¹Then Eliphaz the Temanite answered,

¹Toen antwoordde Elifaz, de Themaniet, en zeide:

²“If someone ventures to talk with you, will you be grieved? But who can withhold himself from speaking?

²Zo wij een woord opnemen tegen u, zult gij verdrietig zijn? Nochtans wie zal zich van woorden kunnen onthouden?

³Behold, you have instructed many, you have strengthened the weak hands.

³Zie, gij hebt velen onderwezen, en gij hebt slappe handen gesterkt;

⁴Your words have supported him who was falling, You have made firm the feeble knees.

⁴Uw woorden hebben den struikelende opgericht, en de krommende knieen hebt gij vastgesteld;

⁵But now it has come to you, and you faint. It touches you, and you are troubled.

⁵Maar nu komt het aan u, en gij zijt verdrietig; het raakt tot u, en gij wordt beroerd.

⁶Isn’t your piety your confidence? Isn’t the integrity of your ways your hope?

⁶Was niet uw vreze Gods uw hoop, en de oprechtheid uwer wegen uw verwachting?

⁷“Remember, now, whoever perished, being innocent? Or where were the upright cut off?

⁷Gedenk toch, wie is de onschuldige, die vergaan zij; en waar zijn de oprechten verdelgd?

⁸According to what I have seen, those who plow iniquity, and sow trouble, reap the same.

⁸Maar gelijk als ik gezien heb: die ondeugd ploegen, en moeite zaaien, maaien dezelve.

⁹By the breath of God they perish. By the blast of his anger are they consumed.

⁹Van den adem Gods vergaan zij, en van het geblaas van Zijn neus worden zij verdaan.

¹⁰The roaring of the lion, and the voice of the fierce lion, the teeth of the young lions, are broken.

¹⁰De brulling des leeuws, en de stem des fellen leeuws, en de tanden der jonge leeuwen worden verbroken.

¹¹The old lion perishes for lack of prey. The cubs of the lioness are scattered abroad.

¹¹De oude leeuw vergaat, omdat er geen roof is, en de jongens eens oudachtigen leeuws worden verstrooid.

¹²“Now a thing was secretly brought to me. My ear received a whisper of it.

¹²Voorts is tot mij een woord heimelijk gebracht, en mijn oor heeft een weinigje daarvan gevat;

¹³In thoughts from the visions of the night, when deep sleep falls on men,

¹³Onder de gedachten van de gezichten des nachts, als diepe slaap valt op de mensen;

¹⁴fear came on me, and trembling, which made all my bones shake.

¹⁴Kwam mij schrik en beving over, en verschrikte de veelheid mijner beenderen.

¹⁵Then a spirit passed before my face. The hair of my flesh stood up.

¹⁵Toen ging voorbij mijn aangezicht een geest; hij deed het haar mijns vleses te berge rijzen.

¹⁶It stood still, but I couldn’t discern its appearance. A form was before my eyes. Silence, then I heard a voice, saying,

¹⁶Hij stond, doch ik kende zijn gedaante niet; een beeltenis was voor mijn ogen; er was stilte, en ik hoorde een stem, zeggende:

¹⁷‘Shall mortal man be more just than God? Shall a man be more pure than his Maker?

¹⁷Zou een mens rechtvaardiger zijn dan God? Zou een man reiner zijn dan zijn Maker?

¹⁸Behold, he puts no trust in his servants. He charges his angels with error.

¹⁸Zie, op Zijn knechten zou Hij niet vertrouwen; hoewel Hij in Zijn engelen klaarheid gesteld heeft.

¹⁹How much more, those who dwell in houses of clay, whose foundation is in the dust, who are crushed before the moth!

¹⁹Hoeveel te min op degenen, die lemen huizen bewonen, welker grondslag in het stof is? Zij worden verbrijzeld voor de motten.

²⁰Between morning and evening they are destroyed. They perish forever without any regarding it.

²⁰Van den morgen tot den avond worden zij vermorzeld; zonder dat men er acht op slaat, vergaan zij in eeuwigheid.

²¹Isn’t their tent cord plucked up within them? They die, and that without wisdom.’

²¹Verreist niet hun uitnemendheid met hen? Zij sterven, maar niet in wijsheid.