1YO soy el hombre que ha visto aflicción en la vara de su enojo.
1Jaz sem tisti mož, ki okuša bridkost po šibi togote njegove.
2Guióme y llevóme en tinieblas, mas no en luz.
2Mene vodi in goni po temi, ne pa po svetlobi.
3Ciertamente contra mí volvió y revolvió su mano todo el día.
3Samo meni nasprotujoč, obrača proti meni roko svojo ves dan.
4Hizo envejecer mi carne y mi piel; quebrantó mis huesos.
4Storil je, da se je postaralo meso moje in koža moja, kosti moje je potrl.
5Edificó contra mí, y cercóme de tósigo y de trabajo.
5Zidal je zoper mene in me obdal s strupeno grenkobo in nadlogo.
6Asentóme en oscuridades, como los ya muertos de mucho tiempo.
6Velel mi je bivati v temnih krajih, kakor tisti, ki so mrtvi za vselej.
7Cercóme por todos lados, y no puedo salir; agravó mis grillos.
7Ogradil me je, da ne morem uiti, dejal me je v težko železje.
8Aun cuando clamé y dí voces, cerro los oídos a mi oración.
8Ko tudi kličem in vpijem, ne pusti k sebi prošnje moje.
9Cercó mis caminos con piedra tajada, torció mis senderos.
9Pota moja je zagradil z rezanim kamenjem, steze mi je izprevrgel.
10Como oso que acecha fué para mí, como león en escondrijos.
10Kakor prežeč medved mi je, kakor lev v zasedi.
11Torció mis caminos, y depedazóme; tornóme asolado.
11Pota moja je napravil tavajoča in me je raztrgal, me opustošil.
12Su arco entesó, y púsome como blanco a la saeta.
12Napel je lok svoj in me je postavil pšici svoji za cilj.
13Hizo entrar en mis riñones las saetas de su aljaba.
13V ledice moje je izpustil tula svojega strelice.
14Fuí escarnio á todo mi pueblo, canción de ellos todos los días.
14V smeh sem vsemu ljudstvu svojemu, njih pesmica ves dan.
15Hartóme de amarguras, embriagóme de ajenjos.
15Nasitil me je z najhujšo bridkostjo, upijanil me je s pelinom.
16Quebróme los dientes con cascajo, cubrióme de ceniza.
16In s kamenjem mi je zdrobil zobe, povalil me je v pepel.
17Y mi alma se alejó de la paz, olvidéme del bien.
17In vržena je daleč od miru duša moja, pozabil sem, kar je sreča.
18Y dije: Pereció mi fortaleza, y mi esperanza de Jehová.
18In rekel sem: Izginila je moč moja in moje upanje v GOSPODA.
19Acuérdate de mi aflicción y de mi abatimiento, del ajenjo y de la hiel.
19Spomni se edinščine moje in tavanja mojega, pelina in grenkega strupa!
20Tendrálo aún en memoria mi alma, porque en mí está humillada.
20Spominja se tega vedno duša moja in je potrta v meni.
21Esto reduciré á mi corazón, por lo cual esperaré.
21To si hočem vtisniti v srce, zato bom upal:
22Es por la misericordia de Jehová que no somos consumidos, porque nunca decayeron sus misericordias.
22Prevelika dobrotljivost GOSPODOVA je, da nismo docela pokončani, ker nima konca usmiljenje njegovo,
23Nuevas son cada mañana; grande es tu fidelidad.
23novo je vsako jutro; preobila je zvestoba tvoja.
24Mi parte es Jehová, dijo mi alma; por tanto en él esperaré.
24Delež moj je GOSPOD, govori duša moja, zato bom upal vanj.
25Bueno es Jehová á los que en él esperan, al alma que le buscare.
25Dober je GOSPOD njim, ki ga čakajo, duši, ki ga išče.
26Bueno es esperar callando en la salud de Jehová.
26Dobro je možu, da upa in tiho čaka rešitve GOSPODOVE.
27Bueno es al hombre, si llevare el yugo desde su mocedad.
27Dobro je možu, da je nosil jarem v mladosti svoji.
28Sentaráse solo, y callará, porque lo llevó sobre sí.
28Samoten naj sedi in molči, ker mu ga je naložil Gospod.
29Pondrá su boca en el polvo, por si quizá hay esperanza.
29V prah naj položi usta: morda je še upanje.
30Dará la mejilla al que le hiriere; hartaráse de afrenta.
30Njemu, ki ga bije, naj pomoli lice svoje; nasiti se naj s sramoto.
31Porque el Señor no desechará para siempre:
31Kajti Gospod ne zameta vekomaj;
32Antes si afligiere, también se compadecerá según la multitud de sus misericordias.
32marveč, ko je užalostil, se tudi usmili po obilosti dobrot svojih.
33Porque no aflige ni congoja de su corazón á los hijos de los hombres.
33Nikakor ne muči iz srca, ne žali otrok človeških.
34Desmenuzar bajo de sus pies todos los encarcelados de la tierra,
34Če kdo gazi vse zvezane na zemlji,
35Hacer apartar el derecho del hombre ante la presencia del Altísimo,
35če zavija pravico možu pred obličjem Najvišjega,
36Trastornar al hombre en su causa, el Señor no lo sabe.
