1 Doonkoy jine bora se. I m'a doon da moolo hamni ahakku koy karyaŋ. Asaf wane no.
1Til sangmesteren, efter Gittit*; av Asaf. / {* SLM 8, 1.}
2 Wa farhã baytu te Irikoy iri gaabo se, Wa farhã kuuwa te Yakuba Irikoyo se.
2Juble for Gud, vår styrke, rop med glede for Jakobs Gud!
3 Wa baytu tunandi, Wa kande bitti nda moolo beeri kaŋ jinde ga kaan, da moolo.
3Stem i sang og la pauken lyde, den liflige citar tillikemed harpen!
4 Wa hilli kar handu kayyaŋ hane, Da handu farsiyaŋ hane, iri bato hane nooya.
4Støt i basun i måneden*, ved fullmånen, på vår høitids dag! / {* 2MO 12, 2 fg.}
5 Zama woodin ya hin sanni no Israyla se, Yakuba Irikoyo farilla mo no.
5For det er en lov for Israel, en rett for Jakobs Gud.
6 A n'a daŋ seeda Yusufu ra, Waato kaŋ a koy Misira laabo windiyaŋ, Nango kaŋ ay maa deene kaŋ ay si bay, kaŋ ne:
6Han satte det til et vidnesbyrd i Josef da han* drog ut gjennem Egyptens land. - Jeg hørte en røst som jeg ikke kjente:** / {* d.e. Josef.} / {** 5MO 4, 33 fg. 5, 22 fg.}
7 «Ay n'a jase dogonandi k'a fay da jaraw sambuyaŋ, Ay n'a kambey fulanzam da cilla.
7Jeg fridde hans skulder fra byrden, hans hender slapp fri fra bærekurven.
8 Taabi ra ni ce, ay na ni faaba mo. Ay tu ni se, tuyaŋo fun beene hirriyaŋ lunkey ra, Ay na ni si mo Meriba harey me gaa. (Wa dangay)
8I nøden ropte du, og jeg fridde dig ut; jeg svarte dig, skjult i tordenskyen, jeg prøvde dig ved Meriba-vannene. Sela.
9 Ya ay borey, ya Israyla, wa maa, Ay mo ga kaseeti ni gaa da ni ga yadda ka hangan ay se!
9Hør, mitt folk, og jeg vil vidne for dig! Israel, o, at du vilde høre mig:
10 De-koy yaw fo ma si goro ni do, Ni ma si sududu mo de-koy yaw waani fo se.
10Det skal ikke være nogen fremmed gud hos dig, og du skal ikke tilbede utlendingens gud.
11 Ay no ga ti Rabbi ni Irikoyo kaŋ na ni kaa Misira laabo ra. Ma ni meyo feeri gumo, ay mo g'a toonandi.
11Jeg er Herren din Gud, som førte dig op av Egyptens land; lukk din munn vidt op, at jeg kan fylle den!
12 Amma ay borey mana hangan ay sanno se, Israyla mana ay gana.
12Men mitt folk hørte ikke min røst, og Israel vilde ikke lyde mig.
13 Woodin se no ay fay d'ey i ma ngey hanga sanda gana kaŋ ga naŋ i ma dira ngey bumbey dabarey boŋ.
13Så lot jeg dem fare i sitt hjertes hårdhet, forat de skulde vandre i sine egne onde råd.
14 Doŋ day ay borey ma hangan ay se, Doŋ day Israyla ma dira ay fondey ra!
14O, at mitt folk vilde høre mig, og at Israel vilde vandre på mine veier!
15 Doŋ ay g'i ibarey kar ka ye ganda nda waasi, Ay m'ay kamba bare i yanjekaarey boŋ.
15Om en liten stund vilde jeg da ydmyke deres fiender og vende min hånd imot deres motstandere.
16 Rabbi konnakoy mo, doŋ kal i ma boŋ ye a se ganda, I banayaŋ jirbey mo ga duumi hal abada.
16De som hater Herren, skulde smigre for dem, og deres tid skulde vare evindelig.
17 Amma ay ga ni ŋwaayandi nda alkama hamni baano, Ya ni kungandi mo da tondey ra yu.»
17Og han skulde fø dem med den beste hvete, og jeg skulde mette dig med honning fra klippen.