¹{Načelniku godbe; na strune. Pouk Davidov.} Sliši, o Bog, molitev mojo in prošnji moji se ne skrivaj!

¹O Perëndi, vëri veshin lutjes sime dhe ki parasysh kërkesën time.

²Ozri se v me in mi odgovori; blodim v žalovanju svojem in ječati mi je

²Dëgjo kërkesën time dhe përgjigjmu; ankohem vazhdimisht dhe rënkoj,

³zavoljo glasú sovražnikovega, zavoljo stiskanja krivičnika. Ker name zvračajo krivico in v jezi me preganjajo.

³për zërin e armikut, për shtypjen e të pabesit; sepse më bien mbi kurriz disa fatkeqësi dhe në zemërimin e tyre më ndjekin këmba këmbës.

⁴Srce se mi krči v životu, in smrtni strahovi so me obšli.

⁴Zemra ime është e shqetësuar në trupin tim dhe tmerre që shkaktojnë vdekjen kanë rënë mbi mua.

⁵Strah in trepet me napadata, in groza me je prevladala.

⁵Frika dhe të drithma më kanë sulmuar dhe tmerri më ka mposhtur.

⁶In sem rekel: O, da bi imel peruti kakor golob, zletel bi, kjer bi mogel počivati.

⁶Prandaj kam thënë: "Ah, sikur të kisha krahë si një pëllumb! Do të fluturoja larg për të gjetur prehje.

⁷Glej, kar najdalje bi pobegnil, prebival bi v puščavi. (Sela.)

⁷Ja, do të ikja larg dhe do të qëndroja në shkretëtirë. (Sela)

⁸Hitel bi, da si najdem zavetja pred besnečim vetrom, pred viharjem.

⁸Do të shpejtoja për të gjetur një strehë nga era e furishme dhe nga furtuna".

⁹Pogúbi, Gospod, razdeli njih jezik; ker silovitost in prepir vidim v mestu.

⁹Shkatërroji, o Zot, ngatërro gjuhët e tyre, sepse kam parë dhunë dhe kacafytje në qytet.

¹⁰Po dnevi in po noči prežeč pohajajo po zidovju njegovem, krivica in hudobnost pa sta sredi njega.

¹⁰Ditën dhe natën sillen mbi muret e tij; brenda tij sundojnë e keqja dhe çoroditja.

¹¹Škodoželjnost je sredi njega, in z ulic njegovih se ne umakneta zatira in zvijača.

¹¹Në mes të tij është lakmia; shtypja dhe gënjeshtra janë të zakonshme në rrugët e tij.

¹²Kajti ne nasprotnik me sramoti, to bi prenašal; ne sovražilec moj se vzpenja proti meni, njemu bi se skril, –

¹²Sepse nuk ka qenë një armiku im që tallej me mua, përndryshe do ta kisha duruar; nuk ka qenë një që më urrente ai që u ngrit kundër meje, ndryshe do t'i isha fshehur atij.

¹³temuč ti, človek, meni enak, prijatelj moj in zaupnik moj,

¹³Por ke qenë ti, një njeri si unë, shoku im dhe miku im i ngushtë.

¹⁴ki sva skupaj sladko se družila, v hišo Božjo hodila z veselo množico.

¹⁴Bënim bashkë biseda të këndshme dhe shkonim bashkë në shtëpinë e Perëndisë.

¹⁵Smrt naj jih preseneti! živi naj se pogreznejo v kraj mrtvih, ker hudobnost je v njih prebivališču, sredi med njimi.

¹⁵I zëntë befas vdekja, u ulshin të gjallë në Sheol, sepse në banesat e tyre dhe në mes tyre nuk ka veçse ligësi.

¹⁶Jaz pa bom klical Boga, in GOSPOD me bo rešil.

¹⁶Sa për mua, do t'i kërkoj ndihmë Perëndisë, dhe Zoti do të më shpëtojë.

¹⁷Zvečer in zjutraj in opoldne bom tožil in stokal, dokler ne usliši mojega glasu.

¹⁷Në mbrëmje, në mëngjes dhe në mesditë do të ankohem dhe do të rënkoj, dhe ai do të dëgjojë zërin tim.

¹⁸Otel je in v mir postavil dušo mojo iz boja zoper mene; kajti z mnogimi krdeli so se vojskovali proti meni.

¹⁸Ai do ta shpengojë jetën time dhe do ta sigurojë nga lufta që bëhet kundër meje, sepse janë të shumtë ata që janë ngritur kundër meje.

¹⁹Slišal bo Bog mogočni in jim odgovoril, saj on sedi na prestolu od vekomaj (Sela.), njim, v katerih ni premembe misli in se ne boje Boga.

¹⁹Perëndia do të më dëgjojë dhe ka për t'i poshtëruar, ai që ulet si sovran gjithnjë, sepse ata nuk ndryshojnë dhe nuk kanë frikë nga Perëndia. (Sela)

²⁰Nezvestnik je iztegnil roko svojo zoper nje, ki so živeli v miru ž njim; zavezo svojo je oskrunil.

²⁰Ai ka shtrirë duart kundër atyre që jetonin në paqe me të, ka shkelur besëlidhjen e tij.

²¹Gladke so, maslene besede njegove, a vojska tiči v njegovem srcu; mehkejši od olja so govori njegovi, in vendar so goli meči.

²¹Goja e tij ishte më e ëmbël se gjalpi, por në zemër ai kishte luftën; fjalët e tij ishin më të buta se vaji, por ishin shpata të zhveshura.

²²Vrzi na GOSPODA breme svoje, in on te bo podpiral; nikdar ne pripusti, da omahne pravičnik.In ti, o Bog, jih pahneš v jamo pogube; ljudje krvoločni in zvijačni ne dožive dni svojih polovice. Jaz pa bom v tebe upal.

²²Hidh mbi Zotin barrën tënde, dha ai do të të mbajë; ai nuk do të lejojë kurrë që i drejti të lëkundet.

²³In ti, o Bog, jih pahneš v jamo pogube; ljudje krvoločni in zvijačni ne dožive dni svojih polovice. Jaz pa bom v tebe upal.

²³Por ti, o Perëndi, do t'i zbresësh këta në pusin e humbjes; njerëzit gjakatarë dhe hileqarë nuk do të arrijnë në gjysmën e ditëve të tyre; por unë do të kem besim te ti.