1Oh buksan mo sana ang langit, na ikaw ay bumaba, na ang mga bundok ay gumuho sa iyong harapan.
1求主降臨彰顯威榮願你裂天而降！（本節在《馬索拉抄本》為63:19）願群山都在你面前震動！
2Gaya ng kung nililiyaban ng apoy ang siitan, at ng kung pinakukulo ng apoy ang tubig; upang ipakilala ang iyong pangalan sa iyong mga kaaway, upang ang mga bansa ay manginig sa iyong harapan!
2好像火燒著乾柴，又像火把水燒開，使你的敵人認識你的名，使列國在你面前發顫。（本節在《馬索拉抄本》為64:1）
3Nang ikaw ay gumawa ng mga kakilakilabot na bagay na hindi namin hinihintay, ikaw ay bumaba, ang mga bundok ay gumuho sa iyong harapan.
3你行了可畏的事，是我們料想不到的，那時你降臨，群山都在你面前震動。
4Sapagka't hindi narinig ng mga tao mula nang una, o naulinigan man ng pakinig, o ang mata ay nakakita man ng Dios liban sa iyo, na iginagawa niya ng kabutihan ang naghihintay sa kaniya.
4自認罪過從古時以來，人未曾聽過，耳未曾聞過，眼未曾見過，在你以外還有甚麼神，能為等候他的人行事的。
5Iyong sinasalubong siya na nagagalak at gumagawa ng katuwiran, yaong nagsialaala sa iyo sa iyong mga daan: narito, ikaw ay napoot, at kami ay nagkasala: napasa kanila kaming malaong panahon; at maliligtas baga kami?
5你善待那些喜歡行義，在你的道路上記念你的人。看哪！你曾發怒，因為我們犯了罪；這樣的情形已經很久，我們還能得救嗎？
6Sapagka't kaming lahat ay naging parang marumi, at ang lahat naming katuwiran ay naging parang basahang marumi: at nalalantang gaya ng dahon kaming lahat; at tinatangay kami ng aming mga kasamaan, na parang hangin.
6我們眾人都像不潔淨的人，我們所有的義，都像污穢的衣服；我們眾人都像葉子枯乾，我們的罪孽好像風一般把我們吹去。
7At walang tumatawag ng iyong pangalan, na gumigising upang manghawak sa iyo; sapagka't ikinubli mo ang iyong mukha sa amin, at iyong pinugnaw kami sa aming mga kasamaan.
7沒有人呼求你的名，沒有人奮起抓著你；因為你掩面不顧我們，使我們在自己罪孽的權勢下融化。
8Nguni't ngayon, Oh Panginoon, ikaw ay aming Ama; kami ang malagkit na putik, at ikaw ay magpapalyok sa amin; at kaming lahat ay gawa ng iyong kamay.
8耶和華啊！現在你還是我們的父；我們不過是泥土，你才是陶匠；我們眾人都是你手所作的。
9Huwag kang lubhang mapoot, Oh Panginoon, o umalaala man ng kasamaan ng magpakailan man: narito, tingnan mo, isinasamo namin sa iyo, kaming lahat ay iyong bayan.
9耶和華啊！求你不要大發烈怒。不要永遠記念罪孽。求你垂看我們，我們眾人都是你的子民。
10Ang iyong mga bayang banal ay naging ilang, ang Sion ay naging giba, ang Jerusalem ay sira.
10你的聖城變了曠野，錫安成了曠野，耶路撒冷成了荒場。
11Ang aming banal at magandang bahay, na pinagpupurihan sa iyo ng aming mga magulang ay nasunog sa apoy; at lahat naming maligayang bagay ay nasira.
11我們那聖潔和榮美的殿，就是我們的列祖讚美你的所在，被火燒了。我們所喜愛的一切，都成了廢墟。
12Magpipigil ka baga sa mga bagay na ito, Oh Panginoon? ikaw baga'y tatahimik, at pagdadalamhatiin mo kaming mainam?
12耶和華啊！對這些事你還忍得住嗎？你仍然緘默不言，使我們受苦到極點嗎？