¹Kung paano ang niebe sa taginit, at kung paano ang ulan sa pagaani, gayon ang karangalan ay hindi nababagay sa mangmang.

¹Nagu lumi suvel ja vihm lõikusajal, nõnda ei sobi albile au.

²Kung paano ang maya sa kaniyang paggagala, kung paano ang langaylangayan sa kaniyang paglipad, gayon ang sumpa na walang kadahilanan ay hindi tumatalab.

²Nagu koduta lind, nagu lendav pääsuke, nõnda on teenimata needus: see ei lähe täide.

³Ang paghagupit ay sa kabayo, ang paningkaw ay sa asno, at ang pamalo ay sa likod ng mga mangmang.

³Hobusele piits, eeslile valjad ja alpide seljale vits.

⁴Huwag mong sagutin ang mangmang ng ayon sa kaniyang kamangmangan, baka ikaw man ay maging gaya rin niya.

⁴Ära vasta albile ta rumalust eeskujuks võttes, et sinagi ei saaks tema sarnaseks!

⁵Sagutin mo ang mangmang ayon sa kaniyang kamangmangan, baka siya'y maging pantas sa ganang kaniya.

⁵Vasta albile ta rumaluse peale, et ta ei hakkaks ennast targaks pidama!

⁶Siyang nagsusugo ng pasugo sa pamamagitan ng kamay ng mangmang naghihiwalay ng kaniyang mga paa, at umiinom sa kasiraan.

⁶Kes albiga sõna saadab, raiub eneselt jalad ja peab jooma vägivalda.

⁷Ang mga hita ng pilay ay nabibitin: gayon ang talinghaga sa bibig ng mga mangmang.

⁷Nagu lonkuri jalgade kõikumine on õpetussõna alpide suus.

⁸Kung paano ang isa'y nagbabalot ng isang bato sa isang lambanog, gayon ang nagbibigay ng karangalan sa mangmang.

⁸Otsekui asetaks kivi lingule, nõnda on albile au andmine.

⁹Kung paano ang tinik na tumutusok sa kamay ng lango, gayon ang talinghaga sa bibig ng mga mangmang.

⁹Otsekui joobnu kätte sattunud orjavits on õpetussõna alpide suus.

¹⁰Kung paano ang mamamana sumusugat sa lahat, gayon ang umupa sa mangmang at umuupa sa pagayongayon.

¹⁰Nagu kütt, kes haavab kõiki, on see, kes palkab albi või palkab möödujaid.

¹¹Kung paano ang aso na bumabalik sa kaniyang suka, gayon ang mangmang na umuulit ng kaniyang kamangmangan.

¹¹Nagu oma okse juurde tagasi pöörduv koer on oma rumalust kordav alp.

¹²Nakikita mo ba ang taong pantas sa ganang kaniyang sarili. May higit na pagasa sa mangmang kay sa kaniya.

¹²Kui näed meest, kes iseenese silmis on tark, siis on albil enam lootust kui temal.

¹³Sinabi ng tamad, may leon sa daan; isang leon ay nasa mga lansangan.

¹³Laisk ütleb: Noor lõvi on tee peal! Kiskja keset turgu!

¹⁴Kung paano ang pintuan ay pumipihit sa kaniyang bisagra, gayon ang tamad sa kaniyang higaan.

¹⁴Uks pöörleb hingedel, laisk oma asemel.

¹⁵Idinadampot ng tamad ang kaniyang kamay sa pinggan; napapagod siyang dalhin uli sa kaniyang bibig.

¹⁵Laisk pistab käe kaussi, aga ei viitsi seda suu juurde viia.

¹⁶Ang tamad ay lalong pantas sa ganang kaniyang sarili kay sa pitong tao na makapagbibigay katuwiran.

¹⁶Laisk on iseenese meelest targem kui seitse arukalt vastajat.

¹⁷Ang nagdaraan, at nakikialam sa pagaaway na hindi ukol sa kaniya, ay gaya ng humahawak ng aso sa mga tainga.

¹⁷Otsekui koera kõrvust haarab kinni see, kes mööda minnes vihastab riiu pärast, millega temal ei ole tegemist.

¹⁸Kung paano ang taong ulol na naghahagis ng mga dupong na apoy, mga pana, at kamatayan;

¹⁸Nagu meeletu, kes ammub tuliseid surmanooli,

¹⁹Gayon ang tao na nagdadaya sa kaniyang kapuwa, at nagsasabi, hindi ko ba ginagawa sa paglilibang?

¹⁹on mees, kes petab oma ligimest ja ütleb: Ma teen ju ainult nalja.

²⁰Sapagka't sa kakulangan ng gatong ay namamatay ang apoy: at kung saan walang mapaghatid-dumapit ay tumitigil ang pagkakaalit.

²⁰Puude puudusel kustub tuli, ja kui ei ole keelepeksjat, vaibub tüli.

²¹Kung paano ang mga uling sa mga baga, at ang kahoy sa apoy; gayon ang taong madaldal na nagpapaningas ng pagkakaalit.

²¹Mida söed hõõgusele ja puud tulele, seda on riiakas mees tüli õhutamisel.

²²Ang mga salita ng mapaghatid-dumapit ay parang mga masarap na subo, at nagsisibaba sa mga pinakaloob na bahagi ng tiyan.

²²Keelepeksja sõnad on nagu maiuspalad ja need lähevad otse sisikonna soppidesse.

²³Mga mapusok na labi at masamang puso ay parang sisidlang-lupa na nababalot ng dumi ng pilak.

²³Põlevad huuled ja kuri süda on nagu hõbevaabaga kaetud potitükk.

²⁴Ang nagtatanim ay nagpapakunwari ng kaniyang mga labi, nguni't siya'y naglalagay ng pagdaraya sa loob niya:

²⁴Vihkaja teeskleb huultega, aga südames ta haub pettust:

²⁵Pagka siya'y nagsasalitang mainam, huwag mo siyang paniwalaan; sapagka't may pitong karumaldumal sa kaniyang puso:

²⁵kui ta teeb oma hääle mahedaks, siis ära usu teda, sest tal on seitse jäledust südames.

²⁶Bagaman ang kaniyang pagtatanim ay magtakip ng karayaan, at ang kaniyang kasamaan ay lubos na makikilala sa harap ng kapisanan.

²⁶Vihkamine katab ennast kavalasti, aga koguduses tuleb ta kurjus ilmsiks.

²⁷Ang humuhukay ng lungaw ay mabubuwal doon: at siyang nagpapagulong ng bato, ay babalikan nito siya.

²⁷Kes kaevab augu, langeb ise sinna sisse, ja kes paneb kivi veerema, selle peale see veereb tagasi.

²⁸Ang sinungaling na dila ay nagtatanim sa mga sinaktan niya; at ang bibig ng kunwang mapagpuri ay gumagawa ng kapahamakan.

²⁸Valelik keel vihkab oma ohvreid, ja meelitaja suu valmistab hukatuse.