1ای خداوند، سختی ها و خواری های را که داود متحمل شد بیاد آور.2چگونه برای خداوند قسم خورد و به خدای یعقوب وعده نمود3که به خانۀ خود داخل نمی شوم و در بستر خود آرام نمی گیرم،4خواب به چشمان خود نخواهم داد و نه پینکی را به مژگان خویش،5تا مکانی برای خداوند پیدا کنم و مسکنی برای خدای یعقوب.6اینک ذکر آنرا در افراته شنیدیم و آن را در صحرای یعاریم یافتیم.7به مسکن های او داخل شویم و نزد قدمگاه وی پرستش کنیم.8ای خداوند به عبادتگاه خود بیا، تو و صندوق پیمان، که مظهر قدرت توست.9کاهنانت به عدالت ملبس شوند و مقدسانت خوشی نمایند.10به خاطر بندۀ خود داود، روی خود را از مسح شدۀ خود برمگردان.11خداوند برای داود به راستی وعده کرد و از آن بر نخواهد گشت که «از نسل تو بر تخت تو خواهم گذاشت12و اگر پسران تو عهد مرا و شهاداتی را که به ایشان می آموزم نگاه دارند، آنگاه پسران ایشان نیز بر تخت تو برای همیشه خواهند نشست.»13خداوند سهیون را برگزیده و آنرا برای سکونت خویش شایسته دانست. او فرمود:14«اینست عبادتگاه من تا ابدالآباد. اینجا ساکن می باشم و اینچنین اراده نموده ام.15آذوقۀ آن را برکت می دهم و فقیرانش را به نان سیر می کنم،16و کاهنانش را به نجات ملبس می سازم و مقدسانش با خوشی سرود می خوانند.17در آنجا شاخ افتخار داود را می رویانم و چراغی برای مسح شدۀ خود آماده می کنم.دشمنان او را به خجالت ملبس می سازم و تاج داود بر سر او درخشان باقی می ماند.»18دشمنان او را به خجالت ملبس می سازم و تاج داود بر سر او درخشان باقی می ماند.»