¹Iyong alalahanin, Oh Panginoon, kung anong dumating sa amin: iyong masdan, at tingnan ang aming pagkadusta.

¹Spomeni se, Jahve, što nas je snašlo, pogledaj, vidi sramotu našu!

²Ang aming mana ay napasa mga taga ibang lupa, ang aming mga bahay ay sa mga taga ibang bayan.

²Baština naša pade u ruke strancima, domovi naši pripadoše tuđincima.

³Kami ay mga ulila at walang ama; ang aming mga ina ay parang mga bao.

³Siročad smo: oca nemamo, majke su nam kao udovice.

⁴Aming ininom ang aming tubig sa halaga ng salapi; ang aming kahoy ay ipinagbibili sa amin.

⁴Vodu što pijemo plaćamo novcem, i za drvo valja nam platiti.

⁵Ang mga manghahabol sa amin ay nangasa aming mga leeg: kami ay mga pagod, at walang kapahingahan.

⁵Jaram nam je o vratu, gone nas, iscrpljeni smo, ne daju nam predahnuti.

⁶Kami ay nakipagkamay sa mga taga Egipto, at sa mga taga Asiria, upang mangabusog ng tinapay.

⁶Pružamo ruke k Egiptu i Asiriji da se kruha nasitimo.

⁷Ang aming mga magulang ay nagkasala at wala na; At aming pinasan ang kanilang mga kasamaan.

⁷Oci naši zgriješiše i više ih nema, a mi nosimo krivice njihove.

⁸Mga alipin ay nangagpupuno sa amin: walang magligtas sa amin sa kanilang kamay.

⁸Robovi nama zapovijedaju, a nitko da nas izbavi iz ruku njihovih.

⁹Aming tinatamo ang aming tinapay sa pamamagitan ng kapahamakan ng aming buhay, dahil sa tabak sa ilang.

⁹Kruh svoj donosimo izlažući život maču u pustinji.

¹⁰Ang aming balat ay maitim na parang hurno, dahil sa maningas na init ng kagutom.

¹⁰Koža nam gori kao peć užarena, ognjicom od plamena gladi.

¹¹Kanilang dinahas ang mga babae, sa Sion, ang mga dalaga sa mga bayan ng Juda.

¹¹Oskvrnuli su žene na Sionu i djevice u gradovima judejskim.

¹²Ang mga prinsipe ay nangabibitin ng kanilang kamay: ang mga mukha ng mga matanda ay hindi iginagalang.

¹²Svojim su rukama vješali knezove, ni lica staračka nisu poštivali.

¹³Ang mga binata ay nangagpapasan ng gilingan, at ang mga bata ay nangadudulas sa lilim ng kahoy.

¹³Mladići su nosili žrvnjeve, djeca padala pod bremenom drva.

¹⁴Ang mga matanda ay wala na sa pintuang-bayan. Ang mga binata'y wala na sa kanilang mga tugtugin.

¹⁴Starci su ostavili vrata, mladići više ne sviraju na lirama.

¹⁵Ang kagalakan ng aming puso ay naglikat; ang aming sayaw ay napalitan ng tangisan.

¹⁵Radosti nesta iz naših srdaca, naš ples se pretvori u tugovanje.

¹⁶Ang putong ay nahulog mula sa aming ulo: sa aba namin! sapagka't kami ay nangagkasala.

¹⁶Pao je vijenac s naše glave, jao nama što zgriješismo!

¹⁷Dahil dito ang aming puso ay nanglulupaypay; dahil sa mga bagay na ito ay nagdidilim ang aming mga mata;

¹⁷Evo zašto nam srce boluje, evo zašto nam oči se zastiru:

¹⁸Dahil sa bundok ng Sion na nasira; nilalakaran ng mga zora.

¹⁸zato što Gora sionska opustje i po njoj se šuljaju šakali.

¹⁹Ikaw, Oh Panginoon, nananatili magpakailan man: ang iyong luklukan ay sa sali't saling lahi.

¹⁹Ali ti, Jahve, ostaješ zauvijek, tvoj je prijesto od koljena do koljena.

²⁰Bakit mo kami nililimot magpakailan man, at pinababayaan mo kaming totoong malaon?

²⁰Zašto da nas zaboraviš zauvijek, da nas ostaviš za mnoge dane?

²¹Manumbalik ka sa amin, Oh Panginoon, at kami ay manunumbalik: baguhin mo ang aming mga araw na gaya nang una.

²¹Vrati nas k sebi, Jahve, obratit ćemo se, obnovi dane naše kao što nekoć bijahu.

²²Nguni't itinakuwil mo kaming lubos, ikaw ay totoong napoot sa amin.

²²Il' nas hoćeš sasvim zabaciti i na nas se beskrajno srditi?