1АММО мегӯям: ворис, то даме ки кӯдак аст, аз ғулом ҳеҷ фарқ надорад, гарчанде ки огои ҳама аст:
1Еще скажу: наследник, доколе в детстве, ничем не отличается от раба, хотя и господин всего:
2Балки зери дасти васиён ва амалдорон аст, то мӯҳлате ки падараш муайян намудааст.
2он подчинен попечителям и домоправителям до срока, отцом назначенного .
3Хамчунин мо, то даме ки кӯдак будем, ғуломи аносири ҷаҳон будем;
3Так и мы, доколе были в детстве, были порабощены вещественным началам мира;
4Вале ҳамин ки пуррагии замон даррасид, Худо Писари Худро фиристод,ки Ӯ аз зан таваллуд ёфта, зери дасти шариат буд,
4но когда пришла полнота времени, Бог послал Сына Своего(Единородного), Который родился от жены, подчинился закону,
5То барои онҳое ки зери дасти шариат буданд, фидия диҳад, то ки мо ба писарй қабул шавем.
5чтобы искупить подзаконных, дабы нам получить усыновление.
6Ва азбаски шумо писар ҳастед, Худо ба дилҳои шумо Рӯҳи Писари Худро фиристодааст, ки нидо мекунад: "Эй Або, эй Падар!"
6А как вы – сыны, то Бог послал в сердца ваши Духа Сына Своего, вопиющего: „Авва, Отче!"
7Бинобар ин ту дигар ғулом нестӣ, балки писарӣ; ва агар писар бошӣ, вориси Худо низ ба василаи Масеҳ ҳастӣ.
7Посему ты уже не раб, но сын; а если сын, то и наследник Божий через Иисуса Христа.
8Лекин дар он замон, ки Худоро намешинохтед, шумо онҳоеро ибодат мекардед, ки аслан худо набуданд;
8Но тогда, не знав Бога, вы служили богам ,которые в существе не боги.
9Аммо алҳол, ки Худоро мешиносед ва, илова бар он, Худо шуморо мешиносад, чӣ гуна аз нав сӯи он аносири заифу фақир баргашта, худро боз ба онҳо ғулом кардан мехоҳед?
9Ныне же, познав Бога, или, лучше, получив познание от Бога, для чего возвращаетесь опять к немощным и бедным вещественным началам и хотите еще снова поработить себя им?
10Рӯзҳо, моҳҳо, фаслҳо ва солҳоро риоя мекунед.
10Наблюдаете дни, месяцы, времена и годы.
11Аз шумо хавотир дорам, ки мабодо дар миёни шумо беҳуда меҳнат карда бошам.
11Боюсь за вас, не напрасно ли я трудился у вас.
12Эй бародарон, аз шумо хоҳишмандам, ки мисли ман бошед, чунки ман ҳам мисли шумо ҳастам; шумо маро ҳеҷ озор надодаед:
12Прошу вас, братия, будьте, как я, потому что и я, как вы. Вы ничем не обидели меня:
13Шумо медонед, ки ман дар заъфи ҷисм ба шумо дафъаи аввал башорат додам;
13знаете, что, хотя я в немощи плоти благовествовал вам в первый раз,
14Ва шумо аз озмогапи ман, ки дар ҷисми ман аст, нафрат накардед ва кароҳат надопттед, балки маро мисли фариштаи Худо, мисли Исои Масеҳ пазирой намудед.
14но вы не презрели искушения моего во плоти моей и не возгнушались им , а приняли меня, как Ангела Божия, как Христа Иисуса.
15Пас куҷост он саодати шумо? Зеро ба шумо гувоҳй медиҳам, ки агар имконпазир мебуд, чашмони худро канда гирифта, ба ман медодед.
15Как вы были блаженны! Свидетельствую о вас, что, если бы возможно было, вы исторгли бы очи свои и отдали мне.
16Пас, наход ки ба шумо рости гапро гуфта, душмани шумо шуда бошам?
