1Ako ang tao na nakakita ng pagdadalamhati sa pamalo ng iyong poot.
1Ég er maðurinn, sem eymd hefi reynt undir sprota reiði hans.
2Ako'y kaniyang pinatnubayan at pinalakad sa kadiliman, at hindi sa liwanag.
2Mig hefir hann rekið og fært út í myrkur og niðdimmu.
3Tunay na laban sa akin ay kaniyang iginagalaw ang kaniyang kamay na muli't muli buong araw.
3Já, gegn mér snýr hann æ að nýju hendi sinni allan daginn.
4Ang aking laman at aking balat ay pinatanda niya; kaniyang binali ang aking mga buto.
4Hann hefir tálgað af mér hold mitt og hörund, brotið sundur bein mín,
5Ako'y kinalaban niya, at kinulong ako ng hirap at pagdaramdam.
5hlaðið hringinn í kringum mig fári og mæðu,
6Kaniyang pinatahan ako sa mga madilim na dako, gaya ng nangamatay nang malaon.
6hneppt mig í myrkur eins og þá sem dánir eru fyrir löngu.
7Kaniyang binakuran ako na anopa't ako'y hindi makalabas; kaniyang pinabigat ang aking tanikala.
7Hann hefir girt fyrir mig, svo að ég kemst ekki út, gjört fjötra mína þunga.
8Oo, pagka ako'y dumadaing, at humihinging tulong, kaniyang pinagsasarhan ang aking daing.
8Þótt ég hrópi og kalli, hnekkir hann bæn minni.
9Kaniyang binakuran ang aking mga daan ng tinabas na bato, kaniyang iniliko ang aking mga landas.
9Hann girti fyrir vegu mína með höggnum steinum, gjörði stigu mína ófæra.
10Siya'y parang oso na nagaabang sa akin, parang leon sa mga kubling dako.
10Hann var mér eins og björn, sem situr um bráð, eins og ljón í launsátri.
11Kaniyang iniligaw ang aking mga lakad, at ako'y pinagwaraywaray niya; kaniyang ipinahamak ako;
11Hann hefir leitt mig afleiðis og tætt mig sundur, hann hefir látið mig eyddan,
12Kaniyang iniakma ang kaniyang busog, at ginawa akong pinaka tanda sa pana.
12hann hefir bent boga sinn og reist mig að skotspæni fyrir örina,
13Ang mga pana ng kaniyang lalagyan ng pana ay kaniyang isinasaksak sa aking mga bato ng katawan.
13hefir sent í nýru mín sonu örvamælis síns.
14Ako'y naging kakutyaan sa aking buong bayan, at kanilang awit buong araw.
14Ég varð öllum þjóðum að athlægi, þeim að háðkvæði liðlangan daginn.
15Kaniyang pinuspos ako ng kapanglawan, kaniyang sinuya ako ng ajenjo.
15Hann mettaði mig á beiskum jurtum, drykkjaði mig á malurt
16Kaniya namang biningot ang aking mga ngipin ng mga maliliit na grava; kaniyang tinabunan ako ng mga abo.
16og lét tennur mínar myljast sundur á malarsteinum, lét mig velta mér í ösku.
17At iyong inilayo ang aking kaluluwa sa kapayapaan; ako'y nakalimot ng kaginhawahan.
17Þú sviptir sálu mína friði, ég gleymdi því góða
18At aking sinabi, Ang lakas ko'y nawala, at ang aking pagasa sa Panginoon.
18og sagði: ,,Horfinn er lífskraftur minn, von mín fjarri Drottni.``
19Alalahanin mo ang aking pagdadalamhati at ang aking karalitaan, ang ajenjo at ng apdo.
19Minnstu eymdar minnar og mæðu, malurtarinnar og eitursins.
20Ang kaluluwa ko'y naaalaala pa nila, at napangumbaba sa loob ko.
20Sál mín hugsar stöðugt um þetta og er döpur í brjósti mér.
21Ito ang ginugunita ko sa aking pagiisip; kaya't may pagasa ako.
21Þetta vil ég hugfesta, þess vegna vil ég vona:
22Sa mga kaawaan nga ng Panginoon ay hindi tayo nalipol, sapagka't ang kaniyang mga habag ay hindi nauubos.
22Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda,
23Ang mga yao'y bago tuwing umaga, dakila ang inyong pagtatapat.
23hún er ný á hverjum morgni, mikil er trúfesti þín!
24Ang Panginoon ay aking bahagi, sabi ng aking kaluluwa; kaya't ako'y aasa sa kaniya.
24Drottinn er hlutdeild mín, segir sál mín, þess vegna vil ég vona á hann.
25Ang Panginoon ay mabuti sa kanila na nangaghihintay sa kaniya, sa kaluluwa na humahanap sa kaniya.
25Góður er Drottinn þeim er á hann vona, og þeirri sál er til hans leitar.
26Mabuti nga na ang tao ay umasa at maghintay na tahimik sa pagliligtas ng Panginoon.
26Gott er að bíða hljóður eftir hjálp Drottins.
27Mabuti nga sa tao na magpasan ng pamatok sa kaniyang kabataan.
27Gott er fyrir manninn að bera ok í æsku.
28Maupo siyang magisa at tumahimik, sapagka't kaniyang iniatang sa kaniya.
28Hann sitji einmana og hljóður, af því að Hann hefir lagt það á hann.
29Sumubsob siya sa alabok, kung gayo'y magkakaroon siya ng pagasa.
29Hann beygi munninn ofan að jörðu, vera má að enn sé von,
30Ibigay niya ang kaniyang pisngi sa sumasakit sa kaniya; mapuspos siya ng kadustaan.
30hann bjóði þeim kinnina sem slær hann, láti metta sig með smán.
31Sapagka't ang Panginoon ay hindi magtatakuwil magpakailan man.
31Því að ekki útskúfar Drottinn um alla eilífð,
32Sapagka't bagaman siya'y nagpapapanglaw, gayon ma'y magpapakita siya ng habag ayon sa kasaganaan ng kaniyang mga kaawaan.
32heldur miskunnar hann aftur, þegar hann hrellir, eftir sinni miklu náð.
33Sapagka't siya'y hindi kusang dumadalamhati, o nagpapapanglaw man sa mga anak ng mga tao.
33Því að ekki langar hann til að þjá né hrella mannanna börn.
34Na yapakan sa ilalim ng paa ang lahat ng bihag sa lupa.
34Að menn troða undir fótum alla bandingja landsins,
35Na iliko ang matuwid ng tao sa harap ng mukha ng Kataastaasan,
35að menn halla rétti manns fyrir augliti hins Hæsta,
36Na iligaw ang tao sa kaniyang usap, hindi kinalulugdan ng Panginoon.
36að menn beita mann ranglæti í máli hans, _ skyldi Drottinn ekki sjá það?
37Sino siya na nagsasabi, at nangyayari, kung hindi iniuutos ng Panginoon?
37Hver er sá er talaði, og það varð, án þess að Drottinn hafi boðið það?
38Hindi baga sa bibig ng Kataastaasan nanggagaling ang masama't mabuti?
38Fram gengur ekki af munni hins Hæsta bæði hamingja og óhamingja?
39Bakit dumadaing ang taong may buhay, ang tao dahil sa parusa sa kaniyang mga kasalanan?
39Hví andvarpar maðurinn alla ævi? Hver andvarpi yfir eigin syndum!
40Ating usisain at suriin ang ating mga lakad, at manumbalik sa Panginoon.
40Rannsökum breytni vora og prófum og snúum oss til Drottins.
41Igawad natin ang ating puso sangpu ng ating mga kamay sa Dios sa langit.
41Fórnum hjarta voru og höndum til Guðs í himninum.
42Kami ay sumalangsang at nanghimagsik; ikaw ay hindi nagpatawad.
42Vér höfum syndgað og verið óhlýðnir, þú hefir ekki fyrirgefið,
43Tinakpan mo ang iyong sarili ng galit at hinabol mo kami; ikaw ay pumatay, ikaw ay hindi naawa.
43þú hefir hulið þig í reiði og ofsótt oss, myrt vægðarlaust,
44Tinakpan mo ang iyong sarili ng alapaap, na anopa't hindi makadaan ang anomang panalangin.
44þú hefir hulið þig í skýi, svo að engin bæn kemst í gegn.
45Iyong ginawa kaming parang tapon at dumi sa gitna ng mga bayan.
45Þú gjörðir oss að afhraki og viðbjóð mitt á meðal þjóðanna.
