¹“Man, who is born of a woman, is of few days, and full of trouble.

¹Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.

²He comes forth like a flower, and is cut down. He also flees like a shadow, and doesn’t continue.

²Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.

³Do you open your eyes on such a one, and bring me into judgment with you?

³Kaj kontraux tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al jugxo kun Vi!

⁴Who can bring a clean thing out of an unclean? Not one.

⁴CXu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.

⁵Seeing his days are determined, the number of his months is with you, and you have appointed his bounds that he can’t pass;

⁵Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas cxe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.

⁶Look away from him, that he may rest, until he shall accomplish, as a hireling, his day.

⁶Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, GXis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.

⁷“For there is hope for a tree, If it is cut down, that it will sprout again, that the tender branch of it will not cease.

⁷Arbo havas esperon, se gxi estas dehakita, ke gxi denove sxangxigxos, Kaj gxi ne cxesos kreskigi brancxojn.

⁸Though its root grows old in the earth, and its stock dies in the ground,

⁸Se gxia radiko maljunigxis en la tero, Kaj gxia trunko mortas en polvo,

⁹yet through the scent of water it will bud, and put forth boughs like a plant.

⁹Tamen, eksentinte la odoron de akvo, gxi denove verdigxas, Kaj kreskas plue, kvazaux jxus plantita.

¹⁰But man dies, and is laid low. Yes, man gives up the spirit, and where is he?

¹⁰Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finigxis, kie li estas?

¹¹As the waters fail from the sea, and the river wastes and dries up,

¹¹Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elcxerpigxas kaj elsekigxas:

¹²so man lies down and doesn’t rise. Until the heavens are no more, they shall not awake, nor be roused out of their sleep.

¹²Tiel homo kusxigxas, kaj ne plu levigxas; Tiel longe, kiel la cxielo ekzistas, ili ne plu vekigxos, Nek revigligxos el sia dormado.

¹³“Oh that you would hide me in Sheol Sheol is the place of the dead. , that you would keep me secret, until your wrath is past, that you would appoint me a set time, and remember me!

¹³Ho, se Vi kasxus min en SXeol, Se Vi kasxus min gxis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!

¹⁴If a man dies, shall he live again? All the days of my warfare would I wait, until my release should come.

¹⁴Kiam homo mortas, cxu li poste povas revivigxi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, GXi venos mia forsxangxo.

¹⁵You would call, and I would answer you. You would have a desire to the work of your hands.

¹⁵Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritajxon de Viaj manoj.

¹⁶But now you number my steps. Don’t you watch over my sin?

¹⁶Nun Vi kalkulas miajn pasxojn; Ne konservu mian pekon;

¹⁷My disobedience is sealed up in a bag. You fasten up my iniquity.

¹⁷Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.

¹⁸“But the mountain falling comes to nothing. The rock is removed out of its place;

¹⁸Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forsxovigxas de sia loko;

¹⁹The waters wear the stones. The torrents of it wash away the dust of the earth. So you destroy the hope of man.

¹⁹SXtonojn forlavas la akvo, Kaj gxia disversxigxo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.

²⁰You forever prevail against him, and he departs. You change his face, and send him away.

²⁰Vi premas lin gxis fino, kaj li foriras; Li sxangxas sian vizagxon, kaj Vi forigas lin.

²¹His sons come to honor, and he doesn’t know it. They are brought low, but he doesn’t perceive it of them.

²¹Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.

²²But his flesh on him has pain, and his soul within him mourns.”

²²Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.