1Ya RAB, Davutun hatırı için,Çektiği bütün zorlukları,Sana nasıl ant içtiğini,Yakupun güçlü Tanrısına adak adadığını anımsa:
1En sang ved festreisene. Herre, gi David lønn for hans møie,
3‹‹Evime gitmeyeceğim,Yatağıma uzanmayacağım,
2han som tilsvor Herren, gav Jakobs Veldige det løfte:
4Gözlerime uyku girmeyecek,Göz kapaklarım kapanmayacak,
3Jeg vil ikke gå inn i mitt huses telt, jeg vil ikke stige op på min sengs leie,
5RABbe bir yer,Yakupun güçlü Tanrısına bir konut buluncaya dek.››
4jeg vil ikke unne mine øine søvn, mine øielokk slummer,
6Antlaşma Sandığının Efratada olduğunu duyduk,Onu Yaar kırlarında bulduk.
5før jeg finner et sted for Herren, en bolig for Jakobs Veldige!
7‹‹RABbin konutuna gidelim,Ayağının taburesi önünde tapınalım›› dedik.
6Se, vi hørte om den* i Efrata**, vi fant den i skogsbygden***. / {* d.e. paktens ark.} / {** 1MO 35, 19.} / {*** Kirjat-Jearim.}
8Çık, ya RAB, yaşayacağın yere,Gücünü simgeleyen sandıkla birlikte.
7Vi vil komme til hans bolig, vi vil tilbede for hans føtters skammel.
9Kâhinlerin doğruluğu kuşansın,Sadık kulların sevinç çığlıkları atsın.
8Reis dig, Herre, og kom til ditt hvilested, du og din styrkes ark!
10Kulun Davutun hatırı için,Meshettiğin krala yüz çevirme.
9La dine prester klæ sig i rettferd og dine fromme rope med fryd!
11RAB Davuta kesin ant içti,Andından dönmez:‹‹Senin soyundan birini tahtına oturtacağım.
10For Davids, din tjeners skyld vise du ikke din salvedes åsyn tilbake!
12Eğer oğulların antlaşmama,Vereceğim öğütlere uyarlarsa,Onların oğulları da sonsuza dekSenin tahtına oturacak.››
11Herren har svoret David en sann ed, som han ikke vil gå fra: Av ditt livs frukt vil jeg sette konger på din trone;
13Çünkü RAB Siyonu seçti,Onu konut edinmek istedi.
12dersom dine barn holder min pakt og mine vidnesbyrd, som jeg vil lære dem, da skal også deres barn for all tid sitte på dine trone.
14‹‹Sonsuza dek yaşayacağım yer budur›› dedi,‹‹Burada oturacağım, çünkü bunu kendim istedim.
13For Herren har utkåret Sion, han har attrådd det til sin bolig:
15Çok bereketli kılacağım erzağını,Yiyecekle doyuracağım yoksullarını.
14Dette er mitt hvilested til evig tid; her vil jeg bo, fordi jeg har attrådd det.
16Kurtuluşla donatacağım kâhinlerini;Hep sevinç ezgileri söyleyecek sadık kulları.
15Dets mat vil jeg velsigne, dets fattige vil jeg mette med brød,
17Burada Davut soyundan güçlü bir kral çıkaracağım,Meshettiğim kralın soyunuIşık olarak sürdüreceğim.
16og dets prester vil jeg klæ med fryd.
18Düşmanlarını utanca bürüyeceğim,Ama onun başındaki taç parıldayacak.››
17Der vil jeg la et horn vokse op for David, gjøre i stand en lampe for min salvede.
18Hans fiender vil jeg klæ i skam, men på ham skal hans krone stråle.