¹Zvino nyika yose yaiva yerurimi rwumwe neyeshoko rimwe.

¹A była wszystka ziemia jednego języka, i jednej mowy.

²Zvino zvakaitika vachifamba kubva kumabvazuva, kuti vakawana bani munyika yeShinari, ndokugarako.

²I stało się, gdy wyszli od wschodu słoóca, znaleźli równinę w ziemi Senaar, i mieszkali tam.

³Ndokuti umwe neumwe kumuvakidzani wake: Uyai, ngatiite zvidhina, tizvipise zvikuru. Zvino zvidhina zvakava mabwe kwavari, netara ikava dope kwavari.

³I rzekł jeden do drugiego: Nuże naczyómy cegły i wypalmy ją ogniem: i mieli cegłę miasto kamienia, a glinę iłowatą mieli miasto wapna.

⁴Zvino vakati: Uyai, ngatizviva­kire guta neshongwe ine musoro uri­kudenga, uye ngatizviitirei zita, zvikasadaro tingapararira pamusoro pechiso chenyika yose.

⁴Potem rzekli: Nużeż, zbudujmy sobie miasto i wieżą, której by wierzch dosięgał do nieba, a uczyómy sobie imię; byśmy się snać nie rozproszyli po obliczu wszystkiej ziemi.

⁵Zvino Jehovha wakaburuka kuzoona guta neshongwe, yakangi yava­kwa nevanakomana vevanhu.

⁵Tedy Pan zstąpił, aby oglądał miasto ono, i wieżą, którą budowali synowie ludzcy.

⁶Jehovha ndokuti: Tarira, rudzi nderwumwe, uye vane rurimi rwumwe vose, zvino ndizvo zvavanotanga kuita; uye ikozvino hakuchina chi­nhu chavangada kuita chavangadziviswa.

⁶I rzekł Pan: Oto lud jeden, i język jeden tych wszystkich; a toć jest zaczęcie dzieła ich, a teraz nie zabroni im nikt wszystkiego, co zamyślili uczynić.

⁷Uyai, ngatiburuke, tivhiringidze rurimi rwavo ipapo, kuti vasanzwa mutauro weumwe neumwe.

⁷Przetoż zstąpmy, a pomieszajmy tam język ich, aby jeden drugiego języka nie zrozumiał.

⁸Naizvozvo Jehovha wakavaparadzira kubva ipapo pamusoro pechiso chenyika, vakamira kuvaka guta.

⁸A tak rozproszył je Pan stamtąd po obliczu wszystkiej ziemi; i przestali budować miasta onego.

⁹Naizvozvo va­katumidza zita raro kuti Bhabheri, nekuti ipapo Jeho­vha wakavhiringidza rurimi rwenyika yose; uye kubva ipapo Jehovha akavaparadzira pachiso chenyika yose.

⁹Przetoż nazwał imię jego Babel; iż tam pomieszał Pan język wszystkiej ziemi; i stamtąd rozproszył je Pan po obliczu wszystkiej ziemi.

¹⁰Awa marudzi aShemu. Shemu wakange ane makore zana, akabereka Aripakishadhi, makore maviri shure kwemafashame.

¹⁰Teć są rodzaje Semowe: Sem gdy miał sto lat, spłodził Arfachsada we dwa lata po potopie.

¹¹Shemu ndokurarama, shure kwekubereka Aripakishadhi, makore mazana mashanu; akabereka vanako­mana nevanasikana.

¹¹I żył Sem po spłodzeniu Arfachsada pięć set lat, i spłodził syny i córki.

¹²Aripakishadhi ndokurarama makore makumi matatu nemashanu, akabe­reka Shera.

¹²Arfachsad też żył trzydzieści i pięć lat, i spłodził Selecha.

¹³Aripakishadhi ndokurarama, shure kwekubereka kwake Shera, makore mazana mana nematatu; akabereka vanakomana nevanasikana.

¹³I żył Arfachsad po spłodzeniu Selecha cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.

¹⁴Shera ndokurarama makore ma­kumi matatu, akabereka Ebheru.

¹⁴Selech zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Hebera.

¹⁵Shera ndokurarama, shure kwekubereka kwake Ebheru, makore mazana mana nematatu; akabereka vanakomana nevanasikana.

¹⁵I żył Selech po spłodzeniu Hebera cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.

¹⁶Ebheru ndokurarama makore ma­kumi matatu nemana, akabereka Peregi.

