1‹‹Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu,Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?
1Manusia itu seperti dipaksa berjuang; hidupnya berat seperti hidup seorang upahan;
2Gölgeyi özleyen köle,Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,
2seperti budak yang merindukan naungan; seperti buruh yang menantikan imbalan.
3Miras olarak bana boş aylar verildi,Payıma sıkıntılı geceler düştü.
3Bulan demi bulan hidupku tanpa tujuan; malam demi malam hatiku penuh kesedihan.
4Yatarken, ‹Ne zaman kalkacağım› diye düşünüyorum,Ama gece uzadıkça uzuyor,Gün doğana dek dönüp duruyorum.
4Bila aku pergi tidur, malam merentang panjang; kurindukan fajar, tak dapat kuberbaring tenang.
5Bedenimi kurt, kabuk kaplamış,Çatlayan derimden irin akıyor.
5Tubuhku penuh cacing dan kerak darah; kulitku luka dan mengeluarkan nanah.
6‹‹Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı,Umutsuz tükenmekte.
6Hidupku yang tanpa harap itu melaju menuju akhirnya, lebih laju daripada penenun menjalankan sekocinya.
7Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa,Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.
7Ingatlah, ya Allah, hidupku hanya hembusan napas; kebahagiaanku hilang, tak meninggalkan bekas.
8Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek,Senin gözlerin üzerimde olacak,Ama ben yok olacağım.
8Kini Engkau melihat aku--tetapi itu tidak lama. Jika nanti aku Kaucari, maka sudah tiada.
9Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi,Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz.
9Seperti awan yang meredup lalu menghilang, manusia pun mati, tak akan kembali pulang. Semua orang yang pernah mengenal dia, lupa kepadanya dan tak lagi mengingatnya.
10Bir daha evine dönmez,Bulunduğu yer artık onu tanımaz.
10(7:9)
11‹‹Bu yüzden sessiz kalmayacak,İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim;Canımın acısıyla yakınacağım.
11Sebab itu aku tak dapat tinggal diam! Rasa pedih dan pahitku tak dapat kupendam. Aku harus membuka mulutku, dan mencurahkan isi hatiku.
12Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki,Başıma bekçi koydun?
12Mengapa aku ini terus Kauawasi dan Kaujaga? Apakah aku ini naga laut yang berbahaya?
13Yatağım beni rahatlatır,Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,
13Aku berbaring dan mencoba melepaskan lelah; aku mencari keringanan bagi hatiku yang gundah.
14Beni düşlerle korkutuyor,Görümlerle yıldırıyorsun.
14Tetapi Kautakuti aku dengan impian; Kaudatangkan mimpi buruk dan khayalan.
15Öyle ki, boğulmayı,Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.
15Sehingga aku lebih suka dicekik lalu mati daripada hidup dalam tubuh penuh derita ini.
16Yaşamımdan tiksiniyor,Sonsuza dek yaşamak istemiyorum;Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.
16Aku lelah dan jemu hidup; aku ingin mati! Biarkan aku, sebab hidupku tidak berarti.
17‹‹İnsan ne ki, onu büyütesin,Üzerinde kafa yorasın,
17Mengapa manusia begitu penting bagi-Mu? Mengapa tindakannya Kauperhatikan selalu?
18Her sabah onu yoklayasın,Her an onu sınayasın?
18Kauselidiki dia setiap pagi, dan setiap saat dia Kauuji.
19Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın,Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?
19Kapankah Engkau berpaling daripadaku, sehingga sempat aku menelan ludahku?
20Günah işledimse, ne yaptım sana,Ey insan gözcüsü?Niçin beni kendine hedef seçtin?Sana yük mü oldum?
20Hai Penjagaku, rugikah Engkau karena dosaku? Mengapa Kaupakai aku sebagai sasaran panah-Mu? Begitu beratkah aku membebani diri-Mu?
21Niçin isyanımı bağışlamaz,Suçumu affetmezsin?Çünkü yakında toprağa gireceğim,Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.››
21Tidak dapatkah Engkau mengampuni dosaku? Tidak mungkinkah Engkau menghapuskan salahku? Sebentar lagi aku terbaring dalam kuburan, dan bila Kaucari aku, tak akan Kaudapatkan."