36če prekanja človeka v pravdi njegovi: ne bo li Gospod pazil na to?
37¿Quién será aquel que diga, que vino algo que el Señor no mandó?
37Kdo je, ki je velel, in se je zgodilo, če ni tega zapovedal Gospod?
38¿De la boca del Altísimo no saldrá malo y bueno?
38Ali ne prihaja iz ust Najvišjega hudo in dobro?
39¿Por qué murmura el hombre viviente, el hombre en su pecado?
39Kaj bi tožil človek, dokler živi? Vsakdo naj toži zaradi svojih grehov!
40Escudriñemos nuestros caminos, y busquemos, y volvámonos a Jehová.
40Preiskujmo ter izsledujmo pota svoja in vrnimo se do GOSPODA!
41Levantemos nuestros corazones con las manos a Dios en los cielos.
41Povzdignimo dušo svojo z rokami vred k Bogu mogočnemu v nebesih!
42Nosotros nos hemos rebelado, y fuimos desleales; tú no perdonaste.
42Mi, mi smo se pregrešili in se uprli; ti nisi odpustil.
43Desplegaste la ira, y nos perseguiste; mataste, no perdonaste.
43Ogrnil si se z jezo in preganjal nas, moril si brez milosti.
44Te cubriste de nube, porque no pasase la oración nuestra.
44Z oblakom si se ogrnil, da ne predere molitev.
45Raedura y abominación nos tornaste en medio de los pueblos.
45Za nesnago in izmeček si nas postavil sredi ljudstev.
46Todos nuestros enemigos abrieron sobre nosotros su boca.
46Vsi sovražniki naši so usta svoja razširili zoper nas.
47Temor y lazo fué para nosotros, asolamiento y quebrantamiento.
47Groza in jama sta blizu nas, razdejanje in poguba.
48Ríos de aguas echan mis ojos, por el quebrantamiento de la hija de mi pueblo.
48Potoke vodá toči oko moje zavoljo pogube hčere mojega ljudstva.
49Mis ojos destilan, y no cesan, porque no hay alivio,
49Oko moje se solzi in ne neha, ni nobenega prestanka,
50Hasta que Jehová mire y vea desde los cielos.
50dokler se GOSPOD iz nebes ne ozre in ne vidi.
51Mis ojos contristaron mi alma, por todas las hijas de mi ciudad.
51Oko moje mi žali srce zavoljo vseh hčer mesta mojega.
52Mis enemigos me dieron caza como á ave, sin por qué.
52Lovili so me hudo kakor ptičico, kateri me sovražijo brez vzroka.
53Ataron mi vida en mazmorra, pusieron piedra sobre mí.
53V jamo so pehnili življenje moje, da me uničijo, in kamenje so lučali v me.
54Aguas de avenida vinieron sobre mi cabeza; yo dije: Muerto soy.
54Vode so mi kipele čez glavo, dejal sem: Pokončan sem!
55Invoqué tu nombre, oh Jehová, desde la cárcel profunda.
55Klical sem ime tvoje, o GOSPOD, iz jame pregloboke.
56Oiste mi voz; no escondas tu oído á mi clamor, para mi respiro
56Glas moj si čul; ne skrivaj ušesa svojega zdihovanju mojemu, vpitju mojemu.
57Acercástete el día que te invoqué: dijiste: No temas.
57Približal si se tisti dan, ko sem klical; rekel si: Ne boj se!
58Abogaste, Señor, la causa de mi alma; redimiste mi vida.
58Sodil si, Gospod, pravdo duše moje, odrešil si življenje moje.
59Tú has visto, oh Jehová, mi agravio; defiende mi causa.
59Videl si, o GOSPOD, krivico, ki se mi godi; razsodi pravdo mojo!
60Tú has visto toda su venganza; todos sus pensamientos contra mí.
60Videl si vse njih maščevanje in vse njih naklepe zoper mene.
61Tú has oído el oprobio de ellos, oh Jehová, todas sus maquinaciones contra mí;
61Slišal si njih zasramovanje, o GOSPOD, in vse njih namere zoper mene,
62Los dichos de los que contra mí se levantaron, y su designio contra mí todo el día.
62govorjenje tistih, ki so vstali nadme, in njih izmišljevanje zoper mene ves dan.
63Su sentarse, y su levantarse mira: yo soy su canción.
63Glej jih, ko sede in ko vstajajo, da jim sem za pesmico!
64Dales el pago, oh Jehová, según la obra de sus manos.
64Plačaj jim povračilo, GOSPOD, po njih rok delu.
65Dales ansia de corazón, tu maldición á ellos.
65Daj jim zaslepljenost srca, prokletje tvoje pridi nadnje!Preganjaj jih v jezi in zatri jih izpod nebes GOSPODOVIH!
66Persíguelos en tu furor, y quebrántalos de debajo de los cielos, oh Jehová.
66Preganjaj jih v jezi in zatri jih izpod nebes GOSPODOVIH!