1Iyong alalahanin, Oh Panginoon, kung anong dumating sa amin: iyong masdan, at tingnan ang aming pagkadusta.
1Kom i hu, Herre, det som har hendt oss, sku og se hvor vi blir hånet!
2Ang aming mana ay napasa mga taga ibang lupa, ang aming mga bahay ay sa mga taga ibang bayan.
2Vår arv er gått over til fremmede, våre hus til utlendinger.
3Kami ay mga ulila at walang ama; ang aming mga ina ay parang mga bao.
3Vi er blitt farløse, har ingen far; våre mødre er som enker.
4Aming ininom ang aming tubig sa halaga ng salapi; ang aming kahoy ay ipinagbibili sa amin.
4Vi må kjøpe det vann vi drikker, vår ved må vi betale.
5Ang mga manghahabol sa amin ay nangasa aming mga leeg: kami ay mga pagod, at walang kapahingahan.
5Våre forfølgere er på nakken av oss; vi er trette, vi får ingen hvile.
6Kami ay nakipagkamay sa mga taga Egipto, at sa mga taga Asiria, upang mangabusog ng tinapay.
6Til Egypten har vi overgitt oss, og til Assyria, for å bli mettet med brød.
7Ang aming mga magulang ay nagkasala at wala na; At aming pinasan ang kanilang mga kasamaan.
7Våre fedre har syndet, de er ikke mere; vi bærer deres misgjerninger.
8Mga alipin ay nangagpupuno sa amin: walang magligtas sa amin sa kanilang kamay.
8Træler hersker over oss; ingen river oss ut av deres hånd.
9Aming tinatamo ang aming tinapay sa pamamagitan ng kapahamakan ng aming buhay, dahil sa tabak sa ilang.
9Med fare for vårt liv henter vi vårt brød, truet av ørkenens sverd.
10Ang aming balat ay maitim na parang hurno, dahil sa maningas na init ng kagutom.
10Vår hud brenner som en ovn av hungerens luer.
11Kanilang dinahas ang mga babae, sa Sion, ang mga dalaga sa mga bayan ng Juda.
11Kvinner har de krenket i Sion, jomfruer i Judas byer.
12Ang mga prinsipe ay nangabibitin ng kanilang kamay: ang mga mukha ng mga matanda ay hindi iginagalang.
12Fyrster har de hengt, de gamles åsyn har de ikke hedret.
13Ang mga binata ay nangagpapasan ng gilingan, at ang mga bata ay nangadudulas sa lilim ng kahoy.
13Unge menn bar kvernen, og gutter segnet under vedbøren.
14Ang mga matanda ay wala na sa pintuang-bayan. Ang mga binata'y wala na sa kanilang mga tugtugin.
14De gamle sitter ikke mere i porten, de unge menn ikke mere ved sin strengelek.
15Ang kagalakan ng aming puso ay naglikat; ang aming sayaw ay napalitan ng tangisan.
15Med vårt hjertes glede er det forbi, vår dans er omskiftet til sorg.
16Ang putong ay nahulog mula sa aming ulo: sa aba namin! sapagka't kami ay nangagkasala.
16Kronen er falt av vårt hode; ve oss, vi har syndet.
17Dahil dito ang aming puso ay nanglulupaypay; dahil sa mga bagay na ito ay nagdidilim ang aming mga mata;
17Derfor er vårt hjerte sykt, derfor er våre øine blitt dimme,
18Dahil sa bundok ng Sion na nasira; nilalakaran ng mga zora.
18for Sions bergs skyld, som er øde; rever løper om på det.
19Ikaw, Oh Panginoon, nananatili magpakailan man: ang iyong luklukan ay sa sali't saling lahi.
19Du, Herre, troner til evig tid, din trone blir fra slekt til slekt.
20Bakit mo kami nililimot magpakailan man, at pinababayaan mo kaming totoong malaon?
20Hvorfor skulde du glemme oss evig, forlate oss for så lang en tid?
21Manumbalik ka sa amin, Oh Panginoon, at kami ay manunumbalik: baguhin mo ang aming mga araw na gaya nang una.
21Herre, før oss atter til dig, så vi kan komme tilbake! Forny våre dager, så de blir som i fordums tid!
22Nguni't itinakuwil mo kaming lubos, ikaw ay totoong napoot sa amin.
22For skulde du rent ha forkastet oss? Skulde du være så storlig vred på oss?