46Ibinukang maluwang ng lahat naming kaaway ang kanilang bibig laban sa amin.
46Yfir oss glenntu upp ginið allir óvinir vorir.
47Takot at ang hukay ay dumating sa amin, ang pagkasira at pagkagiba.
47Geigur og gildra urðu hlutskipti vort, eyðing og tortíming.
48Ang mata ko'y dumadaloy ng mga ilog ng tubig, dahil sa pagkapahamak ng anak na babae ng aking bayan.
48Táralækir streyma af augum mér út af tortíming þjóðar minnar.
49Ang mata ko'y dinadaluyan at hindi naglilikat, na walang pagitan.
49Hvíldarlaust fljóta augu mín í tárum, án þess að hlé verði á,
50Hanggang sa ang Panginoon ay tumungo, at tumingin mula sa langit.
50uns niður lítur og á horfir Drottinn af himnum.
51Kinikilos ng aking mata ang aking kaluluwa, dahil sa lahat na anak na babae ng aking bayan.
51Auga mitt veldur sál minni kvöl, vegna allra dætra borgar minnar.
52Lubha nila akong hinahabol na parang ibon, na mga kaaway kong walang kadahilanan.
52Með ákefð eltu mig, eins og fugl, þeir er voru óvinir mínir án saka.
53Kanilang pinaikli ang aking buhay sa bilangguan at hinagis ako ng bato.
53Þeir gjörðu því nær út af við mig í gryfju og köstuðu steinum á mig.
54Tubig ay nagsisihuho sa aking ulo; aking sinabi, Ako'y nahiwalay.
54Vatn flóði yfir höfuð mitt, ég hugsaði: ,,Ég er frá.``
55Ako'y tumawag sa iyong pangalan, Oh Panginoon, mula sa kababababaang hukay.
55Ég hrópaði á nafn þitt, Drottinn, úr hyldýpi gryfjunnar.
56Iyong dininig ang aking tinig; huwag mong ikubli ang iyong pakinig sa aking hingal, sa aking daing.
56Þú heyrðir hróp mitt: ,,Byrg ekki eyra þitt, kom mér til fróunar, kom mér til hjálpar.``
57Ikaw ay lumapit sa araw na ako'y tumawag sa iyo; iyong sinabi, Huwag kang matakot.
57Þú varst nálægur, þá er ég hrópaði til þín, sagðir: ,,Óttastu ekki!``
58Oh Panginoon, iyong ipinagsanggalang ang mga usap ng aking kaluluwa; iyong tinubos ang aking buhay.
58Þú varðir, Drottinn, mál mitt, leystir líf mitt.
59Oh Panginoon, iyong nakita ang aking pagkakamali; hatulan mo ang aking usap.
59Þú hefir, Drottinn, séð undirokun mína, rétt þú hluta minn!
60Iyong nakita ang lahat nilang panghihiganti, at ang lahat nilang pasiya laban sa akin.
60Þú hefir séð alla hefnigirni þeirra, allt ráðabrugg þeirra gegn mér,
61Iyong narinig ang kanilang pagduwahagi, Oh Panginoon, at lahat nilang pasiya laban sa akin,
61þú hefir heyrt smánanir þeirra, Drottinn, allt ráðabrugg þeirra í gegn mér,
62Ang mga labi ng nagsisibangon laban sa akin, at ang kanilang pasiya laban sa akin buong araw.
62skraf mótstöðumanna minna og hinar stöðugu ráðagjörðir þeirra gegn mér.
63Masdan mo ang kanilang pagupo, at ang kanilang pagtayo; ako ang kanilang awit.
63Lít þú á, hvort sem þeir sitja eða standa, þá er ég háðkvæði þeirra.
64Ikaw ay magbibigay sa kanila ng kagantihan, Oh Panginoon, ayon sa gawa ng kanilang mga kamay.
64Þú munt endurgjalda þeim, Drottinn, eins og þeir hafa til unnið.
65Iyong papagmamatigasin ang kanilang puso, ang iyong sumpa sa kanila.
65Þú munt leggja hulu yfir hjarta þeirra, bölvan þín komi yfir þá.Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.
66Iyong hahabulin sila sa galit, at iyong lilipulin sila mula sa silong ng langit ng Panginoon.
66Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.