1Anak ko, pakinggan mo ang aking karunungan; ikiling mo ang iyong pakinig sa aking unawa:
1Sin moj, na modrost mojo pazi, proti umnosti moji nagni uho svoje,
2Upang makapagingat ka ng kabaitan, at upang ang iyong mga labi ay makapagingat ng kaalaman.
2da obdržiš premišljenost in ustne tvoje ohranijo spoznanje.
3Sapagka't ang mga labi ng masamang babae ay tumutulo ng pulot, at ang kaniyang bibig ay madulas kay sa langis:
3Zakaj med cede ustne tujke in glajša od olja so usta njena.
4Nguni't ang kaniyang huling wakas ay mapait kay sa ahenho, matalas na parang tabak na may talim sa magkabila.
4Ali njen konec je grenek kakor pelin, oster kakor dvorezen meč.
5Ang kaniyang mga paa ay nagsisibaba sa kamatayan; ang kaniyang mga hakbang ay nagsisihawak sa Sheol;
5Noge njene gredo v smrt, v kraj mrtvih držé stopinje njene.
6Na anopa't hindi niya nasusumpungan ang kapanatagan ng landas ng buhay; ang kaniyang mga lakad ay hindi panatag, at hindi niya nalalaman.
6Še mar ji ni, da bi krenila na pot življenja; po krivih stezah hodi, a ne ve tega.
7Ngayon nga, mga anak ko, dinggin ninyo ako, at huwag kayong magsihiwalay sa mga salita ng aking bibig.
7Sedaj torej, sinovi, poslušajte me in ne odstopajte od besed mojih ust.
8Ilayo mo ang iyong lakad sa kaniya, at huwag kang lumapit sa pintuan ng kaniyang bahay:
8Daleč od nje hodi svojo pot in ne bližaj se durim hiše njene,
9Baka mo ibigay ang iyong karangalan sa iba, at ang iyong mga taon sa mga mabagsik:
9da ne bi dal drugim dike svoje in let svojih grozovitniku;
10Baka ang mga di kilalang babae ay mapuno ng iyong kalakasan; at ang iyong mga pinagpagalan ay mapasa bahay ng kaapid;
10da ne bi se sitili tujci s premoženjem tvojim in trudi tvoji ostali v hiši inostranca.
11At ikaw ay manangis sa iyong huling wakas, pagka ang iyong laman at ang iyong katawan ay natunaw,
11In ne bi zdihoval ob koncu svojem, ko se ti posuši meso in telo,
12At iyong sabihin, bakit ko kinayamutan ang turo, at hinamak ng aking puso ang saway:
12in govoril: „Kako sem sovražil pouk in svarjenje je zametalo srce moje!
13Ni hindi ko man sinunod ang tinig ng aking mga tagapagturo, O ikiling ko man ang aking pakinig sa kanila na mga nagturo sa akin!
13Poslušal nisem glasú učiteljev svojih, ne ušesa svojega nagibal k njim, ki so me učili.
14Ako'y malapit sa lahat ng kasamaan sa gitna ng kapisanan at ng kapulungan.
14Skoraj da nisem obtičal v vsej nesreči sredi zbora in občine!“
15Uminom ka ng tubig sa iyong sariling tipunan ng tubig, at sa nagsisiagos na tubig sa iyong sariling balon.
15Pij vodo iz lastnega vodnjaka in kar ti priteka iz tvojega studenca!
16Mananabog ba ang iyong mga bukal sa kaluwangan, at mga agos ng tubig sa mga lansangan?
16Ali naj se ven razlivajo viri tvoji, po ulicah tvoji potoki?
17Maging iyong magisa, at huwag sa di kilala na kasama mo.
17Imej jih sam zase, a ne za tujce s seboj vred.
18Pagpalain ang iyong bukal; at magalak ka sa asawa ng iyong kabataan.
18Blagoslovljen bodi vrelec tvoj in veseli se žene mladosti svoje,
19Gaya ng maibiging usa at ng masayang usang babae, bigyan kang katiwasayan ng kaniyang dibdib sa buong panahon; at laging malugod ka sa kaniyang pagibig.
19košute predrage, gazele drežestne –! prsi njene naj te mamijo vsak čas, vedno hodi zamaknjen v njeno ljubezen!
20Sapagka't bakit ka malulugod, anak ko, sa ibang babae, at yayakap sa sinapupunan ng di kilala?
20Ker zakaj bi taval, sin moj, s tujko in bi objemal prsi tuje ženske?
21Sapagka't ang mga lakad ng tao ay nasa harap ng mga mata ng Panginoon, at kaniyang pinapatag ang lahat niyang mga landas.
21Kajti pred očmi GOSPODOVIMI so pota vsakega in on meri vse steze njegove.
22Ang sarili niyang mga kasamaan ay kukuha sa masama. At siya'y matatalian ng mga panali ng kaniyang kasalanan.
22Brezbožnika ujamejo krivice njegove in vrvi greha njegovega ga bodo držale.Umre, ker mu nedostaje pouka, in v obilosti nespameti svoje bo blodil.
23Siya'y mamamatay sa kakulangan ng turo; at sa kadahilanan ng kaniyang pagkaulol ay maliligaw siya.
23Umre, ker mu nedostaje pouka, in v obilosti nespameti svoje bo blodil.