1نافرمانی انسان شریر آشکار می کند که ترس خدا مد نظر او نیست.2آنقدر خودخواه و مغرور شده است که فکر می کند گناهش آشکار نمی شود و کسی او را متهم نمی کند.3سخنان زبانش شرارت و فریب است. از فهم دور شده و از نیکوکاری دست کشیده است.4در بستر خود شرارت را تفکر می کند، راه نادرست را عادت خود ساخته و از بدی نفرت ندارد.5ای خداوند، رحمت تو تا به آسمان ها می رسد و وفاداری تو مافوق ابر ها.6عدالت تو مانند کوهها پابرجا است و احکام تو عمیق تر از عمق های زمین. ای خداوند، تو مددگار انسانها و حیوانات هستی.7ای خدا رحمت تو چقدر عالی و با ارزش است. آدمیان در سایۀ بالهای تو پناه می برند.8همه از نعمت تو برخوردار می شوند و از دریای رحمت تو می نوشند.9تو سرچشمۀ زندگی هستی و در نور تو روشنی را می بینیم.10رحمت تو همیشه بر آنانی که تو را می شناسند باقی بماند و عدالت تو پیوسته همراه راستدلان باشد.11مگذار که پایمال اشخاص مغرور گردم و یا دست شریران مرا مجبور به فرار سازد.ببینید که چگونه بدکاران افتاده اند! آن ها طوری سقوط کرده اند که دیگر نمی توانند برخاست.12ببینید که چگونه بدکاران افتاده اند! آن ها طوری سقوط کرده اند که دیگر نمی توانند برخاست.