¹Pridite, veselo pevajmo GOSPODU, ukajmo skali zveličanja svojega!

¹Ejani, t'i këndojmë me gëzim Zotit; t'i dërgojmë britma gëzimi kalasë së shpëtimit tonë.

²Pojdimo pred obličje njegovo s hvalo, psalme pojoč mu ukajmo.

²Le të shkojmë në prani të tij me lavde, ta kremtojmë me këngë.

³Zakaj velik Bog mogočni je GOSPOD in velik kralj nad vse bogove.

³Sepse Zoti është një Perëndi i madh dhe një Mbret i madh mbi gjithë perënditë.

⁴V roki njegovi so podstave zemlje in v njegovi oblasti višine gorá.

⁴Në duart e tij janë thellësitë e tokës dhe të tijat janë majat e larta të maleve.

⁵Njegovo je morje, on ga je naredil, in suho zemljo so ustvarile roke njegove.

⁵I tij është deti, sepse ai e ka bërë, dhe dheu i thatë që duart e tij kanë modeluar.

⁶Pridite, priklonimo se in padimo na tla, pripognimo kolena pred GOSPODOM, ki nas je ustvaril!

⁶Ejani, të adhurojmë dhe të përkulemi; të gjunjëzohemi përpara Zotit që na ka bërë.

⁷Zakaj on je Bog naš, mi pa ljudstvo paše njegove in čreda vodbe njegove. Danes če slišite glas njegov,

⁷Sepse ai është Perëndia ynë dhe ne jemi populli i kullotës së tij dhe kopeja për të cilën ai kujdeset. Sot, po të jetë se dëgjoni zërin e tij,

⁸nikar ne zakrknite srca svojega kakor v prepiru [Hebr. v Meribi.], kakor ob dnevi izkušnjave [Hebr. Masa.] v puščavi,

⁸"mos e fortësoni zemrën tuaj si në Meriba, si ditën e Masas në shkretëtirë,

⁹ko so me izkušali očetje vaši; izkušnjo so mi napravili, dasi so videli dela moja.

⁹ku etërit tuaj më tunduan dhe më vunë në provë, edhe pse i kishin parë veprat e mia.

¹⁰Štirideset let sem imel težave s tistim rodom in sem rekel: Ljudstvo je srca tavajočega. A oni niso spoznali potov mojih.Zatorej sem prisegel v jezi svoji: Nikakor ne pridejo v pokoj moj!

¹⁰Për dyzet vjet e pata neveri atë brez dhe thashë: "Janë një popull me zemër të përdalë dhe nuk i njohin rrugët e mia.

¹¹Zatorej sem prisegel v jezi svoji: Nikakor ne pridejo v pokoj moj!

¹¹Prandaj u betova në zemërimin tim: Nuk do të hyjnë në prehjen time".