¹Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.

¹Depois disso abriu Jó a sua boca, e amaldiçoou o seu dia.

²Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:

²E Jó falou, dizendo:

³"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".

³Pereça o dia em que nasci, e a noite que se disse: Foi concebido um homem!

⁴Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!

⁴Converta-se aquele dia em trevas; e Deus, lá de cima, não tenha cuidado dele, nem resplandeça sobre ele a luz.

⁵E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!

⁵Reclamem-no para si as trevas e a sombra da morte; habitem sobre ele nuvens; espante-o tudo o que escurece o dia.

⁶Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!

⁶Quanto �quela noite, dela se apodere a escuridão; e não se regozije ela entre os dias do ano; e não entre no número dos meses.

⁷Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.

⁷Ah! que estéril seja aquela noite, e nela não entre voz de regozijo.

⁸E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.

⁸Amaldiçoem-na aqueles que amaldiçoam os dias, que são peritos em suscitar o leviatã.

⁹U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,

⁹As estrelas da alva se lhe escureçam; espere ela em vão a luz, e não veja as pálpebras da manhã;

¹⁰sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.

¹⁰porquanto não fechou as portas do ventre de minha mãe, nem escondeu dos meus olhos a aflição.

¹¹Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?

¹¹Por que não morri ao nascer? por que não expirei ao vir � luz?

¹²Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?

¹²Por que me receberam os joelhos? e por que os seios, para que eu mamasse?

¹³Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,

¹³Pois agora eu estaria deitado e quieto; teria dormido e estaria em repouso,

¹⁴bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,

¹⁴com os reis e conselheiros da terra, que reedificavam ruínas para si,

¹⁵ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.

¹⁵ou com os príncipes que tinham ouro, que enchiam as suas casas de prata;

¹⁶Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?

¹⁶ou, como aborto oculto, eu não teria existido, como as crianças que nunca viram a luz.

¹⁷Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.

¹⁷Ali os ímpios cessam de perturbar; e ali repousam os cansados.

¹⁸Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.

¹⁸Ali os presos descansam juntos, e não ouvem a voz do exator.

¹⁹Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.

¹⁹O pequeno e o grande ali estão e o servo está livre de seu senhor.

²⁰Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,

²⁰Por que se concede luz ao aflito, e vida aos amargurados de alma;

²¹të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;

²¹que anelam pela morte sem que ela venha, e cavam em procura dela mais do que de tesouros escondidos;

²²gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?

²²que muito se regozijam e exultam, quando acham a sepultura?

²³Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?

²³Sim, por que se concede luz ao homem cujo caminho está escondido, e a quem Deus cercou de todos os lados?

²⁴Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.

²⁴Pois em lugar de meu pão vem o meu suspiro, e os meus gemidos se derramam como água.

²⁵Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.

²⁵Porque aquilo que temo me sobrevém, e o que receio me acontece.

²⁶Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".

²⁶Não tenho repouso, nem sossego, nem descanso; mas vem a perturbação.