¹Pagkatapos nito'y ibinuka ni Job ang kaniyang bibig at sinumpa ang kaniyang kaarawan.

¹约伯咒诅自己的生日

²At si Job ay sumagot, at nagsabi,

²约伯说：

³Maparam nawa ang kaarawan ng kapanganakan sa akin, at ang gabi na nagsabi, may lalaking ipinaglihi.

³“愿我生的那日泯灭，人说怀男胎的那夜灭没。

⁴Magdilim nawa ang kaarawang yaon; huwag nawang pansinin ng Dios mula sa itaas, ni silangan man ng liwanag.

⁴愿那日变成黑暗，愿　神不从上面眷顾，愿光明不照耀在其上。

⁵Ang dilim at ang salimuot na kadiliman ang siyang mangagari niyaon; pag-ulapan nawa yaon; Pangilabutin nawa yaon ng lahat na nagpapadilim sa araw.

⁵愿黑暗与死荫索讨那日，愿密云停留在上面，愿白天的昏黑惊吓它。

⁶Suma gabing yaon nawa ang pagsasalimuot ng kadiliman: huwag nawang kagalakan sa mga araw ng sangtaon; huwag nawang mapasok sa bilang ng mga buwan.

⁶愿那夜被幽暗夺去，不让它连在平日之中，列入月数之内。

⁷Narito, mapagisa ang gabing yaon; huwag nawang datnan yaon ng masayang tinig.

⁷愿那夜没有生育，也没有欢乐的声音。

⁸Sumpain nawa yaong nanganunumpa sa araw, ng nangamimihasang gumalaw sa buwaya.

⁸那些咒诅日子、善于惹动海怪的，愿他们咒诅那夜。

⁹Mangagdilim nawa ang mga bituin ng pagtatakip-silim niyaon: maghintay nawa ng liwanag, nguni't huwag magkaroon: ni huwag mamalas ang mga bukang liwayway ng umaga:

⁹愿那夜黎明的星星变成黑暗，愿那夜等候发光却不亮，见不到清晨的曙光。

¹⁰Sapagka't hindi tinakpan ang mga pinto ng bahay-bata ng aking ina, o ikinubli man ang kabagabagan sa aking mga mata.

¹⁰因为那夜没有把我母胎的门关闭，也没有把苦难隐藏，使我看不见。

¹¹Bakit hindi pa ako namatay mula sa bahay-bata? Bakit di pa napatid ang aking hininga nang ipanganak ako ng aking ina?

¹¹切愿夭折我为什么不一离母胎就死去？我为什么不一出母腹就断气？

¹²Bakit tinanggap ako ng mga tuhod? O bakit ng mga suso, na aking sususuhin?

¹²为什么有膝承接我？为什么有乳哺养我？

¹³Sapagka't ngayon ay nahihiga sana ako at natatahimik; ako sana'y nakakatulog; na napapahinga ako:

¹³不然，我早已躺下安息，

¹⁴Na kasama ng mga hari at ng mga kasangguni sa lupa, na nagsisigawa ng mga dakong ilang sa ganang kanila;

¹⁴与世上那些为自己建造陵墓的君王和谋士同睡，

¹⁵O ng mga pangulo na nangagkaroon ng ginto, na pumuno sa kanilang bahay ng pilak:

¹⁵或与那些拥有黄金，房屋装满银子的王侯同眠。

¹⁶O gaya sana ng nalagas na nakatago, na hindi nabuhay; gaya sana ng sanggol na kailan man ay hindi nakakita ng liwanag.

¹⁶我为什么不像暗中流产的胎，未见天日的婴孩，归于无有呢？

¹⁷Doo'y naglilikat ang masama sa pagbagabag; at doo'y nagpapahinga ang pagod.

¹⁷在那里，恶人止息搅扰，筋疲力尽的得安息；

¹⁸Doo'y ang mga bihag ay nangagpapahingang magkakasama; hindi nila naririnig ang tinig ng nagpapaatag.

¹⁸被囚的同享安宁；听不见督工的声音；

¹⁹Ang mababa at ang mataas ay nangaroon; at ang alipin ay laya sa kaniyang panginoon.

¹⁹老少尊卑都在那里，奴仆脱离主人的辖制。

²⁰Bakit binibigyan ng liwanag ang nasa karalitaan, at ng buhay ang kaluluwang nasa kahirapan;

²⁰厌恶生存为什么有光明赐给劳碌的人，有生命赐给苦命的人呢？

²¹Na naghihintay ng kamatayan, nguni't hindi dumarating; at hinahangad ng higit kaysa mga kayamanang nakatago;

²¹他们想死却死不了，找死胜于找宝藏；

²²Na nagagalak ng di kawasa, at nangasasayahan, pagka nasumpungan ang libingan?

²²他们找到坟墓就高兴，非常欢喜快乐。

²³Bakit binibigyan ng liwanag ang tao na kinalilingiran ng lakad, at ang kinulong ng Dios?

²³为什么有生命赐给前途茫茫，又被　神四面围困的人呢？

²⁴Sapagka't nagbubuntong hininga ako bago ako kumain, at ang aking mga angal ay bumubugsong parang tubig.

²⁴我以叹息代替食物，我唉哼的声音如水涌出。

²⁵Sapagka't ang bagay na aking kinatatakutan ay dumarating sa akin, at ang aking pinangingilabutan ay dumarating sa akin.

²⁵我所惧怕的临到我，我所惊恐的向我而来。

²⁶Hindi ako tiwasay, ni ako man ay tahimik, ni ako man ay napapahinga; kundi kabagabagan ang dumarating.

²⁶我不得安逸，不得安静，也不得安息，却有搅扰来到。”