1Kujto, o Zot, atë që na ka ndodhur, shiko dhe vër re turpin tonë.
1Mõtle, Issand, sellele, mis on meiega juhtunud, vaata ja näe meie teotust!
2Trashëgimia jonë u ka kaluar të huajve, shtëpitë tona njerëzve që nuk janë tanët.
2Meie pärisosa on läinud võõraste, meie kojad muulaste kätte.
3Ne u bëmë jetimë, pa etër, nënat tona janë si të veja.
3Me oleme jäänud orbudeks, isatuiks, meie emad on lesed.
4Duhet të paguajmë për ujët që pimë, drutë tona i kemi vetëm me pagesë.
4Vett me joome raha eest, puid me saame ostes.
5Na ndjekin me një zgjedhë mbi qafë, jemi të rraskapitur dhe nuk kemi fare pushim.
5Jälitajad on meil kaela peal, me väsime, meile ei anta asu.
6I kemi shtrirë dorën Egjiptit dhe Asirisë për t'u ngopur me bukë.
6Egiptusele ja Assurile me andsime käe, et saada kõhutäit leiba.
7Etërit tanë kanë mëkatuar dhe nuk janë më, dhe ne mbajmë ndëshkimin për paudhësitë e tyre.
7Meie vanemad tegid pattu: neid ei ole enam. Meie kanname nende süüd.
8Skllevërit sundojnë mbi ne, askush nuk mund të na çlirojë nga duart e tyre.
8Orjad valitsevad meie üle, ei ole nende käest lahtikiskujat.
9E nxjerrim bukën duke rrezikuar jetën tonë, përpara shpatës së shkretëtirës.
9Elu ohustades toome enestele leiba, sest kõrbes on mõõk.
10Lëkura jonë është ngrohur si në një furrë për shkak të valës së urisë.
10Meie nahk hõõgub nagu ahi näljakõrvetuste pärast.
11Kanë dhunuar gratë në Sion, virgjëreshat në qytetet e Judës.
11Siionis on naised raisatud ja Juuda linnades neitsid.
12Krerët janë varur nga duart e tyre, personi i pleqëve nuk është respektuar.
12Vürstid on poodud nende käe läbi, vanade vastu ei ole olnud austust.
13Të rinjtë i vunë të bluajnë, të vegjëlit u rrëzuan nën barrën e druve.
13Noored mehed peavad ajama käsikivi ja poisid komistavad puukoorma all.
14Pleqtë nuk mblidhen më te porta, të rinjtë nuk u bien më veglave të tyre.
14Vanemad on kadunud väravast, noorukid pillimängude juurest.
15Gëzimi i zemrave tona është pakësuar, vallja jonë është shndërruar në zi.
15On lõppenud meie südame rõõm, meie tants on muutunud leinaks.
16Kurora ka rënë nga koka jonë; mjerë ne, sepse kemi mëkatuar!
16Kroon on langenud meie peast. Häda meile, et oleme pattu teinud!
17Prandaj u sëmur zemra jonë, për këto gjëra na janë errësuar sytë:
17Seepärast on meie süda haige, nende asjade pärast on meie silmad jäänud pimedaks,
18për malin e Sionit që është i shkretuar dhe në të cilin sillen dhelprat.
18Siioni mäe pärast, mis on nii laastatud, et seal luusivad rebased.
19Por ti, o Zot, mbetesh për jetë, dhe froni yt brez pas brezi.
19Sina, Issand, valitsed igavesti, sinu aujärg jääb põlvest põlve.
20Pse do të na harroje për jetë dhe do të na braktisje për një kohë të gjatë?
20Mispärast sa tahad meid unustada alatiseks, meid maha jätta pikaks ajaks?
21Na bëj që të rikthehemi te ti, o Zot, dhe ne do të kthehemi; rivendos ditët tona si në të kaluarën.
21Too meid, Issand, tagasi enese juurde, siis me pöördume! Uuenda meie päevi nagu muiste!
22Mos vallë na hodhe poshtë fare apo je zemëruar me të madhe kundër nesh?
22Või oled sa meid tõuganud hoopis ära, vihastunud meie peale üliväga?