Zarma

Indonesian

Job

3

1 Woodin banda no Ayuba na nga me fiti ka nga hayyaŋ zaaro laali.
1Kemudian Ayub mulai berbicara dan mengutuki hari kelahirannya, katanya,
2 A sintin ka ne:
2"Ya Allah, kutukilah hari kelahiranku, dan malam aku mulai dikandung ibuku!
3 «Naŋ zaaro kaŋ i n'ay hay din ma halaci. Cino din kaŋ i ne: ‹I du ize alboro,› Nga mo ma halaci.
3(3:2)
4 Zaari woodin ma ciya kubay. Irikoy kaŋ go beena ma s'a baaru ceeci, Kaari mo ma si kaari a boŋ.
4Ya Allah, jadikanlah hari itu gelap, hapuskan dari ingatan-Mu hingga lenyap; janganlah Engkau biarkan pula cahaya cerah menyinarinya.
5 Kubay da buuyaŋ biya ma ne a se ngey wane. Beene hirriyaŋ ma soobay ka goro a boŋ. Hay kulu kaŋ ga wayna ciya kubay ma zaaro din humburandi.
5Jadikanlah hari itu hitam kelam, gelap gulita, kabur dan suram; liputilah dengan awan dan mega, tudungilah dari sinar sang surya.
6 Kubay bi ma cino din di, I ma s'a kabu jiiro jirbi cindey banda, A ma si furo mo handey jirbey lasaabuyaŋ ra.
6Hendaknya malam itu dihilangkan dari hitungan tahun dan bulan; jangan lagi dikenang, jangan pula dibilang.
7 Oho, naŋ cino din ma ciya waygunu. Farhã jinde kulu ma si te a ra.
7Biarlah malam itu penuh kegelapan tiada kemesraan, tiada kegembiraan.
8 Laaliyankoyey ma zaaro din laali, Ngey kaŋ yaŋ ga waani ka Lebiyatan* tunandi.
8Hai orang perdukunan dan pengendali Lewiatan, timpalah hari itu dengan sumpah dan kutukan;
9 A almaari handariyayzey ma te kubay. A ma kaari ceeci, amma a ma si du a. A ma si di mo boyaŋ.
9jangan sampai bintang kejora bersinar, jangan biarkan sinar fajar memancar! Biarlah malam itu percuma menunggu datangnya hari dan harapan yang baru.
10 Zama a mana ay nyaŋo gunda daabu, A mana taabi tugu mo ay moy se.
10Terkutuklah malam celaka ketika aku dilahirkan bunda, dan dibiarkan menanggung sengsara.
11 Ifo se no ay mana bu za gunde ra? Ifo se no yan'ay fundo taŋ za waati kaŋ ay fun gunde ra?
11Mengapa aku tidak mati dalam rahim ibu, atau putus nyawa pada saat kelahiranku?
12 Ifo se no kangey n'ay ta? Ifo se no fafa go no binde, Hal ay ma du k'a sunsum?
12Mengapa aku dipeluk ibuku dan dipangkunya, serta disusuinya pada buah dadanya?
13 Zama doŋ ay kani ka dangay, Doŋ ay jirbi ka fulanzam,
13Sekiranya pada saat itu aku berpulang, maka aku tidur dan mengaso dengan tenang,
14 In da ndunnya koyey da ngey faadancey care banda, Wo kaŋ yaŋ na kurmu zeeney cina koyne ngey boŋ se.
14seperti para raja dan penguasa dahulu kala, yang membangun kembali istana zaman purba.
15 Wala in da koyey kaŋ yaŋ gonda wura care banda, Wo kaŋ yaŋ na ngey windey toonandi nda nzarfu.
15Aku tertidur seperti putra raja, yang mengisi rumahnya dengan perak kencana.
16 Ifo se no i man'ay nuusu sanda gunde hasaraw cine, Sanda attaciriya kaŋ mana di annura baa ce fo?
16Mengapa aku tidak lahir tanpa nyawa supaya tidurku lelap dan terlena?
17 Noodin no laalakoyey ga taabandiyaŋ naŋ, Noodin mo no fargantey ga fulanzam.
17Di sana, di dalam kuburan, penjahat tidak melakukan kejahatan, dan buruh yang habis tenaga dapat melepaskan lelahnya.
18 Noodin mo no borey kaŋ yaŋ go hawante ga fulanzam care banda, I si ye ka maa barzukoy jinde koyne.
18Juga tawanan merasa lega, bebas dari hardik para penjaga.
19 Ikayney da ibeerey kulu go noodin. Bannya mo fun nga koyo kambe ra.
19Di sana semua orang sama: yang tenar dan yang tidak ternama. Dan para budak bebas akhirnya.
20 Ifo se no i ga kaari no boro kaŋ go ga di bone se? Wala fundi mo borey kaŋ bine saray baa se?
20Mengapa manusia dibiarkan terus hidup sengsara? Mengapa terang diberi kepada yang duka?
21 Borey kaŋ yaŋ goono ga beeje ngey ma bu se amma buuyaŋ si kaa. I goono ga fansi k'a ceeci ka bisa baa arzaka tugante.
21Mereka lebih suka kuburan daripada harta, menanti maut, tapi tak kunjung tiba.
22 I ga farhã nda cimi, I ga maa kaani d'i hin ka du saaray.
22Kebahagiaan baru dapat dirasakan bila mereka mati dan dikuburkan.
23 Ifo se no i ga kaari no boro kaŋ fonda ga tugu se, Bora kaŋ Irikoy windi nda sinkita?
23Masa depan mereka diselubungi oleh Allah, mereka dikepung olehnya dari segala arah.
24 Zama bine jisiyaŋ go ga kaa ay gaa waati kaŋ ay di ay ŋwaaro. Ay duray-duray yaŋey mo go ga gusam sanda hari cine,
24Gantinya makan aku mengeluh, tiada hentinya aku mengaduh.
25 Zama haya kaŋ ay joote din, Nga no ka kaŋ ay boŋ! Haŋ kaŋ n'ay humburandi mo no du ay.
25Segala yang kucemaskan, menimpa aku, segala yang kutakuti, melanda aku.
26 Ay fundo siino ga maa kaani, Ay sinda daama fo kulu, Ay sinda fulanzamay mo, kala day taabi.»
26Bagiku tiada ketentraman, aku menderita tanpa kesudahan."