¹Y VOLVIO Job á tomar su propósito, y dijo:

¹Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:

²Quién me tornase como en los meses pasados, Como en los días que Dios me guardaba,

²Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

³Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, A la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;

³Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;

⁴Como fué en los días de mi mocedad, Cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;

⁴Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;

⁵Cuando aún el Omnipotente estaba conmigo, Y mis hijos alrededor de mi;

⁵Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;

⁶Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, Y la piedra me derramaba ríos de aceite!

⁶Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

⁷Cuando salía á la puerta á juicio, Y en la plaza hacía preparar mi asiento,

⁷Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

⁸Los mozos me veían, y se escondían; Y los viejos se levantaban, y estaban en pie;

⁸Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

⁹Los príncipes detenían sus palabras, Ponían la mano sobre su boca;

⁹Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

¹⁰La voz de los principales se ocultaba, Y su lengua se pegaba á su paladar:

¹⁰Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

¹¹Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, Y los ojos que me veían, me daban testimonio:

¹¹Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,

¹²Porque libraba al pobre que gritaba, Y al huérfano que carecía de ayudador.

¹²Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.

¹³La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; Y al corazón de la viuda daba alegría.

¹³Błogosławieóstwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.

¹⁴Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; Y mi toca era juicio.

¹⁴W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.

¹⁵Yo era ojos al ciego, Y pies al cojo.

¹⁵Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.

¹⁶A los menesterosos era padre; Y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:

¹⁶Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.

¹⁷Y quebraba los colmillos del inicuo, Y de sus dientes hacía soltar la presa.

¹⁷I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.

¹⁸Y decía yo: En mi nido moriré, Y como arena multiplicaré días.

¹⁸Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.

¹⁹Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, Y en mis ramas permanecía el rocío.

¹⁹Korzeó mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.

²⁰Mi honra se renovaba en mí, Y mi arco se corroboraba en mi mano.

²⁰Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.

²¹Oíanme, y esperaban; Y callaban á mi consejo.

²¹Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.

²²Tras mi palabra no replicaban, Y mi razón destilaba sobre ellos.

²²Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.

²³Y esperábanme como á la lluvia, Y abrían su boca como á la lluvia tardía.

²³Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.

²⁴Si me reía con ellos, no lo creían: Y no abatían la luz de mi rostro.

²⁴Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.

²⁵Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; Y moraba como rey en el ejército, Como el que consuela llorosos.

²⁵Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.