¹Yahweh visited Sarah as he had said, and Yahweh did to Sarah as he had spoken.

¹RAB verdiği söz uyarınca Saraya iyilik etti ve sözünü yerine getirdi.

²Sarah conceived, and bore Abraham a son in his old age, at the set time of which God had spoken to him.

²Sara hamile kaldı; İbrahimin yaşlılık döneminde, tam Tanrının belirttiği zamanda ona bir erkek çocuk doğurdu.

³Abraham called his son who was born to him, whom Sarah bore to him, Isaac. Isaac means “He laughs.”

³İbrahim Saranın doğurduğu çocuğa İshakfı adını verdi.

⁴Abraham circumcised his son, Isaac, when he was eight days old, as God had commanded him.

⁴Tanrının kendisine buyurduğu gibi oğlu İshakı sekiz günlükken sünnet etti.

⁵Abraham was one hundred years old when his son, Isaac, was born to him.

⁵İshak doğduğunda İbrahim yüz yaşındaydı.

⁶Sarah said, “God has made me laugh. Everyone who hears will laugh with me.”

⁶Sara, ‹‹Tanrı yüzümü güldürdü›› dedi, ‹‹Bunu duyan herkes benimle birlikte gülecek.

⁷She said, “Who would have said to Abraham, that Sarah would nurse children? For I have borne him a son in his old age.”

⁷Kim İbrahime Sara çocuk emzirecek derdi? Bu yaşında ona bir oğul doğurdum.››

⁸The child grew, and was weaned. Abraham made a great feast on the day that Isaac was weaned.

⁸Çocuk büyüdü. Sütten kesildiği gün İbrahim büyük bir şölen verdi.

⁹Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, whom she had borne to Abraham, mocking.

⁹Ne var ki Sara, Mısırlı Hacerin İbrahimden olma oğlu İsmailin alay ettiğini görünce,

¹⁰Therefore she said to Abraham, “Cast out this handmaid and her son! For the son of this handmaid will not be heir with my son, Isaac.”

¹⁰İbrahime, ‹‹Bu cariyeyle oğlunu kov›› dedi, ‹‹Bu cariyenin oğlu, oğlum İshakın mirasına ortak olmasın.››

¹¹The thing was very grievous in Abraham’s sight on account of his son.

¹¹Bu İbrahimi çok üzdü, çünkü İsmail de öz oğluydu.

¹²God said to Abraham, “Don’t let it be grievous in your sight because of the boy, and because of your handmaid. In all that Sarah says to you, listen to her voice. For from Isaac will your seed be called.

¹²Ancak Tanrı İbrahime, ‹‹Oğlunla cariyen için üzülme›› dedi, ‹‹Sara ne derse, onu yap. Çünkü senin soyun İshakla sürecektir.

¹³I will also make a nation of the son of the handmaid, because he is your seed.”

¹³Cariyenin oğlundan da bir ulus yaratacağım, çünkü o da senin soyun.››

¹⁴Abraham rose up early in the morning, and took bread and a bottle of water, and gave it to Hagar, putting it on her shoulder; and gave her the child, and sent her away. She departed, and wandered in the wilderness of Beersheba.

¹⁴İbrahim sabah erkenden kalktı, biraz yiyecek, bir tulum da su hazırlayıp Hacerin omuzuna attı, çocuğunu da verip onu gönderdi. Hacer Beer-Şeva Çölüne gitti, orada bir süre dolaştı.

¹⁵The water in the bottle was spent, and she cast the child under one of the shrubs.

¹⁵Tulumdaki su tükenince, oğlunu bir çalının altına bıraktı.

¹⁶She went and sat down opposite him, a good way off, about a bow shot away. For she said, “Don’t let me see the death of the child.” She sat over against him, and lifted up her voice, and wept.

¹⁶Yaklaşık bir ok atımı uzaklaşıp, ‹‹Oğlumun ölümünü görmeyeyim›› diyerek onun karşısına oturup hıçkıra hıçkıra ağladı.

¹⁷God heard the voice of the boy. The angel of God called to Hagar out of the sky, and said to her, “What ails you, Hagar? Don’t be afraid. For God has heard the voice of the boy where he is.

