, ki stoluješ v nebesih!
1Drejt teje i ngre sytë e mi, drejt teje që je ulur në qiejtë.
2Glej, kakor hlapcev oči gledajo na roko gospodarja svojega, kakor dekle oči na roko gospodinje svoje: tako gledajo oči naše v GOSPODA, Boga našega, dokler se nas ne usmili.
2Ja, ashtu si sytë e shërbëtorëve drejtohen te dora e zotërve të tyre dhe sytë e shërbëtores te dora e zonjës së saj, kështu sytë tona drejtohen te Zoti, Perëndia ynë deri sa ai të ketë mëshirë për ne.
3Usmili se nas, GOSPOD, usmili se nas, ker dovolj je, siti smo zaničevanja.Dosti je nasičena duša naša sramočenja lahkoživcev in zaničevanja prevzetnežev.
3Ki mëshirë për ne, o Zot, ki mëshirë për ne, sepse jemi velur jashtë mase me përçmimin.
4Dosti je nasičena duša naša sramočenja lahkoživcev in zaničevanja prevzetnežev.
4Shpirti ynë është velur jashtë mase me talljen e arrogantëve dhe me përçmimin e krenarëve.