1Magsiawit kayo ng malakas sa Dios na ating kalakasan: mangagkaingay kayo na may kagalakan sa Dios ni Jacob,
1Til sangmesteren, efter Gittit*; av Asaf. / {* SLM 8, 1.}
2Magsiawit kayo at dalhin ninyo rito ang pandereta, ang masayang alpa sangpu ng salterio.
2Juble for Gud, vår styrke, rop med glede for Jakobs Gud!
3Magsihihip kayo ng pakakak sa bagong buwan, sa kabilugan ng buwan, sa ating dakilang kapistahan.
3Stem i sang og la pauken lyde, den liflige citar tillikemed harpen!
4Sapagka't pinakapalatuntunan sa Israel, ayos ng Dios ni Jacob.
4Støt i basun i måneden*, ved fullmånen, på vår høitids dag! / {* 2MO 12, 2 fg.}
5Kaniyang inilagay na pinakapatotoo sa Jose, nang siya'y lumabas na maglakbay sa lupain ng Egipto: na aking kinaringgan ng wika na di ko nauunawa.
5For det er en lov for Israel, en rett for Jakobs Gud.
6Aking inihiwalay ang kaniyang balikat sa pasan: ang mga kamay niya'y napabitiw sa luwelang.
6Han satte det til et vidnesbyrd i Josef da han* drog ut gjennem Egyptens land. - Jeg hørte en røst som jeg ikke kjente:** / {* d.e. Josef.} / {** 5MO 4, 33 fg. 5, 22 fg.}
7Ikaw ay tumawag sa kabagabagan, at iniligtas kita; sinagot kita sa lihim na dako ng kulog; sinubok kita sa tubig ng Meriba. (Selah)
7Jeg fridde hans skulder fra byrden, hans hender slapp fri fra bærekurven.
8Dinggin mo, Oh bayan ko, at ako'y sasaksi sa iyo: Oh Israel, kung ikaw ay makikinig sa akin!
8I nøden ropte du, og jeg fridde dig ut; jeg svarte dig, skjult i tordenskyen, jeg prøvde dig ved Meriba-vannene. Sela.
9Hindi magkakaroon ng ibang dios sa iyo; at hindi ka man sasamba sa anomang ibang dios.
9Hør, mitt folk, og jeg vil vidne for dig! Israel, o, at du vilde høre mig:
10Ako ang Panginoon mong Dios, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Egipto: bukhin mong maluwang ang iyong bibig, at aking pupunuin.
10Det skal ikke være nogen fremmed gud hos dig, og du skal ikke tilbede utlendingens gud.
11Nguni't hindi nakinig sa aking tinig ang bayan ko; at hindi ako sinunod ng Israel.
11Jeg er Herren din Gud, som førte dig op av Egyptens land; lukk din munn vidt op, at jeg kan fylle den!
12Sa gayo'y aking pinasunod sa pagmamatigas ng kanilang puso, upang sila'y makalakad sa kanilang sariling mga payo.
12Men mitt folk hørte ikke min røst, og Israel vilde ikke lyde mig.
13Oh kung ako'y didinggin ng aking bayan, kung ang Israel ay lalakad sa aking mga daan!
13Så lot jeg dem fare i sitt hjertes hårdhet, forat de skulde vandre i sine egne onde råd.
14Aking pasusukuing madali ang kanilang mga kaaway, at ibabalik ko ang aking kamay laban sa kanilang mga kaaway.
14O, at mitt folk vilde høre mig, og at Israel vilde vandre på mine veier!
15Ang mga mapagtanim sa Panginoon ay magsisisuko sa kaniya: nguni't ang kanilang panahon ay mananatili kailan man,
15Om en liten stund vilde jeg da ydmyke deres fiender og vende min hånd imot deres motstandere.
16Kaniya ring pakakanin sila ng katabaan ng trigo: at ng pulot na mula sa bato ay bubusugin kita.
16De som hater Herren, skulde smigre for dem, og deres tid skulde vare evindelig.
17Og han skulde fø dem med den beste hvete, og jeg skulde mette dig med honning fra klippen.