1ВА Исо суханашро бо масалҳо давом дода, ба онҳо гуфт:
1Иисус, продолжая говорить им притчами, сказал:
2«Малакути Осмон монанди подшоҳест, ки барои писари худ тӯи арӯсӣ барпо кард,
2Царство Небесное подобно человеку царю, который сделалбрачный пир для сына своего
3«Ва ғуломони худро фиристод, то ки даъватшудагонро ба тӯи арӯсӣ бихонанд; лекин онҳо нахостанд биёянд.
3и послал рабов своих звать званых на брачный пир; и не хотели придти.
4«Боз ғуломони дигарро фиристод ва гуфт: "Ба даъватшудагон бигӯед, ки «инак, дастархони худро оростаам, говҳо ва бӯрдоқиҳои ман сар бурида шудаанд^ ва ҳама чиз тайёр аст; ба тӯи арӯсӣ биёед»".
4Опять послал других рабов, сказав: скажите званым: вот, я приготовил обед мой, тельцы мои и чтооткормлено, заколото, и все готово; приходите на брачный пир.
5«Лекин онҳо беэътиноӣ карда, яке ба киштзори худ ва дигаре ба тиҷоратхонаи худ рафтанд;
5Но они, пренебрегши то, пошли, кто на поле свое, а кто на торговлю свою;
6«Ва баъзеи дигарон ғуломони ӯро гирифта, ҳақорат доданд ва куштанд.
6прочие же, схватив рабов его, оскорбили и убили их .
7«Подшоҳ, чун шунид, хашмгин шуд ва аскарони худро фиристода, он қотилонро маҳв намуд ва шаҳрашонро оташ дода сӯзонд.
7Услышав о сем, царь разгневался, и, послав войска свои, истребил убийц оных и сжег город их.
8«Он гоҳ ба гуломони худ гуфт: "Тӯй тайёр аст, лекин даъватшудагон сазовори он набуданд;
8Тогда говорит он рабам своим: брачный пир готов, а званые не были достойны;
9"Пас, ба сари гузар бароед ва ҳар киро биёбед, ба тӯи арӯсӣ даъват кунед".
9итак пойдите на распутия и всех, кого найдете, зовите на брачный пир.
10«Ва ғуломон ба сари роҳ баромада, ҳар киро ёфтанд, хоҳ нек буд хоҳ бад, ҷамъ карданд; ва тӯйхона аз меҳмонон лур шуд.
10И рабы те, выйдя на дороги, собрали всех, кого только нашли, и злых и добрых; и брачныйпир наполнился возлежащими.
11«Подшоҳ барои дидани аҳли маҷлис даромада, шахсеро дид, ки ҷомаи тӯёна дар бар надорад,
11Царь, войдя посмотреть возлежащих, увидел там человека, одетого не в брачную одежду,
12«Ва ба вай гуфт: "Эй рафик, чӣ тавр ба ин ҷо даромадӣ, дар ҳолате ки ҷомаи тӯёна дар бар надорӣ?" Лекин вай хомӯш монд.
12и говорит ему: друг! как ты вошел сюда не в брачной одежде? Он же молчал.
13«Подшоҳ ба ходимони худ гуфт: "Дасту лои вайро баста, ба зулмоти берун бароварда лартоед: дар он ҷо гирья ва гиҷирроси дандон хоҳад буд".
13Тогда сказал царь слугам: связав ему руки и ноги, возьмите его и бросьте во тьму внешнюю;там будет плач и скрежет зубов;
14«Зеро ки даъватшудагон бисьёранд, аммо баргузидагон - кам».
14ибо много званых, а мало избранных.
15Он вакт фарисиён рафта, машварат карданд, ки чй тавр Ӯро аз суханаш афтонанд.
15Тогда фарисеи пошли и совещались, как бы уловить Его в словах.
16Ва шогирдони худро бо ҳиродиён назди Ӯ фиристода, гуфтанд: «Эй Ӯстод! Медонем, ки Ту ҳақгӯй ҳастӣ ва роҳи Худоро ба ростй таълим медиҳй ва аз касе парвое надорӣ, зеро ҳеҷ рӯбинӣ намекунӣ;
16И посылают к Нему учеников своих с иродианами, говоря: Учитель! мы знаем, что Ты справедлив, и истинно пути Божию учишь, и не заботишься об угождении кому-либо, ибо не смотришь ни на какое лице;
17«Пас ба мо бигӯ, ки фикри Ту чист? Оё ба қайсар ҷизья додан ҷоиз аст, ё не?»
17итак скажи нам: как Тебе кажется? позволительно ли давать подать кесарю, или нет?
18Аммо Исо макри онҳоро дарьёфта, гуфт: «Эй риёкорон, чаро Маро меозмоед?
18Но Иисус, видя лукавство их, сказал: что искушаете Меня, лицемеры?
19«Сиккаи ҷизьяро ба Ман нишон диҳед». Онҳо ба Ӯ диноре оварданд.
19покажите Мне монету, которою платится подать. Они принесли Ему динарий.
20Ба онҳо гуфт: «Ин сурат ва рақам аз они кист?»
20И говорит им: чье это изображение и надпись?
21Ба Ӯ гуфтанд: «Аз они қайсар». Ба онҳо гуфт: «Пас, он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед, ва он чи аз они Худост - ба Худо».
