¹Then Job answered,

¹Maar Job antwoordde en zeide:

²“Oh that my anguish were weighed, and all my calamity laid in the balances!

²Och, of mijn verdriet recht gewogen wierd, en men mijn ellende samen in een weegschaal ophief!

³For now it would be heavier than the sand of the seas, therefore have my words been rash.

³Want het zou nu zwaarder zijn dan het zand der zeeen; daarom worden mijn woorden opgezwolgen.

⁴For the arrows of the Almighty are within me. My spirit drinks up their poison. The terrors of God set themselves in array against me.

⁴Want de pijlen des Almachtigen zijn in mij, welker vurig venijn mijn geest uitdrinkt; de verschrikkingen Gods rusten zich tegen mij.

⁵Does the wild donkey bray when he has grass? Or does the ox low over his fodder?

⁵Rochelt ook de woudezel bij het jonge gras? Loeit de os bij zijn voeder?

⁶Can that which has no flavor be eaten without salt? Or is there any taste in the white of an egg?

⁶Wordt ook het onsmakelijke gegeten zonder zout? Is er smaak in het witte des dooiers?

⁷My soul refuses to touch them. They are as loathsome food to me.

⁷Mijn ziel weigert uw woorden aan te roeren; die zijn als mijn laffe spijze.

⁸“Oh that I might have my request, that God would grant the thing that I long for,

⁸Och, of mijn begeerte kwame, en dat God mijn verwachting gave;

⁹even that it would please God to crush me; that he would let loose his hand, and cut me off!

⁹En dat het Gode beliefde, dat Hij mij verbrijzelde, Zijn hand losliet, en een einde met mij maakte!

¹⁰Be it still my consolation, yes, let me exult in pain that doesn’t spare, that I have not denied the words of the Holy One.

¹⁰Dat zou nog mijn troost zijn, en zou mij verkwikken in den weedom, zo Hij niet spaarde; want ik heb de redenen des Heiligen niet verborgen gehouden.

¹¹What is my strength, that I should wait? What is my end, that I should be patient?

¹¹Wat is mijn kracht, dat ik hopen zou? Of welk is mijn einde, dat ik mijn leven verlengen zou?

¹²Is my strength the strength of stones? Or is my flesh of brass?

¹²Is mijn kracht stenen kracht? Is mijn vlees staal?

¹³Isn’t it that I have no help in me, That wisdom is driven quite from me?

¹³Is dan mijn hulp niet in mij, en is de wijsheid uit mij verdreven?

¹⁴“To him who is ready to faint, kindness should be shown from his friend; even to him who forsakes the fear of the Almighty.

¹⁴Aan hem, die versmolten is, zou van zijn vriend weldadigheid geschieden; of hij zou de vreze des Almachtigen verlaten.

¹⁵My brothers have dealt deceitfully as a brook, as the channel of brooks that pass away;

¹⁵Mijn broeders hebben trouwelooslijk gehandeld als een beek; als de storting der beken gaan zij door;

¹⁶Which are black by reason of the ice, in which the snow hides itself.

¹⁶Die verdonkerd zijn van het ijs, en in dewelke de sneeuw zich verbergt.

¹⁷In the dry season, they vanish. When it is hot, they are consumed out of their place.

¹⁷Ten tijde, als zij van hitte vervlieten, worden zij uitgedelgd; als zij warm worden, verdwijnen zij uit haar plaats.

¹⁸The caravans that travel beside them turn aside. They go up into the waste, and perish.

¹⁸De gangen haars wegs wenden zich ter zijde af; zij lopen op in het woeste, en vergaan.

¹⁹The caravans of Tema looked. The companies of Sheba waited for them.

¹⁹De reizigers van Thema zien ze, de wandelaars van Scheba wachten op haar.

²⁰They were distressed because they were confident. They came there, and were confounded.

²⁰Zij worden beschaamd, omdat elkeen vertrouwde; als zij daartoe komen, zo worden zij schaamrood.

²¹For now you are nothing. You see a terror, and are afraid.

²¹Voorwaar, alzo zijt gijlieden mij nu niets geworden; gij hebt gezien de ontzetting, en gij hebt gevreesd.

²²Did I say, ‘Give to me?’ or, ‘Offer a present for me from your substance?’

²²Heb ik gezegd: Brengt mij, en geeft geschenken voor mij van uw vermogen?

²³or, ‘Deliver me from the adversary’s hand?’ or, ‘Redeem me from the hand of the oppressors?’

²³Of bevrijdt mij van de hand des verdrukkers, en verlost mij van de hand der tirannen?

²⁴“Teach me, and I will hold my peace. Cause me to understand wherein I have erred.

²⁴Leert mij, en ik zal zwijgen, en geeft mij te verstaan, waarin ik gedwaald heb.

²⁵How forcible are words of uprightness! But your reproof, what does it reprove?

²⁵O, hoe krachtig zijn de rechte redenen! Maar wat bestraft het bestraffen, dat van ulieden is?

²⁶Do you intend to reprove words, since the speeches of one who is desperate are as wind?

²⁶Zult gij, om te bestraffen, woorden bedenken, en zullen de redenen des mismoedigen voor wind zijn?

²⁷Yes, you would even cast lots for the fatherless, and make merchandise of your friend.

²⁷Ook werpt gij u op een wees; en gij graaft tegen uw vriend.

²⁸Now therefore be pleased to look at me, for surely I shall not lie to your face.

²⁸Maar nu, belieft het u, wendt u tot mij, en het zal voor ulieder aangezicht zijn, of ik liege.

²⁹Please return. Let there be no injustice. Yes, return again. My cause is righteous.

²⁹Keert toch weder, laat er geen onrecht wezen, ja, keert weder; nog zal mijn gerechtigheid daarin zijn.

³⁰Is there injustice on my tongue? Can’t my taste discern mischievous things?

³⁰Zou onrecht op mijn tong wezen? Zou mijn gehemelte niet de ellenden te verstaan geven?