16Итак, неужели я сделался врагом вашим, говоря вам истину?
17Онҳо барои шумо ба некӣ ғайрат намекунанд, балки шуморо ҷудо кардан меҳоҳанд,то ки шумо барои онҳо ғайрат кунед.
17Ревнуют по вас нечисто, а хотят вас отлучить, чтобы вы ревновали по них.
18Дар кори хайр ҳамеша ғайрат кардан хуб аст, на танҳо вақте ки ман назди шумо бошам.
18Хорошо ревновать в добром всегда, а не в моем только присутствии у вас.
19Эй фарзандони ман, ки барои таваллудатон ман аз нав азоб мекашам, то даме ки дар шумо Масеҳ сурат бандад!
19Дети мои, для которых я снова в мукахрождения, доколе не изобразится в вас Христос!
20Хоҳиш доштам, ки ҳоло назди шумо бошам ва овози худро тағьир диҳам, зеро ки дар хусуси шумо дар ҳайрат мондаам.
20Хотел бы я теперь быть у вас и изменить голос мой, потому что я в недоумении о вас.
21Шумо, ки мехоҳед зери дасти шариат бошед, ба ман бигӯед, ки магар шумо ба шариат гӯш намеандозец?
21Скажите мне вы, желающие быть под законом: разве выне слушаете закона?
22Зеро ки навишта шудааст: "Иброҳим ду писар дошт, яке аз каниз ва дигаре аз зани озод".
22Ибо написано: Авраам имел двух сынов, одного от рабы, а другого от свободной.
23Лекин он ки аз каниз буд, ба ҳасби ҷисм таваллуд ёфтааст, ва он ки аз зани озод буд, - ба ҳасби ваъда.
23Но который от рабы, тот рожден по плоти; а который от свободной, тот по обетованию.
24Ин кинояомез аст, зеро ки ин ду аҳд аст: яке аз кӯҳи Сино, ки барои ғуломӣ мезояд, ва ин Ҳоҷар аст,
24В этом есть иносказание. Это два завета: один от горы Синайской, рождающий в рабство, который есть Агарь,
25Зеро ки Ҳоҷар кӯҳи Сино дар Арабистон аст ва ба Ерусалими ҳозира мувофиқ меояд, зеро ки он бо фарзандони худ дар ғуломӣ мебошад;
25ибо Агарь означает гору Синай в Аравии и соответствует нынешнему Иерусалиму, потому что он с детьми своими в рабстве;
26Аммо Ерусалими арши аъло озод аст, ки он модари ҳамаи мост;
26а вышний Иерусалим свободен: он – матерь всем нам.
27Зеро ки навишта шудааст: "Шод бош, эй нозой, ки назоидаӣ; хурсандӣ ва нидо бикун, ки дарди зоиш накашидаӣ; зеро фарзандони зане ки партофта шудааст, назар ба шавҳардор зиёдтаранд".
27Ибо написано: возвеселись, неплодная, нерождающая;воскликни и возгласи, не мучившаяся родами; потому что у оставленной гораздо более детей, нежели у имеющей мужа.
28Вале мо, эй бародарон, мисли Исҳоқ, фарзандони ваъда ҳастем.
28Мы, братия, дети обетования по Исааку.
29Аммо чӣ тавре ки он вақт ба ҳасби ҷисм таваллудьёфта ба ҳасби Рӯҳ таваллудьёфтаро пеш мекард, алҳол низ ҳамон тавр аст.
29Но, как тогда рожденный по плоти гнал рожденного по духу, так и ныне.
30Аммо Навиштаҳо чӣ мегӯяд? "Каниз ва писари ӯро пеш кун, зеро писари каниз бо писари зани озод мерос нахохад гирифт".
30Что же говорит Писание? Изгони рабу и сына ее, ибо сын рабы не будет наследником вместе с сыном свободной.
31Хуллас, эй бародарон, мо фарзандони каниз нестем, балки фарзандони зани озодем.
31Итак, братия, мы дети не рабы, но свободной.