21Говорят Ему: кесаревы. Тогда говорит им: итак отдавайте кесарево кесарю, а Божие Богу.
22Чун инро щуниданд, дар ҳайрат монданд ва Ӯро гузошта, рафтанд.
22Услышав это, они удивились и, оставив Его, ушли.
23Ҳамон рӯз саддуқиён, ки мункири қиёмат ҳастанд, назди Ӯ омада, пурсиданд:
23В тот день приступили к Нему саддукеи, которые говорят, что нет воскресения, и спросили Его:
24«Эй Ӯстод! Мусо гуфтааст: "Агар касе бимирад ва фарзанде надошта бошад, бояд бародараш зани вайро ба никоҳи худ дароварад ва барои бародари худ насле ба вуҷуд оварад".
24Учитель! Моисей сказал: если кто умрет, не имея детей, то брат его пусть возьмет за себя жену его и восстановит семя брату своему;
25«Назди мо ҳафт бародар буданд: яке зан гирифта, мурд ва чун фарзанд надошт, занашро ба бародари худ гузошт;
25было у нас семь братьев; первый, женившись, умер и, не имея детей, оставил жену свою брату своему;
26«Ҳамчунин дуюм ва сеюм, то ҳафтум;
26подобно и второй, и третий, даже до седьмого;
27«Баъд аз ҳама зан низ мурд.
27после же всех умерла и жена;
28«Пас, дар эҳьёи мурдагон вай зани кадоме аз он ҳафт нафар хоҳад буд? Зеро ки ҳама вайро ба занй гирифта буданд».
28итак, в воскресении, которого из семи будет она женою? ибо все имели ее.
29Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Шумо гумроҳ ҳастед, аз он рӯ ки на Навиштаҳоро медонед, на қудрати Худоро;
29Иисус сказал им в ответ: заблуждаетесь, не зная Писаний, ни силы Божией,
30«Зеро ки дар эҳьёи мурдагон на зан мегиранд ва на ба шавҳар мераванд, балки монанди фариштагони Худо дар осмон мебошанд.
30ибо в воскресении ни женятся, ни выходят замуж, но пребывают, как Ангелы Божии на небесах.
31«Аммо дар бораи эҳьёи мурдагон ое каломеро, ки Худо ба шумо гуфтааст, нахондаед.
31А о воскресении мертвых не читали ли вы реченного вам Богом:
32"Манам Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб"? Худо на Худои мурдагон аст, балки Худои зиндагок».
32Я Бог Авраама, и Бог Исаака, и Бог Иакова? Бог не есть Бог мертвых, но живых.
33Ва мардум шунида, аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд.
33И, слыша, народ дивился учению Его.
34Аммо чун фарисиён шуниданд, ки Ӯ даҳони саддуқиёнро бастааст, бо ҳам чамъ омаданд.
34А фарисеи, услышав, что Он привел саддукеев в молчание, собрались вместе.
35Ва яке аз онҳо, ки шариатдон буд, Ӯро озмуданӣ шуда, чунин савол дод:
35И один из них, законник, искушая Его, спросил, говоря:
36«Эй Ӯстод! Кадом ҳукм дар шариат бузургтар аст?»
36Учитель! какая наибольшая заповедь в законе?
37Исо ба вай гуфт: «"Худованд Худои худро бо тамоми дили ту ва бо тамоми ҷони ту ва бо тамоми ҳуши ту дӯст бидор".
37Иисус сказал ему: возлюби Господа Бога твоего всем сердцем твоим и всею душею твоею и всем разумением твоим:
38«Ҳамин аст ҳукми аввалин ва бузургтарин;
38сия есть первая и наибольшая заповедь;
39«Ва дуюмаш монанди он аст: "Ёри худро мисли худ дӯст бидор".
39вторая же подобная ей: возлюби ближнего твоего, каксамого себя;
40«Ба ин ду ҳукм тамоми Таврот ва суҳафи анбиё асос ёфтааст».
40на сих двух заповедях утверждается весь закон ипророки.
41Ҳангоме ки фарисиён бо ҳам ҷамъ омаданд, Исо ба онҳо савол дода,
41Когда же собрались фарисеи, Иисус спросил их:
42Гуфт: «Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Ӯ писари кист?» Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд».
42что вы думаете о Христе? чей Он сын? Говорят Ему: Давидов.
43Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ тавр Довуд, аз рӯи илҳом, Ӯро Худованд хонда, чунин мегӯяд:
43Говорит им: как же Давид, по вдохновению, называет Его Господом, когда говорит:
44"Худованд ба Худованди ман гуфт: «Ба ямини Ман бинишин, то душманони Туро зери пои Ту андозам»"?
44сказал Господь Господу моему: седи одесную Меня, доколе положу врагов Твоих в подножие ног Твоих?
45Модоме ки Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ сон Ӯ писари вай будааст?»
45Итак, если Давид называет Его Господом, как же Он сын ему?
46Ва ҳеҷ кас дар ҷавоби Ӯ сухане гуфта натавонист; ва пас аз он рӯз касе ҷуръат накард, ки аз Ӯ чизе пурсад.
46И никто не мог отвечать Ему ни слова; и с того дня никто уже не смел спрашиватьЕго.