¹O Perëndi, e kemi dëgjuar me veshët tona, etërit tanë na kanë treguar veprën që ti ke bërë në ditët e tyre në kohërat e lashta.

¹Laulujuhatajale: Korahi laste õpetuslaul.

²Për t'i vendosur me dorën tënde ti ke shpronësuar kombet, ke çrrënjosur popuj për t'u bërë vend atyre. Në fakt nuk e pushtuan vendin me shpatën e tyre dhe nuk qe krahu i tyre që i shpëtoi, por ishte dora jote e djathtë, krahu yt dhe drita e fytyr

²Jumal, me oleme oma kõrvaga kuulnud, meie isad on meile jutustanud: suure teo oled sa teinud nende päevil, muistsel ajal.

³ës sate, sepse të pëlqenin.

³Sina ajasid paganarahvad ära oma käega, aga nemad sa istutasid asemele; sa purustasid rahvaste hõimud ja kihutasid nad minema.

⁴Ti je mbreti im, o Perëndi, që vendos fitoret për Jakobin.

⁴Sest mitte oma mõõgaga ei omandanud nad maad ja nende käsivars ei aidanud neid, vaid see oli sinu parem käsi, sinu käsivars ja sinu palge valgus, sest sul oli neist hea meel.

⁵Me anën tënde do të përmbysim armiqtë tanë; në emër tënd do të shkelim ata që ngrihen kundër nesh.

⁵Sina, mu Jumal ja mu kuningas, käsuta võit Jaakobile!

⁶Sepse nuk kam besim tek harku im dhe nuk do të jetë shpata ime ajo që do të më shpëtojë.

⁶Sinuga me paiskame maha oma rõhujad; sinu nimel tallame puruks oma vastased.

⁷Por je ti ai që na shpëton nga armiqtë tanë dhe që i mbulon me turp ata që na urrejnë.

⁷Sest ma ei looda oma ammu peale ja mu mõõk ei too mulle võitu;

⁸Ne do të lëvdojmë çdo ditë Perëndinë dhe do të kremtojmë emrin tënd përjetë. (Sela)

⁸vaid sina oled andnud meile võidu meie rõhujate üle ning oled saatnud häbisse meie vihamehed.

⁹Por ti na dëbove dhe na mbulove me turp, dhe nuk del më me ushtritë tona.

⁹Kogu päeva me kiidame Jumalat ning tahame su nime tänada igavesti. Sela.

¹⁰Ti ke bërë të kthejmë kurrizin përpara armikut, dhe ata që na urrejnë na kanë grabitur.

¹⁰Ometi sa tõukasid ära ning häbistasid meid ega lähe välja meie sõjaväega.

¹¹Ti na ke dhënë si dele për therje dhe na ke shpërndarë midis kombeve.

¹¹Sa paned meid taganema vaenlase eest ja meie vihamehed rüüstavad meid.

¹²Ti e ke shitur popullin tënd për asgjë dhe nuk ke nxjerrë asnjë fitim nga shitja e tij.

¹²Sina annad meid nende kätte söödaks nagu lambaid ja pillutad meid paganarahvaste sekka.

¹³Ti na bëre për turp me fqinjët tanë, u bëmë gazi dhe tallja e atyre që rrijnë rreth nesh.

¹³Sa müüd oma rahva tühise hinna eest ega ole sul kasu nende müügihinnast.

¹⁴Ti na ke bërë të jemi gazi i kombëve; përsa na përket neve, popujt tundin kokën.

¹⁴Sina paned meid teotuseks meie naabritele, irvitamiseks ja pilkamiseks meie ümbruskonnale.

¹⁵Turpi im më rri gjithmonë përpara, dhe fytyra ime është e mbuluar nga turpi,

¹⁵Sa teed meid mõistusõnaks paganate suus ja põhjuseks vangutada pead rahvaste seas.

¹⁶për shkak të atij që më fyen dhe më poshtëron, për shkak të armikut dhe atij që kërkon hakmarrje.

¹⁶Iga päev on mu teotus mu ees, ja mu palge häbi katab mind

¹⁷Të tëra këto na kanë rënë mbi kurriz, por ne nuk kemi harruar dhe nuk kemi tradhëtuar besëlidhjen tënde.

¹⁷teotajate ja pilkajate sõnade pärast, vaenlaste ja kättemaksuhimuliste pärast.

¹⁸Zemra jonë nuk është kthyer prapa dhe hapat tona nuk janë larguar nga rruga jote,

¹⁸See kõik on tulnud meie peale, ehkki me ei ole sind unustanud ega sinu lepingut rikkunud.

¹⁹por ti na ke copëtuar, duke na futur në vende çakejsh dhe duke na mbuluar me hijen e vdekjes.

¹⁹Meie süda ei ole sinust loobunud ega meie sammud kõrvale kaldunud sinu teerajalt,

²⁰Po të kishim harruar emrin e Perëndisë tonë dhe po t'i kishim shtrirë duart tona drejt një perëndie të huaj,

²⁰et sa meid nii oled maha rõhunud ðaakalite asupaigas ning oled meid katnud surmavarjuga.

²¹a nuk do ta kishte zbuluar Perëndia këtë gjë? Në fakt ai i njeh sekretet e zemrës.

²¹Kui me oleksime unustanud oma Jumala nime ning laotanud oma käed võõra jumala poole,

²²Po, për shkakun tënd ne vritemi çdo ditë dhe konsiderohemi si dele.

²²eks Jumal oleks märganud seda? Sest tema tunneb ju südame saladusi.

²³Zgjohu! Pse fle, o Zot? Çohu, mos na kthe për gjithnjë.

²³Ei, sinu pärast tapetakse meid kogu päev, meid arvatakse tapalambaiks.

²⁴Pse e fsheh fytyrën tënde, dhe harron pikëllimin tonë dhe shtypjen tonë?

²⁴Virgu, Issand! Miks sa magad? Ärka üles, ära tõuka meid ära jäädavalt!

²⁵Sepse shpirtërat tona janë ulur deri te pluhuri dhe trupi ynë i është ngjitur tokës.

²⁵Miks sa peidad oma palge ja unustad meie viletsuse ja meie häda?

²⁶Çohu të na ndihmosh dhe na shpëto për hir të mirësisë sate.

²⁶Meie hing on painutatud põrmu, meie ihu on kinni maa küljes.

²⁷Tõuse meile appi ja lunasta meid oma helduse pärast!