1Nang magkagayo'y sumagot si Eliphaz na Temanita, at nagsabi,
1Tad prozbori Elifaz Temanac i reče:
2Kung tikman ng isa na makipagusap sa iyo, ikababalisa mo ba? Nguni't sinong makapipigil ng pagsasalita?
2"Možeš li podnijeti da ti progovorim? Ali tko se može uzdržat' od riječi!
3Narito, ikaw ay nagturo sa marami, at iyong pinalakas ang mahinang mga kamay.
3Eto, mnoge ljude ti si poučio, okrijepio si iznemogle mišice;
4Ang iyong mga salita ay nagsialalay sa nangabubuwal, at iyong pinalakas ang mahinang mga tuhod.
4riječju svojom klonule si pridizao, ojačavao si koljena klecava.
5Nguni't ngayo'y dinaratnan ka ng kasamaan, at ikaw ay nanglulupaypay; ginagalaw ka, at ikaw ay nababagabag.
5A kad tebe stiže, klonuo si duhom, na tebe kad pade, čitav si se smeo!
6Hindi ba ang iyong takot sa Dios ay ang iyong tiwala, at ang iyong pagasa ay ang pagtatapat ng iyong mga lakad?
6Zar pobožnost tvoja nadu ti ne daje, neporočnost tvoja životu ufanje?
7Iyong alalahanin, isinasamo ko sa iyo, kung sino ang namatay, na walang malay? O saan nangahiwalay ang mga matuwid?
7TÓa sjeti se: nevin - propade li kada? Kada su zatrti bili pravednici?
8Ayon sa aking pagkakita yaong nagsisipagararo ng kasamaan, at nangaghahasik ng kabagabagan ay gayon din ang inaani.
8Iz iskustva zborim: nesrećom tko ore i nevolju sije, nju će i požeti.
9Sa hinga ng Dios sila'y nangamamatay, at sa bugso ng kaniyang galit sila'y nangalilipol.
9Od daha Božjega oni pogibaju, na gnjevni mu disaj nestaju sa zemlje.
10Ang ungal ng leon, at ang tinig ng mabangis na leon, at ang mga ngipin ng mga batang leon, ay nangabali.
10Rika lavlja, urlik leopardov krše se k'o zubi u lavića.
11Ang matandang leon ay namamatay dahil sa kawalan ng huli, at ang mga batang leong babae ay nagsisipangalat.
11Lav ugiba jer mu nesta plijena, rasuli se mladi lavičini.
12Ngayo'y nadalang lihim sa akin ang isang bagay, at ang aking pakinig ay nakakaulinig ng bulong niyaon.
12Tajna riječ se meni objavila, šapat njen je uho moje čulo.
13Sa mga pagiisip na mula sa mga pangitain sa gabi, pagka ang mahimbing na tulog ay nahuhulog sa mga tao,
13Noću, kada snovi duh obuzmu i san dubok kad na ljude pada,
14Takot ay dumating sa akin, at panginginig, na nagpapanginig ng lahat ng aking mga buto.
14strah i trepet mene su svladali, kosti moje žestoko se stresle.
15Nang magkagayo'y dumaan ang isang espiritu sa aking mukha. Ang balahibo ng aking balat ay nanindig.
15Dah mi neki preko lica prođe, digoše se dlake na mom tijelu.
16Tumayong nakatigil, nguni't hindi ko mawari ang anyo niyaon; isang anyo ang nasa harap ng aking mga mata: tahimik, at ako'y nakarinig ng tinig, na nagsasabi,
16Stajao je netko - lica mu ne poznah - ali likom bješe pred očima mojim. Posvuda tišina; uto začuh šapat:
17Magiging ganap pa ba ang taong may kamatayan kay sa Dios? Lilinis pa ba kaya ang tao kay sa Maylalang sa kaniya?
17'Zar je smrtnik koji pred Bogom pravedan? Zar je čovjek čist pred svojim Stvoriteljem?
18Narito, siya'y hindi naglalagak ng tiwala sa kaniyang mga lingkod; at inaari niyang mga mangmang ang kaniyang mga anghel:
18Ni slugama svojim više ne vjeruje, i anđele svoje za grijeh okrivljuje -
19Gaano pa kaya sila na nagsisitahan sa mga bahay na putik, na ang patibayan ay nasa alabok, na napipisang gaya ng paroparo!
19kako ne bi onda goste stanova glinenih kojima je temelj u prahu zemaljskom. Gle, kao moljce njih sveudilj satiru:
20Sa pagitan ng umaga at hapon, ay nangagigiba; nangapaparam magpakailan man na walang pumupuna.
20od jutra do mraka u prah pretvore, nestaju zasvagda - nitko i ne vidi.
21Hindi ba nalalagot ang tali ng kanilang tolda sa loob nila? Sila'y nangamamatay at walang karunungan.
21Iščupan je kolčić njihova šatora, pogibaju skoro, mudrost ne spoznavši.'