1Sonunda Eyüp ağzını açtı ve doğduğu güne lanet edip şöyle dedi:
1Potom otvoril Job svoje ústa a zlorečil svojmu dňu.
3‹‹Doğduğum gün yok olsun,‹Bir oğul doğdu› denen gece yok olsun!
2A tak odpovedal Job a riekol:
4Karanlığa bürünsün o gün,Yüce Tanrı onunla ilgilenmesin,Üzerine ışık doğmasın.
3Oj, aby bol zahynul deň, v ktorom som sa narodil, a noc, ktorá povedala: Chlapča sa počalo.
5Karanlık ve ölüm gölgesi sahip çıksın o güne,Bulut çöksün üzerine;Işığını karanlık söndürsün.
4Nech sa obráti ten deň na tmu; nech sa nepýta po ňom Bôh s hora, ani nech nezasvieti naň svetlosť;
6Zifiri karanlık yutsun o geceyi,Yılın günleri arasında sayılmasın,Aylardan hiçbirine girmesin.
5nech si ho vymenia tma a tôňa smrti, nech prebýva na ňom mrákava, a nech ho predesia čierňavy dňa!
7Kısır olsun o gece,Sevinç sesi duyulmasın içinde.
6Nech ta soberie tú noc mrákota; nech nie je pripojená ku dňom roku, nech nevojde do počtu mesiacov!
8Günleri lanetleyenler,Livyatanı uyandırmaya hazır olanlar,O günü lanetlesin.
7Hľa, aby tá noc bola bývala neplodnou, aby nebolo prišlo do nej plesanie!
9Akşamının yıldızları kararsın,Boş yere aydınlığı beklesin,Tan atışını görmesin.
8Nech ju prekľajú tí, ktorí zlorečia dňu, hotoví zobudiť leviatána!
10Çünkü sıkıntı yüzü görmemem içinAnamın rahminin kapılarını üstüme kapamadı.
9Nech sa zatmejú hviezdy jej šera, aby čakajúc na svetlo nedočkala sa ho ani nech neuvidí mihalníc rannej zory,
11‹‹Neden doğarken ölmedim,Rahimden çıkarken son soluğumu vermedim?
10pretože nezavrela dverí môjho materinského života, aby bola zastrela trápenie od mojich očí.
12Neden beni dizler,Emeyim diye memeler karşıladı?
11Prečo som nezomrel, prv ako som sa narodil alebo vyjdúc zo života matky prečo som nezhynul?
13Çünkü şimdi huzur içinde yatmış,Uyuyup dinlenmiş olurdum;
12Prečo ma kedy vzali na kolená a prečo na prsia, aby som ich požíval?
14Yaptırdıkları kentler şimdi viran olanDünya kralları ve danışmanlarıyla birlikte,
13Lebo teraz by som ležal a odpočíval, spal by som a mal by som pokoj,
15Evlerini gümüşle dolduranAltın sahibi önderlerle birlikte.
14s kráľmi a radcami zeme, ktorí si staväli pustiny,
16Neden düşük bir çocuk gibi,Gün yüzü görmemiş yavrular gibi toprağa gömülmedim?
15alebo s kniežatami, ktoré maly zlato a ktoré naplňovaly svoje domy striebrom.
17Orada kötüler kargaşayı bırakır,Yorgunlar rahat eder.
16Alebo prečo som nebol jako nedochôdča, skryté, jako nemluvňatá, ktoré nevidely svetla?
18Tutsaklar huzur içinde yaşar,Angaryacının sesini duymazlar.
17Tam prestávajú bezbožníci zúriť, a tam odpočívajú tí, ktorí ustali v sile od práce.
19Küçük de büyük de oradadır,Köle efendisinden özgürdür.
18Tam sú spolu bezpeční i väzni, nepočujú hlasu pohoniča.
20‹‹Niçin sıkıntı çekenlere ışık,Acı içindekilere yaşam verilir?
19Malý a veľký sú tam rovní, a sluha je tam prostý svojho pána.
21Oysa onlar gelmeyen ölümü özler,Onu define arar gibi ararlar;
20Načo dáva Bôh utrápenému svetlo a život, tým, ktorí majú horkosť v duši?!
22Mezara kavuşuncaNeşeden coşar, sevinç bulurlar.
21Ktorí očakávajú na smrť, a niet jej, hoci ju hľadajú viac ako skrytých pokladov?
23Neden yaşam verilir nereye gideceğini bilmeyen insana,Çevresini Tanrının çitle çevirdiği kişiye?
22Ktorí by sa radovali, až by plesali, veselili by sa, keby našli hrob?
24Çünkü iniltim ekmekten önce geliyor,Su gibi dökülmekte feryadım.
23Načo to dáva Bôh človekovi, ktorého cesta je skrytá, a ktorého Bôh ohradil plotom z tŕnia?
25Korktuğum,Çekindiğim başıma geldi.
24Lebo pred mojím pokrmom prichádza moje vzdychanie, a moje revania sa rozlievajú ako voda,
26Huzur yok, sükûnet yok, rahat yok,Yalnız kargaşa var.››
25pretože to, čoho som sa strachoval, ma nadišlo, a to, čoho som sa obával, prišlo na mňa.
26Nebol som hriešne ubezpečený ani som nemal pokoja ani som neodpočíval, a jednako prišla pohroma.