¹Prandaj zemra ime dridhet dhe brof jashtë vendit të saj.

¹A ESTO también se espanta mi corazón, Y salta de su lugar.

²Dëgjoni me vëmendje shungullimën e zërit të saj, gjëmimin që del nga goja e saj!

²Oid atentamente su voz terrible, y el sonido que sale de su boca.

³Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës.

³Debajo de todos los cielos lo dirige, Y su luz hasta los fines de la tierra.

⁴Prapa tij një zë vrumbullon; ai gjëmon me zërin e tij madhështor; ai nuk i përmban kur dëgjohet zëri i tij.

⁴Después de ella bramará el sonido, Tronará él con la voz de su magnificencia; Y aunque sea oída su voz, no los detiene.

⁵Perëndia gjëmon në mënyrë të mrekullueshme me zërin e tij dhe bën gjëra të mëdha që nuk mund t'i kuptojmë.

⁵Tronará Dios maravillosamente con su voz; El hace grandes cosas, que nosotros no entendemos.

⁶I thotë në fakt borës: "Bjerë mbi tokë", ia thotë si shirave të lehta ashtu dhe shirave të rrebeshta.

⁶Porque á la nieve dice: Desciende á la tierra; También á la llovizna, Y á los aguaceros de su fortaleza.

⁷Ai ndal dorën e çdo njeriu, me qëllim që të gjithë vdekatarët të mund të njohin veprat e tij.

⁷Así hace retirarse á todo hombre, Para que los hombres todos reconozcan su obra.

⁸Bishat hyjnë në strukat e tyre dhe rrinë në strofkat e tyre.

⁸La bestia se entrará en su escondrijo, Y estaráse en sus moradas.

⁹Nga vendet më të largëta të jugut vjen stuhia dhe të ftohtit nga erërat e acarta të veriut.

⁹Del mediodía viene el torbellino, Y el frío de los vientos del norte.

¹⁰Me frymën e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet.

¹⁰Por el soplo de Dios se da el hielo, Y las anchas aguas son constreñidas.

¹¹I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota.

¹¹Regando también llega á disipar la densa nube, Y con su luz esparce la niebla.

¹²Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të drejtimit të tij, për të kryer çfarëdo gjë që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar.

¹²Asimismo por sus designios se revuelven las nubes en derredor, Para hacer sobre la haz del mundo, En la tierra, lo que él les mandara.

¹³I dërgon o për dënim, o për tokën e tij o për mirësi.

¹³Unas veces por azote, otras pos causa de su tierra, Otras por misericordia las hará parecer.

¹⁴Dëgjo këtë, o Job, ndalu dhe merr parasysh mrekullitë e Perëndisë!

¹⁴Escucha esto, Job; Repósate, y considera las maravillas de Dios.

¹⁵A e di ti si i drejton Perëndia dhe si bën të shkëlqejë shkrepëtima e reve të tij?

¹⁵¿Supiste tú cuándo Dios las ponía en concierto, Y hacía levantar la luz de su nube?

¹⁶A e di ti si rrinë pezull retë në ajër, mrekullitë e atij që i di të gjitha?

¹⁶¿Has tú conocido las diferencias de las nubes, Las maravillas del Perfecto en sabiduría?

¹⁷A e di ti përse rrobat e tua janë të ngrohta, kur toka pushon për shkak të erës së jugut?

¹⁷¿Por qué están calientes tus vestidos Cuando se fija el viento del mediodía sobre la tierra?

¹⁸Vallë a e ke shtrirë ti bashkë me të kupën qiellore, duke e bërë të fortë si një pasqyrë prej metali të shkrirë?

¹⁸¿Extendiste tú con él los cielos, Firmes como un espejo sólido?

¹⁹Na mëso se çfarë duhet t'i themi, sepse ne nuk mund të përgatisim shkakun tonë për errësirën.

¹⁹Muéstranos qué le hemos de decir; Porque nosotros no podemos componer las ideas á causa de las tinieblas.

²⁰A mund t'i thuhet vallë se unë dua të flas? Në rast se një njeri duhet të fliste, do të shkatërrohej me siguri.

²⁰¿Será preciso contarle cuando yo hablaré? Por más que el hombre razone, quedará como abismado.

²¹Edhe tani askush nuk mund ta shikojë diellin me ngulm kur shkëlqen në qiell, mbas kalimit të erës që e ka bërë pa re.

²¹He aquí aún: no se puede mirar la luz esplendente en los cielos, Luego que pasa el viento y los limpia,

²²Koha e bukur vjen nga veriu, por rreth Perëndisë kemi një madhështi të hatashme.

²²Viniendo de la parte del norte la dorada claridad. En Dios hay una majestad terrible.

²³Të Plotfuqishmin ne nuk mund ta arrijmë. Ai është i madhërishëm për nga fuqia, nga ndershmëria dhe nga drejtësia; ai nuk shtyp asnjeri.

²³El es Todopoderoso, al cual no alcanzamos, grande en potencia; Y en juicio y en multitud de justicia no afligirá.

²⁴Prandaj njerëzit e kanë frikë; por ai nuk e përfill atë që e quan veten të ditur".

²⁴Temerlo han por tanto los hombres: El no mira á los sabios de corazón.