¹⁷Tanrı çocuğun sesini duydu. Tanrının meleği göklerden Hacere, ‹‹Nen var, Hacer?›› diye seslendi, ‹‹Korkma! Çünkü Tanrı çocuğun sesini duydu.

¹⁸Get up, lift up the boy, and hold him in your hand. For I will make him a great nation.”

¹⁸Kalk, oğlunu kaldır, elini tut. Onu büyük bir ulus yapacağım.››

¹⁹God opened her eyes, and she saw a well of water. She went, filled the bottle with water, and gave the boy drink.

¹⁹Sonra Tanrı Hacerin gözlerini açtı, Hacer bir kuyu gördü. Gidip tulumunu doldurdu, oğluna içirdi.

²⁰God was with the boy, and he grew. He lived in the wilderness, and became, as he grew up, an archer.

²⁰Çocuk büyürken Tanrı onunlaydı. Çocuk çölde yaşadı ve okçu oldu.

²¹He lived in the wilderness of Paran. His mother took a wife for him out of the land of Egypt.

²¹Paran Çölünde yaşarken annesi ona Mısırlı bir kadın aldı.

²²It happened at that time, that Abimelech and Phicol the captain of his army spoke to Abraham, saying, “God is with you in all that you do.

²²O sırada Avimelekle ordusunun komutanı Fikol İbrahime, ‹‹Yaptığın her şeyde Tanrı seninle›› dediler,

²³Now, therefore, swear to me here by God that you will not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son. But according to the kindness that I have done to you, you shall do to me, and to the land in which you have lived as a foreigner.”

²³‹‹Onun için, Tanrının önünde bana, oğluma ve soyuma haksız davranmayacağına ant iç. Bana ve konuk olarak yaşadığın bu ülkeye, benim sana yaptığım gibi iyi davran.››

²⁴Abraham said, “I will swear.”

²⁴İbrahim, ‹‹Ant içerim›› dedi.

²⁵Abraham complained to Abimelech because of a water well, which Abimelech’s servants had violently taken away.

²⁵İbrahim Avimeleke bir kuyuyu zorla ele geçiren adamlarından yakındı.

²⁶Abimelech said, “I don’t know who has done this thing. You didn’t tell me, neither did I hear of it, until today.”

²⁶Avimelek, ‹‹Bunu kimin yaptığını bilmiyorum›› diye yanıtladı, ‹‹Sen de bana söylemedin, ilk kez duyuyorum.››

²⁷Abraham took sheep and cattle, and gave them to Abimelech. Those two made a covenant.

²⁷Daha sonra İbrahim Avimeleke davar ve sığır verdi. Böylece ikisi bir antlaşma yaptılar.

²⁸Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves.

²⁸İbrahim sürüsünden yedi dişi kuzu ayırdı.

²⁹Abimelech said to Abraham, “What do these seven ewe lambs which you have set by themselves mean?”

²⁹Avimelek, ‹‹Bunun anlamı ne, niçin bu yedi dişi kuzuyu ayırdın?›› diye sordu.

³⁰He said, “You shall take these seven ewe lambs from my hand, that it may be a witness to me, that I have dug this well.”

³⁰İbrahim, ‹‹Bu yedi dişi kuzuyu benim elimden almalısın›› diye yanıtladı, ‹‹Kuyuyu benim açtığımın kanıtı olsun.››

³¹Therefore he called that place Beersheba, Beersheba can mean “well of the oath” or “well of seven.” because they both swore there.

³¹Bu yüzden oraya Beer-Şeva adı verildi. Çünkü ikisi orada ant içmişlerdi.

³²So they made a covenant at Beersheba. Abimelech rose up with Phicol, the captain of his army, and they returned into the land of the Philistines.

³²Beer-Şevada yapılan bu antlaşmadan sonra Avimelek, ordusunun komutanı Fikolla birlikte Filist yöresine geri döndü.

³³Abraham planted a tamarisk tree in Beersheba, and called there on the name of Yahweh, the Everlasting God.

³³İbrahim Beer-Şevada bir ılgın ağacı dikti; orada RABbi, ölümsüz Tanrıyı adıyla çağırdı.

³⁴Abraham lived as a foreigner in the land of the Philistines many days.

³⁴Filist yöresinde konuk olarak uzun süre yaşadı.