¹⁶I żył Heber trzydzieści lat i cztery, i spłodził Pelega.

¹⁷Ebheru ndokurarama, shure kwekubereka kwake Peregi, makore mazana mana nemakumi matatu; akabereka vanakomana nevanasi­kana.

¹⁷Żył też Heber po spłodzeniu Pelega, cztery sta lat, i trzydzieści lat, i spłodził syny i córki.

¹⁸Peregi ndokurarama makore ma­kumi matatu, akabereka Rehu.

¹⁸Żył też Peleg trzydzieści lat, i spłodził Rehu.

¹⁹Zvino Peregi wakararama, shure kwekubereka kwake Rehu, makore mazana maviri nemapfumbamwe; akabereka vanakomana nevanasikana.

¹⁹I żył Peleg po spłodzeniu Rehu dwieście lat, i dziewięć lat, i spłodził syny i córki.

²⁰Rehu ndokurarama makore ma­kumi matatu nemaviri, akabereka Serugu.

²⁰Także Rehu żył trzydzieści lat, i dwa, i spłodził Saruga.

²¹Zvino Rehu wakararama, shure kwekubereka kwake Serugu, makore mazana maviri nemanomwe; akabereka vanakomana nevanasikana.

²¹I żył Rehu po spłodzeniu Saruga dwieście lat, i siedem lat, i spłodził syny i córki.

²²Serugu ndokurarama makore ma­kumi matatu, akabereka Nahori.

²²Sarug zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Nachora.

²³Zvino Serugu wakararama, shure kwekubereka kwake Nahori, makore mazana maviri, akabereka vanako­mana nevanasikana.

²³I żył Sarug po spłodzeniu Nachora dwieście lat, i spłodził syny i córki.

²⁴Nahori ndokurarama makore ma­kumi maviri nemapfumbamwe, akabe­reka Tera.

²⁴Także Nachor żył dwadzieścia i dziewięć lat, i spłodził Tarego.

²⁵Zvino Nahori wakararama, shure kwekubereka kwake Tera, makore zana negumi nemapfumbamwe, akabereka vanakomana nevanasikana.

²⁵I żył Nachor po spłodzeniu Tarego sto lat i dziewiętnaście lat, i spłodził syny i córki.

²⁶Tera ndokurarama makore ma­kumi manomwe, akabereka Abhuramu, Nahori naHarani.

²⁶I żył Tare siedemdziesiąt lat, i spłodził Abrama, Nachora i Harana.

²⁷Zvino izvi zvizvarwa zvaTera. Tera waka­bereka Abhuramu, Nahori naHarani; Harani ndokubereka Roti;

²⁷A teć są rodzaje Tarego: Tare spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota.

²⁸Harani akafa, baba vake Tera vasati vafa, panyika yechiberekerwa chake, muUri yevaKara­dhea.

²⁸I umarł Haran przed obliczem Tarego ojca swego, w ziemi narodzenia swego, w Ur Chaldejskiem.

²⁹Zvino Abhuramu naNahori vakazvitorera vakadzi; zita remukadzi waAbhu­ramu raiva Sarai; uye zita remukadzi waNahori raiva Mirika, mukunda waHa­rani, baba vaMirika, nababa vaIsika.

²⁹I pojęli Abram i Nachor sobie żony: imię żony Abramowej było Saraj, a imię żony Nachorowej Melcha, córka Harana, ojca Melchy, i ojca Jeschy.

³⁰Asi Sarai waiva mhanje, wakange asina mwana.

³⁰A była Saraj niepłodna, i nie miała dziatek.

³¹Zvino Tera wakatora Abhuramu mwanakomana wake, naRoti, mwanakomana waHarani, mwanako­mana wemwanakomana wake, naSarai, muroora wake, mukadzi waAbhuramu mwanakomana wake; vakabva Uri yevaKaradhea navo, kuenda kunyika yeKanani; vakasvika Harani, vakagarapo.

³¹Wziął tedy Tare Abrama syna swego, i Lota syna Haranowego, wnuka swego, i Saraj niewiastę swoję, żonę Abrama syna swego; i wyszli społu z Ur Chaldejskiego, aby szli do ziemi Chananejskiej; a przyszli aż do Haranu, i mieszkali tam.

³²Zvino mazuva aTera aiva makore mazana maviri nemashanu; Tera akafira Harani.

³²I było dni Tarego dwieście lat, i pięć lat; i umarł Tare w Haranie.