¹POR tanto, hermanos santos, participantes de la vocación celestial, considerad al Apóstol y Pontífice de nuestra profesión, Cristo Jesús;

¹Bræður heilagir! Þér eruð hluttakar himneskrar köllunar. Gefið því gætur að Jesú, postula og æðsta presti játningar vorrar.

²El cual es fiel al que le constituyó, como también lo fué Moisés sobre toda su casa.

²Hann var trúr þeim, er hafði skipað hann, eins og Móse var það líka í öllu hans húsi.

³Porque de tanto mayor gloria que Moisés éste es estimado digno, cuanto tiene mayor dignidad que la casa el que la fabricó.

³En hann er verður meiri dýrðar en Móse, eins og sá, er húsið gjörði, á meiri heiður en húsið sjálft.

⁴Porque toda casa es edificada de alguno: mas el que crió todas las cosas es Dios.

⁴Sérhvert hús er gjört af einhverjum, en Guð er sá, sem allt hefur gjört.

⁵Y Moisés á la verdad fué fiel sobre toda su casa, como siervo, para testificar lo que se había de decir;

⁵Móse var að sönnu trúr í öllu hans húsi, eins og þjónn, til vitnisburðar um það, sem átti að verða talað,

⁶Mas Cristo como hijo, sobre su casa; la cual casa somos nosotros, si hasta el cabo retuviéremos firme la confianza y la gloria de la esperanza.

⁶en Kristur eins og sonur yfir húsi hans. Og hans hús erum vér, ef vér höldum djörfunginni og voninni, sem vér miklumst af.

⁷Por lo cual, como dice el Espíritu Santo: Si oyereis hoy su voz,

⁷Því er það, eins og heilagur andi segir: Ef þér heyrið raust hans í dag,

⁸No endurezcáis vuestros corazones Como en la provocación, en el día de la tentación en el desierto,

⁸þá forherðið ekki hjörtu yðar, eins og í uppreisninni á degi freistingarinnar á eyðimörkinni;

⁹Donde me tentaron vuestros padres; me probaron, Y vieron mis obras cuarenta años.

⁹þar sem feður yðar freistuðu mín og reyndu mig, þótt þeir fengju að sjá verkin mín í fjörutíu ár.

¹⁰A causa de lo cual me enemisté con esta generación, Y dije: Siempre divagan ellos de corazón, Y no han conocido mis caminos.

¹⁰Þess vegna varð ég gramur kynslóð þessari og sagði: Án afláts villast þeir í hjörtum sínum. Þeir þekktu ekki vegu mína.

¹¹Juré, pues, en mi ira: No entrarán en mi reposo.

¹¹Og ég sór í bræði minni: Eigi skulu þeir inn ganga til hvíldar minnar.

¹²Mirad, hermanos, que en ninguno de vosotros haya corazón malo de incredulidad para apartarse del Dios vivo:

¹²Gætið þess, bræður, að enginn yðar búi yfir vondu vantrúar hjarta og falli frá lifanda Guði.

¹³Antes exhortaos los unos á los otros cada día, entre tanto que se dice Hoy; porque ninguno de vosotros se endurezca con engaño de pecado:

¹³Áminnið heldur hver annan hvern dag, á meðan enn heitir ,,í dag``, til þess að enginn yðar forherðist af táli syndarinnar.

¹⁴Porque participantes de Cristo somos hechos, con tal que conservemos firme hasta el fin el principio de nuestra confianza;

¹⁴Því að vér erum orðnir hluttakar Krists, svo framarlega sem vér höldum staðfastlega allt til enda trausti voru, eins og það var að upphafi.

¹⁵Entre tanto que se dice: Si oyereis hoy su voz, No endurezcáis vuestros corazones, como en la provocación.

¹⁵Sagt er: ,,Ef þér heyrið raust hans í dag, þá forherðið ekki hjörtu yðar eins og í uppreisninni`` _

¹⁶Porque algunos de los que habían salido de Egipto con Moisés, habiendo oído, provocaron, aunque no todos.

¹⁶Hverjir voru þá þeir, sem heyrt höfðu og gjörðu þó uppreisn? Voru það ekki einmitt allir þeir, sem út höfðu farið af Egyptalandi fyrir tilstilli Móse?

¹⁷Mas ¿con cuáles estuvo enojado cuarenta años? ¿No fué con los que pecaron, cuyos cuerpos cayeron en el desierto?

¹⁷Og hverjum ,,var hann gramur í fjörutíu ár``? Var það ekki þeim, sem syndgað höfðu og báru beinin á eyðimörkinni?

¹⁸¿Y á quiénes juró que no entrarían en su reposo, sino á aquellos que no obedecieron?

¹⁸Og hverjum ,,sór hann, að eigi skyldu þeir ganga inn til hvíldar hans,`` nema hinum óhlýðnu?Vér sjáum, að sakir vantrúar fengu þeir eigi gengið inn.

¹⁹Y vemos que no pudieron entrar á causa de incredulidad.

¹⁹Vér sjáum, að sakir vantrúar fengu þeir eigi gengið inn.