1Babil ırmakları kıyısında oturupSiyonu andıkça ağladık;
1Apud la riveroj de Babel Ni sidis kaj ploris, Rememorante Cionon.
2Çevredeki kavaklaraLirlerimizi astık.
2Sur la salikoj tie Ni pendigis niajn harpojn.
3Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler,Bize zulmedenler bizden şenlik istiyor,‹‹Siyon ezgilerinden birini okuyun bize!›› diyorlardı.
3CXar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn, Kaj niaj mokantoj gxojon, dirante: Kantu al ni el la kantoj de Cion.
4Nasıl okuyabiliriz RABbin ezgisiniEl toprağında?
4Kiel ni kantos sur fremda tero La kanton de la Eternulo?
5Ey Yeruşalim, seni unutursam,Sağ elim kurusun.
5Se mi forgesos vin, ho Jerusalem, Tiam forgesigxu mia dekstra mano;
6Seni anmaz,Yeruşalimi en büyük sevincimden üstün tutmazsam,Dilim damağıma yapışsın!
6Algluigxu mia lango al mia palato, Se mi vin ne memoros, Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj gxojoj.
7Yeruşalimin düştüğü gün,‹‹Yıkın onu, yıkın temellerine kadar!››Diyen Edomluların tavrını anımsa, ya RAB.
7Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom La tagon de Jerusalem, kiam ili diris: Detruu, detruu gxis gxia fundamento.
8Ey sen, yıkılası Babil kızı,Bize yaptıklarınıSana ödetecek olana ne mutlu!
8Ho ruinigema filino de Babel! Bone estos al tiu, Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
9Ne mutlu senin yavrularını tutupKayalarda parçalayacak insana!
9Bone estos al tiu, Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur sxtono.