1Noong taong mamatay ang haring Uzzias ay nakita ko ang Panginoon na nakaupo sa isang luklukan, matayog at mataas; at pinuno ang templo ng kaniyang kaluwalhatian.
1以賽亞見異象烏西雅王去世那年，我看見主坐在高高的寶座上，他的衣裳垂下，充滿聖殿。
2Sa itaas niya ay nangakatayo ang mga serapin: bawa't isa'y may anim na pakpak: na may dalawa na nagsisitakip ng kaniyang mukha, at may dalawa na nagsisitakip ng kaniyang mga paa, at may dalawa na naglilipad sa kaniya.
2在他上面有撒拉弗侍立，各有六個翅膀；用兩個翅膀遮臉，兩個翅膀遮腳，兩個翅膀飛翔。
3At nagsisigawang isa't isa, at nagsasabi, Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo: ang buong lupa ay napuno ng kaniyang kaluwalhatian.
3他們彼此高呼著說：“聖哉！聖哉！聖哉！萬軍之耶和華！他的榮光充滿全地。”
4At ang mga patibayan ng mga pintuan ay nakilos sa tinig ng sumisigaw, at ang bahay ay napuno ng usok.
4因呼叫者的聲音，門檻的根基震撼，殿也充滿了煙雲。
5Nang magkagayo'y sinabi ko, Sa aba ko! sapagka't ako'y napahamak; sapagka't ako'y lalaking may maruming mga labi, at ako'y tumatahan sa gitna ng bayan na may maruming mga labi: sapagka't nakita ng aking mga mata ang Hari, ang Panginoon ng mga hukbo.
5那時我說：“我有禍了，我滅亡了！因為我是個嘴唇不潔的人，又住在嘴唇不潔的人民中間，又因為我親眼看見了大君王萬軍之耶和華。”
6Nang magkagayo'y nilipad ako ng isa sa mga serapin, na may baga sa kaniyang kamay, na kaniyang kinuha ng mga pangipit mula sa dambana:
6有一個撒拉弗飛到我面前，手裡拿著燒紅的炭，是用火鉗從祭壇上取來的。
7At hinipo niya niyaon ang aking bibig, at nagsabi, Narito, hinipo nito ang iyong mga labi; at ang iyong kasamaan ay naalis, at ang iyong kasalanan ay naalis.
7他用炭沾我的口，說：“看哪！這炭沾了你的嘴唇，你的罪孽就除掉，你的罪惡就赦免了。”
8At narinig ko ang tinig ng Panginoon, na nagsasabi, Sinong susuguin ko, at sinong yayaon sa ganang amin? Nang magkagayo'y sinabi ko: Narito ako; suguin mo ako.
8以賽亞的使命我又聽見主的聲音說：“我可以差遣誰呢？誰肯為我們去呢？”我說：“我在這裡，請差遣我。”
9At sinabi niya, Ikaw ay yumaon, at saysayin mo sa bayang ito, inyong naririnig nga, nguni't hindi ninyo nauunawa; at nakikita nga ninyo, nguni't hindi ninyo namamalas.
9他說：“你去告訴這子民，說：‘你們聽了又聽，卻不明白；看了又看，卻不曉得。’
10Patabain mo ang puso ng bayang ito, at iyong pabigatin ang kanilang mga pakinig, at iyong ipikit ang kanilang mga mata; baka sila'y mangakakita ng kanilang mga mata; at mangakarinig ng kanilang mga pakinig, at mangakaunawa ng kanilang puso, at mangagbalik loob, at magsigaling.
10你要使這子民的心思遲鈍，耳朵不靈，眼睛昏暗，免得他們眼睛看見，耳朵聽見，心裡明白，回轉過來，得到醫治。”
11Nang magkagayo'y sinabi ko, Panginoon, hanggang kailan? At siya'y sumagot, Hanggang sa ang mga bayan ay mangagiba na walang tumahan, at ang mga bahay ay mangawalan ng tao, at ang lupain ay maging lubos na giba,
11於是我說：“主啊，這要到幾時為止呢？”他回答說：“直到城鎮荒涼，無人居住；房屋空置無人，地土廢棄荒涼。
12At ilayo ng Panginoon ang mga tao, at ang mga nilimot na dako ay magsidami sa gitna ng lupain.
12耶和華要把人遷到遠方，在這境內必有很多被撇下的地土。
13At kung magkaroon ng ikasangpung bahagi roon, mapupugnaw uli: gaya ng isang roble, at gaya ng isang encina, na ang puno ay naiiwan, pagka pinuputol; gayon ang banal na lahi ay siyang puno niyaon.
13境內剩下的人，雖然只有十分之一，也必被消滅。但正如栗樹和橡樹，雖然被砍下，樹的餘幹還存留在那裡。這聖潔的苗裔，就是這國的餘幹。”