¹Ang aking diwa ay nanglulumo, ang aking mga kaarawan ay natatapos, ang libingan ay handa sa akin.

¹Brudt er min Ånd, mine Dage slukt, og Gravene venter mig;

²Tunay na may mga manunuya na kasama ako, at ang aking mata ay nananahan sa kanilang pamumungkahi.

²visselig, Spot er min Del, og bittert er, hvad mit Øje må skue.

³Magbigay ka ngayon ng sangla, panagutan mo ako ng iyong sarili; sinong magbubuhat ng mga kamay sa akin?

³Stil Sikkerhed for mig hos dig! Hvem anden giver mig Håndslag?

⁴Sapagka't iyong ikinubli ang kanilang puso sa pagunawa: kaya't hindi mo sila itataas.

⁴Thi du lukked deres Hjerte for Indsigt, derfor vil du ikke ophøje dem;

⁵Ang paglililo sa kaniyang mga kaibigan upang mahuli, ang mga mata nga ng kaniyang mga anak ay mangangalumata.

⁵den, der forråder Venner til Plyndring, hans Sønners Øjne hentæres.

⁶Nguni't ginawa rin niya akong kakutyaan ng bayan: at niluraan nila ako sa mukha.

⁶Til Mundheld har du gjort mig for Folk, jeg er blevet et Jærtegn for dem;

⁷Ang aking mata naman ay nanglalabo dahil sa kapanglawan. At ang madlang sangkap ko ay parang isang anino.

⁷mit Øje er sløvet af Kvide, som Skygger er mine Lemmer til Hobe;

⁸Mga matuwid na tao ay matitigilan nito, at ang walang sala ay babangon laban sa di banal.

⁸retsindige stivner af Rædsel ved sligt, over vanhellig harmes den skyldfri,

⁹Gayon ma'y magpapatuloy ang matuwid ng kaniyang lakad, at ang may malinis na mga kamay ay lalakas ng lalakas.

⁹men den retfærdige holder sin Vej, en renhåndet vokser i Kraft.

¹⁰Nguni't tungkol sa inyong lahat, magsiparito kayo ngayon uli; at hindi ako makakasumpong ng isang pantas sa gitna ninyo.

¹⁰Men I, mød kun alle frem igen, en Vismand fnder jeg ikke iblandt jer!

¹¹Ang aking mga kaarawan ay lumipas, ang aking mga panukala ay nangasira, sa makatuwid baga'y ang mga akala ng aking puso.

¹¹Mine Dage stunder mod Døden, brudt er mit Hjertes Ønsker;

¹²Kanilang ipinalit ang araw sa gabi: ang liwanag, wika nila, ay malapit sa kadiliman.

¹²Natten gør jeg til Dag, Lyset for mig er Mørke;

¹³Kung aking hanapin ang Sheol na parang aking bahay; kung aking ilatag ang aking higaan sa kadiliman:

¹³vil jeg håbe, får jeg dog Bolig i Døden, jeg reder i Mørket mit Leje,

¹⁴Kung sinabi ko sa kapahamakan: ikaw ay aking ama: sa uod: ikaw ay aking ina, at aking kapatid na babae;

¹⁴Graven kalder jeg Fader, Forrådnelsen Moder og Søster.

¹⁵Nasaan nga ang aking pagasa? At tungkol sa aking pagasa, sinong makakakita?

¹⁵Hvor er da vel mit Håb, og hvo kan øjne min Lykke?

¹⁶Lulusong sa mga pangawan ng Sheol, pagtataglay ng kapahingahan sa alabok.

¹⁶Mon de vil følge mig ned i Dødsriget, skal sammen vi synke i Støvet?